დღიურები


რატომ შლი ადამიანო ყველაფერს?
ფლორენცია 2021-04-18 20:05:51

დღიური: მაკიაველი.
უკანასკნელი ლექსი შენზე
მე მინდა გითხრა რაიმე ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს...
მე ასე მინდა !
მე არა ვარ ახლა ქუჩაში,
არა ვარ გაყინული,
არა ვარ მოტყუებული,
არა ვარ შეშინებული...
მაგრამ მე  მაინც
მინდა გითხრა რამე ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს !
მე ახლა ვწევარ
მე ვწევარ
რაღაც გაურთულებელი სიმშვიდით,
რაღაც ძალიან ჩემი და
ძალიან მახლობელი სიჩუმის გარემოცვაში
და ვფიქრობ:
რა შემიძლია გითხრა ისეთი,
რაც ჩემს თავს შეგაცოდებს...
მე მინდა წარმოვიდგინო
შენი შემოსვლა ოთახში.
მე მინდა წარმოვიდგინო
ჩემი დახვედრა...
მე არ მინდა შეგაცოდო თავი ჩემი ძველი ტკივილებით,
არც ძველი სისულელეებით,
ერთ დროს საშინელ წვიმაში დგომით
ერთ დროს ტირილით...
დღეს მე ვარ კარგად
და მე მინდა შეგაცოდო თავი
ჩემი დღევანდელი კარგადყოფნით,
ჩემი დღევანდელი სიმშვიდით,
რადგან ეს სიმშვიდე და კარგად ყოფნა
კიდევ ერთხელ შემახსენებს იმას,
რომ ჩემგან გავიდა სიყვარული.
მე მინდოდა მეთქვა რამე ისეთი,
რაც ჩემსთავს  შეგაცოდებდა
და გეუბნები:
"მე აღარ მიყვარხარ შენ ! "
ზვიად რატიანი
ფლორენცია 2021-04-18 19:59:16

დღიური: მაკიაველი.
ფლორენცია 2021-04-15 02:16:18

დღიური: მაკიაველი.
ფლორენცია 2021-04-15 02:15:13

დღიური: ჯაბა1989.
***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!


***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!


***
ნენი, გურჯისტანის მიწა ედემია,
მაშ, ჭო, ყველამ თურქეთიდან წევდეთ ბათუმ,
რაფერ ბუზებივით თვალწინ ირევიან,
ჰაიდე, ჩვენ ღელი-პირას, ჩემო ხანუმ!

იგზე აცხან აჭარული კიჟინია,
სამას-სამას სისხლიანი იარები,
სიზმარს, სიზმარს მინანია
უცხო მიწაზედ რომ ვიარები!

გაღმაი ჩემებური ბაღვი-ბუღვაი
ნახირს საძოვარზე მიდენიან,
გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!

ნენი, წამო, ადექ, წევდეთ გურჯისტანში,
ბათუმს უცხოდ უცხოელზე გვიყიდიან,
დარდმა ეშმაკივით დამკრა ისე ტანში,
ცოდვა მძიმეა და ვეღარ მიზიდია!

გულში სიყვარულის მარწუხები
ჰოიდა, ჰოიდა, ნანას მიმღერიან!





ჯაბა1989 2021-04-12 16:40:30

დღიური: ფლორენცია.
ვერ შეგპირდები რომ უსასრულოდ დაგელოდები
ვერ შეგპირდები, რომ უსასრულოდ მომინდება შენი ნახვა
ვერ შეგპირდები ვერც იმას, რომ ჩემი გულის საწვავობისთვის მუდამ ივარგებ
და არასდროს გაგივა ვარგისიანობის ვადა.
შეგპირდები მხოლოდ იმას, რომ
რაც არ უნდა მოხდეს,
რა კატაკლიზმებიც არ უნდა დატრიალდეს,
არასდროს ვიქნები ყალბი შენთან,
სხვასთან? _ შეიძლება,
მაგრამ შენ, არასდროს მოგატყუებ
და თუ ოდესმე, სულაც აღარ მომინდება ვიყო ცოცხალი,
და თუ ოდესმე, სულაც აღარ მეყოფა შენი სიყვარული არსებობისთვის,
გეტყვი მშვიდობით - ჩუმად, ჩემთვის გულში
და ... გავფრინდები!
ფლორენცია 2021-04-11 18:12:26

