დღიურები


ლიტ. კონკურსი - - “რჩეულის-რჩეული“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში
დღიური: ანა.ანა.
ცისკრის ვარსკვლავი ჟიკჟიკებს,
მაღლა ნაკლული მთვარეა,
გაზაფხულია, მარიამ!
აფრინდა, თეთრი ტყემალი –
კარღია დარჩათ გალია,
გაზაფხულია, მარიამ!
მიტოვებული საფლავის
პატრონი, შემამკობელი,
გაზაფხულია, მარიამ!
ამ ჩემი საწყალი ლექსის
გულდათუთქული მშობელიც,
გაზაფხულია, მარიამ!
სიცოცხლე რა ხანმოკლეა,
სიკვდილი როგორ მალეა,
გაზაფხულია, მარიამ!
ბედნიერი ხარ, ქალწულო,
შარავანდედი გავლია,
ორიათასი წლის ბიჭი
კალთაში გიზის, მარიამ...
სადაც კი ფეხი დაადგი,
ნატერფალებიც ჰყვავიან...
გაზაფხულია, მარიამ!


ვანო ჩხიკვაძე
ანა.ანა 2021-02-03 23:47:15

დღიური: ანა.ანა.

ანა.ანა 2021-02-03 15:14:20

„არაფრის მეშინია, არც არაფრის იმედი მაქვს, თავისუფალი ვარ.“

ნიკოს კაზანძაკისი.

შიში უკვდავია.
ნ.ო.

კაცი რომ ტკივილს გამოთქვამს ცხადად
მისი ტკივილი,რა ტკივილია?!
კაცი რომ დარდსაც გასცემს არ მალავს
განა ის დარდი ივარგებს დარდად?!
გული რომ ნაღველს იმალავს გულში
ეს არის გული რომელიც გულობს
სხვებს არ ამძიმებს ნაღველით თვისით
ინახავს გულში
ჩუმად... მალულად...
         
                                             
29:01:2021    22:17

დამარცხდი - აღიარე...

არ შეიძლება ასეო, ვისაც ყველა უყვარს, ან წმინდანია, ან გაიძვერა, რომელიც თავსაც იტყუებსო. რაღაც სპორტულ შეჯიბრზე წაგვიყვანეს სკოლიდან და ვიდრე შეჯიბრი დაიწყებოდა, იქამდე ვლაპარაკობდით, დარბაზში გაყვანამდე. შემეშინდა ასე რომ მითხრა, დავფიქრდი და აშკარად გაიძვერას უფრო ვგავდი, ვიდრე წმინდანს   მაგრამ მაინც არ დავიხიე უკან - კი, ყველა მიყვარს-მეთქი და ტირილი რომ არ დამეწყო, კბილები ერთმანეთს დავაჭირე ჩალეწვამდე. ეტყობა არავის გაუმწარებიხარო. გავუმწარებივარ, თან გაუსაძლისად. როგორ გიყვარს აბაო? არ ვიცი, ჩემდაუნებურად-მეთქი. ჩამოთვალა ვინც შეიძლებოდა მძულებოდა: ჰიტლერი, მუსიკის მასწავლებელი, სერიული მკვლელი, ათასი ვიღაც და ყველაზე ვამბობდი, რომ მიყვარს. გაცოფდა. ადამიანებს რომ ხოცავს, ის როგორ გიყვარსო? არ ვიცი-მეთქი და გული მეფშვნებოდა ტანში. ჰიტლერმა ბავშვები აშიმშილა და დაწამლა და გაატყავაო და მაინცო? კი-მეთქი მინდოდა მეთქვა და ვეღარ ვამბობდი, რადგან ხორხი მეგლიჯებოდა ჩიხის აღმოჩენისგან და შეკავებული ღრიალისგან და მხოლოდ თავს ვუქნევდი. არ ვიცოდი რა როგორ ამეხსნა. კბილები სულ უფრო მეტად და მეტად მეჭირებოდა ერთმანეთზე. მერე დარბაზში გაგვიყანეს და ჩაგვამწკრივეს სიმაღლის მიხედვით. ყვეთელი ფორმები გვეცვა. ფოტოც გადაგვიღეს. ფოტო შავ-თეთრია, მაგრამ ყვითელი იყო, რაც გვეცვა, მახსოვს. ამ მატერიის ფაქტურაც მახსოვს და კანზე შეხების სიცივეც. ფოტოში მუშტი მაქვს საშინელი თავგანწირვით შეკრული. თითქოს საწამებლად გამიყვანეს ფაშისტებმა და უნდა გავუძლო, თორემ მარტო მე კი არა, მთელი სამყარო დაიღუპება, თუ ვიტყვი,რომ შევძლებ და ვინმეს შევიძულებ. ყველაში არის რაღაც ,,ის,, რომელსაც ვერაფერი ეხება, ვერანაირი ჩადენილი სისასტიკე - ასე დავიჯერე და მორჩა. ფოტოში ვდგავარ დიდი მონდომებით, გამართული, გაჯგიმული, მარჯვენა მუშტის დაჭიმულობა და სათქმელი კი თითქოს ჩემ მიღმა გადის, დარბაზსაც, ფოტოსაც, ყველა ადამიანურ ლოგიკასა და ახსნა-განმარტებას სცდება და დღესაც ჩემთანაა - ყველას ვერსიყვარულის შიში და სევდა და სამყაროს მთავარი მოთხოვნა: ,,დამარცხდი, აღიარე''