დღიური: თეია.
Вот и сегодня Ёжик сказал Медвежонку:
— Как всё-таки хорошо, что мы друг у друга есть!
Медвежонок кивнул.
— Ты только представь себе: меня нет, ты сидишь один и поговорить не с кем.
— А ты где?
— А меня нет.
— Так не бывает, — сказал Медвежонок.
— Я тоже так думаю, — сказал Ёжик. — Но вдруг вот — меня совсем нет. Ты один. Ну что ты будешь делать?..
— Переверну все вверх дном, и ты отыщешься!
— Нет меня, нигде нет!!!
— Тогда, тогда… Тогда я выбегу в поле, — сказал Медвежонок. — И закричу: «Ё-ё-ё-жи-и-и-к!», и ты услышишь и закричишь: «Медвежоно-о-о-ок!..». Вот.
— Нет, — сказал Ёжик. — Меня ни капельки нет. Понимаешь?
— Что ты ко мне пристал? — рассердился Медвежонок. — Если тебя нет, то и меня нет. Понял?…
თეია 2021-03-31 18:07:19

ეს ყოველივე ბარნოს არ გავდა...გამეღვიძა და მტკიოდა და თან არც მტკიოდა. რას შევადარებდი? ალბად ოპერაციის შემდგომ მორფინთან შედარებით რომელიმე სუსტ ტკივილ გამაყუჩებელს ვენაში რომ გაგიშვენებ და მაინც ყველაფრის შეგრძნება გრჩება, თუმცა ათბალიანი სისტემიდან ექვს ან შვიდ უფრო სწორად კი რვას, რომ მიანიჭებ და იტყვი მოსათბენიაო. მედპერსონალი კი გაოცებული თვალებით გიყურებს და ამბობს მოსათბენი? დედამიწაზე ტკივილიც კი გაუფერულდა...ან ეს მხოლოდ ჩემთვის მოხდა.
ვცდილობ ერთი ამბის დაწერას და რაღაც მაკლდება, თითქოს სულიდან მეცლება და ფურცელზე გადატანილი  სიტყვები კვდება.
ეს ბარნო არაა...ზუსტად ერთი წელია ვცდილობ გავცოცხლდე, აღვიდგინო ძველი უნარები მე კი უიმედო ამნეზიაში უფრო და უფრო ღრმად მივდივარ...რეალობას ალბად ამნეზიაში ყოფნა მირჩევნია.  მაინც ვიღიმი და ვამბობ მოსათბენია...
მე მაინც გავცოცხლდები!
ბარნომუსია 2021-03-30 14:23:06

დავწერე...ვიფიქრე...ვერ გადავწყვიტე...წავშალე...
ბარნომუსია 2021-03-30 13:42:55

დღიური: მათე.
გამარჯობა, ურაკო, რომ არ შემომიხედავს აქ დიდი ხანია, მაპატიებ, ალბათ.....
მათე 2021-03-20 23:40:26

სერიოზული ხუმრობა

ქალი...ოჰ, ქალი...
სისხლი ყეფს და ცეცხლი მენთება,
ამ სასწაულზე
სამარეშიც ვარ შეუცვლელი.
ქალი პოეტი?????
ნუ მიწყენთ და...მე მახსენდება,
პაწია ჭკუა,
კოხტა თხა და...
ბარდის ფურცელი.

ქერის ყანაში
როდის იყო პური ეთესა,
ოქროს ვაშლები ვერხვის ტოტებს
ვინ მიაშავა.
სხვისი რა ვთქვა და...
მე თუ მკითხავთ,
ეს პოეტესა,
პოეტზე უფრო კარგი ნაშაა.

ყველას არ ეხება და ყიამეთს ნუ დააყენებთ.
სანდრო ბერიძე.

დღიური: თეია.
თმიდან აღმოსავლურ სიმშრალეს ვივარცხნი,
ნინათ გოტახილით მოსვლას ვიქადნი.

და ვჩურჩულებ: "ზოღა ჩქიმი"
თეია 2021-03-15 14:09:11

დღიური: მუხა.
https://www.youtube.com/watch?v=AWNraPeCSdo
ფლორენცია 2021-03-09 18:24:44

დღიური: მუხა.
https://www.youtube.com/watch?v=g5iSsAHLrQo
ფლორენცია 2021-03-09 18:24:16

ცუდი ლექსი არ არსებობს, ისევე როგორც ადამიანი, არსებობენ მიზეზები, რატომ არიან ისეთები, როგორებიც არიან.
ნიმუში#1

დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

ცოტაა დღეს მუზის „ნაჟური“,
(მუზები გვატყვევებს  -არც ისე...)
სიტყვები აღარ სჭრის კაცური-
დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

კითხვის და ძახილის ნიშანით,
ვიტყოდი -წერტილით, მძიმეთი...
სად გაქრა,  ის „ხარი მისანი“?-
არა მაქვს,  მე თქვენი იმედი!

გამრჯე კაცს ხვავი და ბარაქა,
(მიართვით -„ნადავლი“ აკიდოს!)
თუ ლექსი მართლა ლექსს არა ჰგავს,
მე როგორ ვაქო და ვადიდო?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი  გადგებათ ბაგეზე ,
მითხარით, როგორ არ ვიცინო?!

ზოგს ენა  თუ ორი  მეტრი აქვს,
ზოგი კი ისეთი ავია...
მე თეთრზე ვიტყვი,  რომ, თეთრია -
შავი ხომ ისედაც შავია?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი გადგებათ ბაგეზე,
მითხარით , როგორ არ ვიცინო?!

ზაურ ნაჭყებია,

2.03.2021

დღიური: მარიამ.კ.
ქუჩაში ფოტოაპარატით გასვლა გადავწყვიტე.
არასოდეს მიფიქრია პორტრეტების გადაღება, რადგან ჩემი თანამოქალაქეები დიდად არ გამოირჩევიან კამერის სიყვარულით, უფრთხიან კიდეც მას. გასვლისთანავე  შინ დაბრუნება მომინდა. ქალაქი ჩვეული რიტმით სუნთქავდა, გარშემო უამრავი ადამიანი ირეოდა, მე კი ფოტოაპარატი ჩანთიდანაც არ ამომიღია.
შინ იმედგადაწურული დავბრუნდი, ისევ არაფერი გამომივიდა. ნუგეშად ისღა  დამრჩენია ჩაი დავლიო და დაველოდო უფრო საინტერესო დღეებს, იქნებ ოდესმე გავბედო კიდეც და პორტრეტები გადავიღო.

მარიამ.კ 2021-02-16 00:20:53

დღიური: ფლორენცია.
ასე არასდროს არ მყვარებია
შენი მშიშარა სხეულის სითბო -
თითქოს პირველად შეგახე ხელი,
უკანასკნელად გიყურებ თითქოს.

ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი
და ამავე დროს, უცხო სრულიად...
ასე იწყება, ალბათ, სიცოცხლე,
ანდა ეს უკვე აღსასრულია.

ოთარ ჭილაძე.

*
Как никогда, люблю сейчас,
Я трепет тела твоего,
Как будто в первый раз коснулся,
Иль, как в последний - наяву.

И между прочем как близнец,
Близка ты мне, - далека пуще,
Как жизнь и смерть - не совпадав
Все ж, телу одному присущи.
ფლორენცია 2021-02-14 15:57:09