მაია სარიშვილი.

დღეს ყველაზე მეტად იგრძნობა უთქვენობა...
თქვენი ზარები, მოლოცვის  დასწრება და ბევრი სიყვარული...

მწვანე კართან რამდენიმე წამიანი ლოდინი და კარის ზღურბლთან მომლოდინე სახეების დანახვა, ერთი მეორეს რომ ეძახის, ნახე ვინ მოვიდაო...
გულში ჩაკვრა და ისევ ბევრი სიყვარული...
გაბრწყინებული თვალები რომ შემომცინოდნენ, ის თვალებიც მენატრება...
ის დასუსტებული და მაინც მოღიმარი ქალი მენატრება ტახტზე ძლივსძლიობით მჯდომს ხელი ძლიერად რომ ჰქონდა ჩემთვის ჩაკიდებული...
ის კაცი, ცოლს რომ უსიტყვოდ გლოვობდა კართან დამდგარი, გულში რომ ჩამიკრა მისული და მითხრა „მარტო დაგვტოვა,“ თან ხელებს შლიდა, კისერს ცოტათი ქვევით სწევდა, მარტო დავრჩით, მე და შენ“... მე რომელმაც დიდი ხნით მივივიწყე...
ის კაციც მენატრება, დიდი ხნის ლოდის შემდეგ რომ მნახა და კართან თვალებში ცრემლჩამდგარი მიყურებდა, ბოლოს გულში ძლიერად რომ ჩამიკრა და „რამხელა გაზრდილხარ ციცავ“ რომ ჩამჩურჩულა...,
მაგიდასთან პირისპირ მჯდომთ ჩემი ხელი რომ ხელში მოექცია და დაუსრულებლად იმეორებდა, „ არ დაგავიწყდეს, შენი ნათლია შენი სულიერი მამა შენთანაა“... თვალს რომ არ მაშორებდა და ისევ იმეორებდა იმავეს, რამხელა გაზრდილხარ ჩემო გოგო“...
ის შობის ვარსკვლავი და იაც მენატრება იქვე ახლოს რომ იყვნენ, შვილივით ნაზარდნი... რომელზეც მეუბნებოდა, მიდი შეეხე და ნახე რა სუფთა სული აქვთო...
კარისკენ წასული რომ მომაბრუნა, მერე კარის ზღურბლთან მდგომარე კიბის ბაქანთან მისულს რომ მიყურებდა დიდხანს, რამდენჯერმე მოხედვის მერე რომ ისე ჩავიარე კიბე აღარ მოვბრუნებულვარ...
სახლიდან გასვლისას ზარი ტელეფონზე, რამდენიმე წუთი უშედეგოდ რომ ვეძახდი ყურმილის მეორე მხარეს მყოფს რომელიც ჩუმად მისმენდა, ბოლოს ხმა ამოიღო და კვლავ „ არ დაგავიწყდეს შენი სულიერი მამა შენი ნათლია სულ შენთანაა...
ალბათ სისულელეა მაგრამ ის დღეც მენატრება კიბეს ბოლოჯერ რომ ამოვუყევი, არა ბოლოეჯერ არა...  ყელში გაჩხერილი მთელი ცრემლების ზღვა წალეკვას რომ მიპირებდა... მწვანე კარი ღია იყო, შენს სახეს ისევ შევავლე თვალი და გაყინულ შუბლზე მოგეფერე... გავბედე და ბოლოჯერ მოგეფერე... კიბეზე მიმავალმა რომ ვიცოდი რომ ამიერიდან ჩემთვის ეს კიბე ჩანგრეული იყო და მასთან მოსულს, თქვენთან მოსულს შინ არ დამიხვდებოდით და არც გულში ჩიკრავდით...
იმის მაგივრად რომ აივნიდან გეცქირათ, იმ დღეს ეზოში თვითონ იყავით დასვენებული და ყველა ირგვლივ გეხვიათ...
და მაინც, მე ვიცოდი რომ იმ დღეს ორივე ერთად მიყურებდით აივნიდან და ისევ ხელის დაქნევით მაცილებდით...
ბოლოჯერ მაინც თვეების მერე მივადექი ჩემთვის ჩანგრეულ კიბეს, მწვანე კართანაც მივედი იმ იმედით რომ კართან მელოდნენ...
თქვენ კი  ახალ ადგილას მელით, იქ სადაც გაყინული და მაინც თბილი მზერით შემომცინით...
ვიცი, რომ მიცავთ ყოველთვის!
ისიც ვიცი რომ ჩემთან ხართ, კეთილი გულით უფალთან ერთად! ❤️
მიყვარხართ❤️
თქვენი ნათლული და სულიერი შვილი ❤️
#მაიამიქელაძე #გურამინაკაშიძე