გილოცავთ.მრავალ ბედნიერ წელს გისურვებთ.
ნაბიჯი 2021-02-13 22:33:54

ახლა მარტო ხარ
ისევე როგორც გუშინ ,გუშინწინ...
არა მგონი შევცდი, დღეს იმაზე მეტად მარტო ხარ ვიდრე უწინ
დღეს მარტოობა გაგიხდა მგზავრად
ისიც მგზავრია, და მაინც მარტო ხარ
არავინაა შენს გვერდით თითქოს
მარტო გინდა რომ გადაცურო ზღვა
აფრინდე ცაში
დაიპყრო მყინვარი
და მაინც... მარტო ხარ
ისევე როგორც ცივ საფლავში ეულად ჩასვენებული ვიღაც, ვინც მუდამ მარტო იქმება
მიწასთან შესისხლხორცებული
არა შესისხლხორცებულიც ვეღარ,
ხორცმა, სისხლმა და გრძნობებმაც მიატოვეს იგი
სულ მთლად მარტოა... ძვლების ამარა
სულ მთლად მარტო...
ახლა მარტო ხარ, ვით ცის კამარა
თუ გგონია რომ ცას ვარსვლავთ გუნდი აკრავსვირგვლივ
ცდები ძვირფასო...
ცა მისი მთელი დიდებით, კდემით, არსებით და არარსებითაც კი მარტოა...
ყველასთან ახლო თითქოს მაგრამ წარმოუდგენლად შორს
მარტოობის ბურუსში მოცული და გახევებული...

დღიური: რენატო.
ეს ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა ისე დაიწყო.
ჩვენ ვსაუბრობდიგ უსიტყვოდ და ხანახაც სიტყვებით.
შენ იყვავილე ჭაობებში ჩემი რაც იყო
და საბოლოოდ უსიცოცხლო ფსკერთან მიხვედი.

სადაც დავმთავრდი, საიდანაც აღარ ამოვალ.
მხოლოდ და მხოლოდ შეიძლება ამოვტივტივდე,
რომ გავიგონო გაზაფხულის მშვიდი გალობა,
რომ მეპატიოს თავხედური გულის სიშიშვლე

თუნდაც დროებით. ესეც კმარა თითქოს ვეჩვევი
წრეზე ცოცვას და შენზე ფიქრებს, რომ მაიძულებს
ჩემ თავს რომელსაც აღარ შერჩა მხრებთან ბეჭები
და რობოტივით ვამოძრავებ მიკრულ კიდურებს.

ასე დავმთავრდი. იწყებოდი თუმცა იმედით.
თოკებს მაწვდიდი ჭაობიდან მექაჩებოდი.
მერე მიმიხვდი, რომ ჭაობად გადავიქეცი
და მიმატოვე მოგონების მცირე ჩემოდნით.
რენატო 2021-02-09 18:27:48

ჩრდილში იდგა და
თავმდაბალი ეგონათ,
თუმცა,
სინამდვილეში ჩრდილს
სიცხისგან თავს აფარებდა.

რაულ ჩილაჩავა.

დღიური: ფლორენცია.
* * *
არის მომენტი, როდესაც სიტყვებს
არ შეუძლიათ ყველაფრის ახსნა.
ღრუბლიდან წვიმის ანკარა სითხე,
შვილმოკლულ დედის ცრემლივით ასხამს.
ვინ თქვა, რომ ყველა ტკივილს დრო ალღობს,
ზოგი გულს გვიჩხვლეტს მთელი ცხოვრება,
მწარეა, როცა ყველაზე ახლო
ადამიანი გეუცხოვება.
სულის ჭას დარდის რუნი მივსებენ,
დელგმაში მდგარი შევიგრძნობ ღვართქაფს,
თუ გულისყურით აღარ მისმენენ,
სჯობს, რომ გავჩუმდე და სიტყვაც არ ვთქვა.
ცამ მოიხადა ღრუბლის მანდილი,
მთამ ნისლის შავი ქურქი გაიძრო,
მწარეა, როცა შენდამი თბილი
ადამიანის სიცივეს იგრძნობ.
ელვის ჰამაკში ირწევა ნისლი.
როგორც მეძავი, გზასთან დგას ბჟოლა,
ლექსია ჩემი ცრემლი და სისხლი,
რომელიც გულის ბზარიდან ჟონავს..
სევდით მაქვს სავსე ლექსის მჭიდები,
ღალატის ბრაზით ბევრჯერ დამნაღმეს,
მწარეა, როცა შენ ვინც გჭირდება,
მას ძველებურად აღარ ანაღვლებ.

თ. ჭახნაკია
ფლორენცია 2021-02-07 23:45:38

ერთადერთი რამ რაც ყველაზე სათუთად მოსავლელი, ყველაზე მეტად გასაფრთხილებელია სიტყვაა... ერთ შემთხვევაში სიტყვას ძალუძს გაქცეულის მობრუნება, მეორეში კი მობრუნებულის გაძევება, ან სულაც ნამსხვრევებად ქცევა...
სიტყვაა ყველაზე მეტად სავსე სიყვარულით და სიტყვაა ყველაზე მეტად სავსე სიძულვილით, არჩევანი ჩვენზეა... ადამიანებს ჯერ კიდევ ვერ გაგვიგია ბოლომდე, თუ რამხელა ძალა აქვს ჩვენს  მიერ წარმოთქმულ,  თუნდაც ერთ სიტყვას.
უმჯობესია ხშირად ვთქვათ ისეთი სიტყვები რომლებიც სიცოცხლით გვავსებს და ავსებს გარშემომყოფთ, თუნდაც ეს სიტყვა იყოს „მიყვარხარ“! ❤️

                          /ნინო ბერიძე/[b][/b]

„არაფრის მეშინია, არც არაფრის იმედი მაქვს, თავისუფალი ვარ.“

ნიკოს კაზანძაკისი.

შიში უკვდავია.
ნ.ო.

კაცი რომ ტკივილს გამოთქვამს ცხადად
მისი ტკივილი,რა ტკივილია?!
კაცი რომ დარდსაც გასცემს არ მალავს
განა ის დარდი ივარგებს დარდად?!
გული რომ ნაღველს იმალავს გულში
ეს არის გული რომელიც გულობს
სხვებს არ ამძიმებს ნაღველით თვისით
ინახავს გულში
ჩუმად... მალულად...
         
                                             
29:01:2021    22:17

დამარცხდი - აღიარე...

არ შეიძლება ასეო, ვისაც ყველა უყვარს, ან წმინდანია, ან გაიძვერა, რომელიც თავსაც იტყუებსო. რაღაც სპორტულ შეჯიბრზე წაგვიყვანეს სკოლიდან და ვიდრე შეჯიბრი დაიწყებოდა, იქამდე ვლაპარაკობდით, დარბაზში გაყვანამდე. შემეშინდა ასე რომ მითხრა, დავფიქრდი და აშკარად გაიძვერას უფრო ვგავდი, ვიდრე წმინდანს   მაგრამ მაინც არ დავიხიე უკან - კი, ყველა მიყვარს-მეთქი და ტირილი რომ არ დამეწყო, კბილები ერთმანეთს დავაჭირე ჩალეწვამდე. ეტყობა არავის გაუმწარებიხარო. გავუმწარებივარ, თან გაუსაძლისად. როგორ გიყვარს აბაო? არ ვიცი, ჩემდაუნებურად-მეთქი. ჩამოთვალა ვინც შეიძლებოდა მძულებოდა: ჰიტლერი, მუსიკის მასწავლებელი, სერიული მკვლელი, ათასი ვიღაც და ყველაზე ვამბობდი, რომ მიყვარს. გაცოფდა. ადამიანებს რომ ხოცავს, ის როგორ გიყვარსო? არ ვიცი-მეთქი და გული მეფშვნებოდა ტანში. ჰიტლერმა ბავშვები აშიმშილა და დაწამლა და გაატყავაო და მაინცო? კი-მეთქი მინდოდა მეთქვა და ვეღარ ვამბობდი, რადგან ხორხი მეგლიჯებოდა ჩიხის აღმოჩენისგან და შეკავებული ღრიალისგან და მხოლოდ თავს ვუქნევდი. არ ვიცოდი რა როგორ ამეხსნა. კბილები სულ უფრო მეტად და მეტად მეჭირებოდა ერთმანეთზე. მერე დარბაზში გაგვიყანეს და ჩაგვამწკრივეს სიმაღლის მიხედვით. ყვეთელი ფორმები გვეცვა. ფოტოც გადაგვიღეს. ფოტო შავ-თეთრია, მაგრამ ყვითელი იყო, რაც გვეცვა, მახსოვს. ამ მატერიის ფაქტურაც მახსოვს და კანზე შეხების სიცივეც. ფოტოში მუშტი მაქვს საშინელი თავგანწირვით შეკრული. თითქოს საწამებლად გამიყვანეს ფაშისტებმა და უნდა გავუძლო, თორემ მარტო მე კი არა, მთელი სამყარო დაიღუპება, თუ ვიტყვი,რომ შევძლებ და ვინმეს შევიძულებ. ყველაში არის რაღაც ,,ის,, რომელსაც ვერაფერი ეხება, ვერანაირი ჩადენილი სისასტიკე - ასე დავიჯერე და მორჩა. ფოტოში ვდგავარ დიდი მონდომებით, გამართული, გაჯგიმული, მარჯვენა მუშტის დაჭიმულობა და სათქმელი კი თითქოს ჩემ მიღმა გადის, დარბაზსაც, ფოტოსაც, ყველა ადამიანურ ლოგიკასა და ახსნა-განმარტებას სცდება და დღესაც ჩემთანაა - ყველას ვერსიყვარულის შიში და სევდა და სამყაროს მთავარი მოთხოვნა: ,,დამარცხდი, აღიარე''