ჩემს ბავშვობაში ყველა ბათუმელი ბავშვი ერთადერთ პოლიკლინიკაში დავყავდით დედებს.
ბარათაშვილის ქუჩაზე.
მე,როგორც დაფეთებული დედის და ბებიების შვილი და შვილიშვილი წელიწადში ერთხელ მივყავდი დედას ანალიზებზე და რათქმაუნდა სავალდებულო აცრებზე.
როგორც კი მივუახლოვდებოდით პოლიკლინიკას,მეწყებოდა პანიკური მუცლის ტკივილი.
რათქმაუნდა ამის გამო დედაჩემს არასდროს გადაუფიქრებია ჩემი დაჩხვლეტა.
საოცარი  სიჩუმე იყო პოლიკლინიკაში.ფოიეში იდგა მარმარილოს ულამაზესი ქანდაკება დედისა და ბავშვის.
იყო რაღაცნაირი ძველბათუმური,კულტურული სიმშვიდე.
შევიდოდით და პირველ რიგში დედის და ბავშვის ოთახისკენ მივდიოდით,სადაც ნინა ბებო მუშაობდა.დედაჩემი ნინა ბიცოლას ეძახდა.ნინა ბიცოლა კოხტა,ლამაზი ქალი იყო.ჭაღარა თმა უკან ჰქონდა შეკრული,თეთრი ხალათი ეცვა და ხელები ჯიბეებში ჰქონდა ჩაწყობილი.ნინა ბიცოლა იყო დედაჩემის სიმშვიდის გარანტი ჩემი ანალიზების და აცრების კეთებისას.იგი მოგვყვებოდა ლაბორატორიაში,გველოდებოდა როდის მორჩებოდა ყველაფერი და მერე გვაცილებდა.
დედას ჩანთაში ედო შოკოლადი.რომელიც აუცილებლად უნდა მეჭამა ანალიზის აღების შემდეგ.ეს იყო ერთადერთი სიხარული,მთელს ამ ამბავში.
იტყვით ახლა,რა ისეთი ამბავი ესააო და მართალიც იქნებით,მაგრამ ჩემთვის მონატრებაა იმ დროის და ასე,ნაწერებში ვინახავ იმ ამბებს...

დღიური: ფლორენცია.
უმა, უღრმესი მადლობა.
ფლორენცია 2021-01-17 13:02:47

დღიური: ფლორენცია.
[url=http://

][/url] არ გაქრე არასოდეს. შეიძლება, ჩაქრე, ვის არ მოსვლია, მაგრამ ავახამძარებთ ამ ნაპერწკლებსაც. ერთმანეთის ტავი ნუ მოგვიშალოს თავმა. შენ ჩვენ გვათბობ. გილოცავ კიდევ დამდეგს... მიყვარხარ... 

დღიური: სოლე.
[url=http://

][/url]    დიდი მადლობა, სოლე, მამა გაბრიელის რჩევების გახსენებისთვის. გილოცავთ თქვენს დღეს და შობა-ახალ წელს...     

დღიური: თემური57.
კორონა-ვირუსი მძიმედ გადავიტანე და საავადმყოფოდან სახლში გამოწერილს დამხვდა ,,კონსტანტინე სიმონოვის ლიტერატურულოი პრემიის" მესამე ადგილის დიპლომი და შესაბამისი პრიზები.
დაჯილდოების ცერემონია ,,კოვიდის" გამო წელს ბელორუსში აღარ გაიმართა. ,,ზოგი ჭირი მარგებელიაო"- ისე გამოვიდა, ავადმყოფობის გამო, მაინც ვერ წავიდოდი.
თემური57 2021-01-09 18:56:24

ჩემი შობის ღამეები ცხოვრების და ასაკის მიხედვით იცვლებოდა.
ღრმა ბავშვობის არ მახსოვს,იქნებოდა ალბათ ღვეზლები და ქართული სუფრა.მერე საკათედრო ტაძარში გათენებული ღამეები,როცა ვერც კი ვაცნობიერებდით ღამისთევის, წირვა-ლოცვის მადლს.მივდიოდით უფრო ერთმანეთის და შეყვარებულების სანახავად.მოკრავდი სადმე თვალს და მერე გათენებამდე ისევ მისი დანახვის,ახლოს მისვლის  მცდელობაში გადიოდა დრო.ტაძრიდან სახლამდე რამდენიმე კილომეტრს ფეხით,შეუმჩნევლად  გაივლიდი,დაქალებთან ერთად,სულ სიცილ-სიცილით,იმღამინდელ,გოგოურ ამბებზე ჭორაობით.სახლში მიდიოდი გათენებისას და გხვდებოდა დედის გამომცხვარი,ყველაზე გემრიელი ღვეზელი...
მერე იყო გურია.ანა და თათია სულ პატარები.სახლში,შეშის ღუმელში დამცხვარი გურული ღვეზლები,შინაური,ლამაზთვალება ძროხის ჭყინტი ყველით და სახლის ყვითელი,გემრიელი კვერცხით.
მერე ტაძარი.ჩვენი მამაო.ტაძრის კუთხეში მდგარი ჩვენ-მგალობლები.სულ წინ წითელ და ყვითელ ქურთუკებში ჩემი პაწუა შვილები.თავსაფრებით და  სანთლებით ხელში.
იდგნენ ასე,მორჩილად და ელოდნენ ზიარებას.მერე გემრიელ სეფისკვერს,გელა სტიქაროსანი რომ ყველაზე დიდ ნატეხებს აძლევდა.
ახლა ყველა შობას ვერ მივდივარ ღამისთევაზე.უბრალოდ ვაღებ ფანჯარას,ვანთებ სანთელს,გავდივარ აივანზე და ვუყურებ,როგორ ინთება წინა კორპუსების ფანჯრებშიც ციმციმა სანთლები.იქაც ელიან პატარა მაცხოვრის დაბადებას და უხარიათ.იქაც,იმ ფანჯრებს იქეთ სახლებში დგას ფუმფულა,გემრიელი ღვეზლების სუნი და აუცილებლად,აუცილებლად მოვა ღვთისმშობელი,გულზე მიხუტებული პატარა შვილით....
მოვა და მოიტანს სიკეთეს და ბედნიერებას...
ყველაზე ლამაზ დღეს-
ქრისტეშობას გილოცავთ.
მიყვარხართ.