მაია სარიშვილი.

დღეს ყველაზე მეტად იგრძნობა უთქვენობა...
თქვენი ზარები, მოლოცვის  დასწრება და ბევრი სიყვარული...

მწვანე კართან რამდენიმე წამიანი ლოდინი და კარის ზღურბლთან მომლოდინე სახეების დანახვა, ერთი მეორეს რომ ეძახის, ნახე ვინ მოვიდაო...
გულში ჩაკვრა და ისევ ბევრი სიყვარული...
გაბრწყინებული თვალები რომ შემომცინოდნენ, ის თვალებიც მენატრება...
ის დასუსტებული და მაინც მოღიმარი ქალი მენატრება ტახტზე ძლივსძლიობით მჯდომს ხელი ძლიერად რომ ჰქონდა ჩემთვის ჩაკიდებული...
ის კაცი, ცოლს რომ უსიტყვოდ გლოვობდა კართან დამდგარი, გულში რომ ჩამიკრა მისული და მითხრა „მარტო დაგვტოვა,“ თან ხელებს შლიდა, კისერს ცოტათი ქვევით სწევდა, მარტო დავრჩით, მე და შენ“... მე რომელმაც დიდი ხნით მივივიწყე...
ის კაციც მენატრება, დიდი ხნის ლოდის შემდეგ რომ მნახა და კართან თვალებში ცრემლჩამდგარი მიყურებდა, ბოლოს გულში ძლიერად რომ ჩამიკრა და „რამხელა გაზრდილხარ ციცავ“ რომ ჩამჩურჩულა...,
მაგიდასთან პირისპირ მჯდომთ ჩემი ხელი რომ ხელში მოექცია და დაუსრულებლად იმეორებდა, „ არ დაგავიწყდეს, შენი ნათლია შენი სულიერი მამა შენთანაა“... თვალს რომ არ მაშორებდა და ისევ იმეორებდა იმავეს, რამხელა გაზრდილხარ ჩემო გოგო“...
ის შობის ვარსკვლავი და იაც მენატრება იქვე ახლოს რომ იყვნენ, შვილივით ნაზარდნი... რომელზეც მეუბნებოდა, მიდი შეეხე და ნახე რა სუფთა სული აქვთო...
კარისკენ წასული რომ მომაბრუნა, მერე კარის ზღურბლთან მდგომარე კიბის ბაქანთან მისულს რომ მიყურებდა დიდხანს, რამდენჯერმე მოხედვის მერე რომ ისე ჩავიარე კიბე აღარ მოვბრუნებულვარ...
სახლიდან გასვლისას ზარი ტელეფონზე, რამდენიმე წუთი უშედეგოდ რომ ვეძახდი ყურმილის მეორე მხარეს მყოფს რომელიც ჩუმად მისმენდა, ბოლოს ხმა ამოიღო და კვლავ „ არ დაგავიწყდეს შენი სულიერი მამა შენი ნათლია სულ შენთანაა...
ალბათ სისულელეა მაგრამ ის დღეც მენატრება კიბეს ბოლოჯერ რომ ამოვუყევი, არა ბოლოეჯერ არა...  ყელში გაჩხერილი მთელი ცრემლების ზღვა წალეკვას რომ მიპირებდა... მწვანე კარი ღია იყო, შენს სახეს ისევ შევავლე თვალი და გაყინულ შუბლზე მოგეფერე... გავბედე და ბოლოჯერ მოგეფერე... კიბეზე მიმავალმა რომ ვიცოდი რომ ამიერიდან ჩემთვის ეს კიბე ჩანგრეული იყო და მასთან მოსულს, თქვენთან მოსულს შინ არ დამიხვდებოდით და არც გულში ჩიკრავდით...
იმის მაგივრად რომ აივნიდან გეცქირათ, იმ დღეს ეზოში თვითონ იყავით დასვენებული და ყველა ირგვლივ გეხვიათ...
და მაინც, მე ვიცოდი რომ იმ დღეს ორივე ერთად მიყურებდით აივნიდან და ისევ ხელის დაქნევით მაცილებდით...
ბოლოჯერ მაინც თვეების მერე მივადექი ჩემთვის ჩანგრეულ კიბეს, მწვანე კართანაც მივედი იმ იმედით რომ კართან მელოდნენ...
თქვენ კი  ახალ ადგილას მელით, იქ სადაც გაყინული და მაინც თბილი მზერით შემომცინით...
ვიცი, რომ მიცავთ ყოველთვის!
ისიც ვიცი რომ ჩემთან ხართ, კეთილი გულით უფალთან ერთად! ❤️
მიყვარხართ❤️
თქვენი ნათლული და სულიერი შვილი ❤️
#მაიამიქელაძე #გურამინაკაშიძე