პავლონას ვეძახდი.დიდი ბებია იყო და რომ გავიზარდე,მერე გავიგე,რომ სინამდვილეში ბაბილინა-ბაბინე ჰქვიოდა. მამა ჰყავდა პავლე,ამიტომაც პავლოვნას ეძახდნენ.
პატარა,ლამაზი,თეთრი ქალი იყო.
კეთილი და მშვიდი.
მამაჩემი სუსტი ბავშვი ყოფილა და როგორც ყველა ბებია,პავლონაც დარდობდა.მაგიდაზე დაწყობილ წიგნებს გადაუსვამდა ხელს და დარდიანად იტყოდაო,ამდენი რაფერ უნდა წეიკითხოს ბაღანამ,წავალ დირექტორს ვეტყვი,უძუძურად გაზრდილია,პაწა ხელი შუუწყოსო...
არადა იმ წიგნებს ხელს არ კიდებდა მამაშენი და ისეთივე ახალს ვაბარებდი,როგორსაც აძლევდნენო,ბებიაჩემი მიყვებოდა.
სტუდენტობაში სახლიდან გასულს,ქუჩაში დამეწეოდა და ორ მანეთს ჩამიდობდა ჯიბეში,პივა დალიე ამით ნენა,პაწა ხორცი მოგეკიდებაო,ჩუმად მეტყოდაო,მამაჩემმა.
ღრმად მოხუცებული ბაზართან ლიანდაგებზე წაიქცა,თავი დაარტყა და მას მერე გონება აერია.ზოგს გვცნობდა,ზოგს ვერ.თავის სოფელში მიდიოდა.გურიაში.ჩემოდანი დამრჩა და უნდა წამოვიღოო..ჩაკეტილი გვქონდა კარებიც,ჭიშკარიც.ზამთრობით პატარა ,,ჯორკოზე,, იჯდა კარებთან და ფანჯარაში იცქირებოდა.თავზე მუდამ ცახოცი ჰქონდა წაკრული.
ჩუმი იყო.თითქმის არ იცოდა ლაპარაკი.
ერთ დღეს მამაჩემმა მისი ბარგი ჩაალაგა ჩანთაში,გავიდა ჩუმად გარეთ და შემოვიდა.
ბებია,შენი ჩემოდანი ჩამოგიტანეო.
გაიხარა,ლოცავდა.დამშვიდდა.

დიდთოვლობას წავიდა.ჩუმად,მშვიდად.
დღეს გამახსენდა და ასეთ დროს რატომღაც სულ მგონია,რომ თუ დავწერ,იქ იგრძნობს,რომ მახსოვს და გაუხარდება.სანამ მახსოვს,ცოტათი ცოცხალია...ასე მგონია...




დღიური: სამურაი.
თუ ფუტკარი ხარ,
შენ პეპლისას ვერას გაიგებ,
თანაბრადაც რომ სარგებლობდეთ ერთნაირი ყვავილის ნექტრით,
ერთ მინდორზე,
ერთი ზაფხულის დინებისას,
ერთი ცის და ერთი მზის ქვეშ...
მაინც!
სამურაი 2020-12-13 08:55:20

დღიური: ფლორენცია.
ხანდახან ფიქრები ისე ხმაურობენ რომ გაქრობის სურვილიღა მრჩება.
ფლორენცია 2020-12-11 00:15:47



დღიური: ფლორენცია.
https://m.youtube.com/watch?feature=share&v=g5iSsAHLrQo
ეძღვნება კვესელავას
ფლორენცია 2020-12-02 22:28:15

დღიური: კვესელავა.
ნიკუშ, მეგობარო, არ გემშვიდობები! დროებით! მალე შევხვდებით!
ფლორენცია 2020-11-28 19:34:11

დღიური: კვესელავა.
მშვიდობით!

შენ ახლა იქ ხარ,საიდანაც,
გრძელდება უკუშხვარა,ლემწა,ბონდი,
ყვავილებს გაზრდიან და გაიტანენ,
ვაი თუ,აღარ მოგვაგონდე.
შენ ახლა იქ ხარ, საიდანაც...
თეია 2020-11-27 20:33:33

დღიური: თემური57.
  გუშინ, 23 ნოემბერს გამოქვეყნდა  ,,კონსტანტინე სიმონოვის სახელობის  X საერთაშორისო ლიტერატურული პრემიის" შედეგები, რომელიც გაიმართა ბელორუსის რესპუბლიკაში. გავედი მესამე ადგილზე. შესაბამისი დიპლომი და ჯილდო უნდა გადმომცემოდა იქ, მაგრამ ვირუსის გამო დაჯილდოების ცერემონია გადაიდო.
თემური57 2020-11-24 10:50:40