ჩემს ბავშვობაში ყველა ბათუმელი ბავშვი ერთადერთ პოლიკლინიკაში დავყავდით დედებს.
ბარათაშვილის ქუჩაზე.
მე,როგორც დაფეთებული დედის და ბებიების შვილი და შვილიშვილი წელიწადში ერთხელ მივყავდი დედას ანალიზებზე და რათქმაუნდა სავალდებულო აცრებზე.
როგორც კი მივუახლოვდებოდით პოლიკლინიკას,მეწყებოდა პანიკური მუცლის ტკივილი.
რათქმაუნდა ამის გამო დედაჩემს არასდროს გადაუფიქრებია ჩემი დაჩხვლეტა.
საოცარი  სიჩუმე იყო პოლიკლინიკაში.ფოიეში იდგა მარმარილოს ულამაზესი ქანდაკება დედისა და ბავშვის.
იყო რაღაცნაირი ძველბათუმური,კულტურული სიმშვიდე.
შევიდოდით და პირველ რიგში დედის და ბავშვის ოთახისკენ მივდიოდით,სადაც ნინა ბებო მუშაობდა.დედაჩემი ნინა ბიცოლას ეძახდა.ნინა ბიცოლა კოხტა,ლამაზი ქალი იყო.ჭაღარა თმა უკან ჰქონდა შეკრული,თეთრი ხალათი ეცვა და ხელები ჯიბეებში ჰქონდა ჩაწყობილი.ნინა ბიცოლა იყო დედაჩემის სიმშვიდის გარანტი ჩემი ანალიზების და აცრების კეთებისას.იგი მოგვყვებოდა ლაბორატორიაში,გველოდებოდა როდის მორჩებოდა ყველაფერი და მერე გვაცილებდა.
დედას ჩანთაში ედო შოკოლადი.რომელიც აუცილებლად უნდა მეჭამა ანალიზის აღების შემდეგ.ეს იყო ერთადერთი სიხარული,მთელს ამ ამბავში.
იტყვით ახლა,რა ისეთი ამბავი ესააო და მართალიც იქნებით,მაგრამ ჩემთვის მონატრებაა იმ დროის და ასე,ნაწერებში ვინახავ იმ ამბებს...

დღიური: ფლორენცია.
უმა, უღრმესი მადლობა.
ფლორენცია 2021-01-17 13:02:47

დღიური: ფლორენცია.
[url=http://

][/url] არ გაქრე არასოდეს. შეიძლება, ჩაქრე, ვის არ მოსვლია, მაგრამ ავახამძარებთ ამ ნაპერწკლებსაც. ერთმანეთის ტავი ნუ მოგვიშალოს თავმა. შენ ჩვენ გვათბობ. გილოცავ კიდევ დამდეგს... მიყვარხარ... 


1 2 3 ... 1473 1474 1475