სულ პატარები იყვნენ ანა და თათია.
ის დრო იყო,შუქი ღამით რომ მოდიოდა და ჩვენ მაგ დროს გვეძინა.
გურიაში ვცხოვრობდით მაშინ.აი იქ,ლელოს რომ თამაშობენ..
იმ ბნელ და სკვარამ დროში,ჩვენი ტაძარი იყო ერთადერთი სინათლე და ჩვენც ლამის ყველა მეორე დღეს დავდიოდით.
სანამ თათია ძალიან პატარა იყო,,კალიასკით,,მიგვყავდა და თუ ჩაეძინებოდა ან ეზოში,ან სატრაპეზო სახლის ოთახში ვტოვებდით..
დაინახავდა მამაო დაძინებულს და
-ცა,აი ბაღანე მღვდელი გამოვა
-მამაო,გოგოა მაი,ვეტყოდი და მეცინებოდა
-უი,ხო ცა,მაი კი არ გამახსენდა,იტყოდა და გადასახავდა პირჯვარს.
ერთხელ მითხრა,
-ცა,საკურთხევლის კარს რომ გავაღებ და წითელ და ყვითელ კურტკებს დევინახავ(ანას და თათიას ჰქონდათ) რომ იცოდე,რაფერ მიხარია,ვიცი რომ აქ ხართ მთელი ოჯახიო.
დრო მალე გავიდა და მერე უკვე ერთად იდგნენ საკურთხევლის წინ,წირვა-ლოცვაზე და მშვიდად ისმენდნენ ლიტურღიას..მერე ეზიარებოდნენ და სეფისკვერებით დასაჩუქრებულები ეზოში გემრიელად ილუკმებოდნენ. პაწუკა ხელებში ფრთხილად ჰქონდათ მომწყვდეული სეფისკვერები,რომ ნაფცქვენები ძირს არ დაჰყროდათ.
ვგალობდი მაშინ.
და ახლა,როცა ჩემს ტაძარში შევდივარ,განსაკუთრებულად მიყვარს ის ადგილი,სადაც მგალობლები ვიდექით.
ჩვენ ვიყავით ერთი დიდი,თბილი და ტკბილი ოჯახი,რომელიც ძალიან მენატრება და მაკლია.
ჩემი მამაო,ჩემი მარიამი,ნინელიკა, გელაი,გიორგი მგალობელი,ლალი და თინიკო,მერიკო და გულიკო დეიდა,მარინა და ანუშკა...ბევრი,ბევრი..
და ყველა გიორგობას,ეზოში იშლებოდა დიდი სუფრა,მიგვქონდა ბევრი გემრიელობა და ყველა ერთად,ჩვენი დიდი ოჯახი ვხვდებოდით დღესასწაულს,წმინდა გიორგის ტაძრის ეზოში...

დღიური: ფლორენცია.
ადამიანის სიძლიერე ისაა, ქარიშხლებსაც სასარგებლოდ რომ შემოიტრიალებს, კომპლექსებს სიძლიერედ აქცევს და დეპრესიაშიც სასარგებლო იქნება
ფლორენცია 2020-11-20 14:31:29


დღიური: სამურაი.
როცა ვიღაცის გაშლილი ფეხების დაგვიანებული ალერსის ხურუში
დაემსგავსება იმ მოყირჭებულ სიბრძნეს,
როცა ამბობენ: მოიჭრება დედამიწაზე ბოლო ხეც,
იმედით – იქნებ მივხვდეთ,
რომ არ იჭმევა სიყვარული
და არიჭმევა ფული,
როგორც დამძაღებული კარაქი,
ან დაობებული არაქისი,
რომელშიც გამწარდა ყველა სასარგებლო ცხიმი, ნახევრად გაჯერებული.
რომ სხვა ორის სიყვარულს – ნესტიანი სიბინძურის უცხო სუნი სდის,
ნახმარი ჩვრის,
დიდხანს რომ ეგდო ფანჯრის რაფაზე.
ზიზღით რომ იღებ, ხარბად ისუნთქავ გაწებილი ნაჭრის სიმყრალეს,
უცნაურად მოტკბოსა და გულის ამრევს.
გრძნობ:
ეს სხვა, ორის სიყვარულის მძიმე სუნია,
ცხელ მუცელს რომ ამოგიმღვრევს
და დგახარ მიწისკენ თავწახრილი, რწყევისგან კვდები:
ამოდი,
ამოდი ჩემგან, ჩემო დანესტილო მევ,
გულის კუთხეში მიკუჭულო, შეშინებულო.
ჩემო დაბნელებულო მზეო, რომ აღმოჩნდი ყველა მზეზე
შავი და ცივი,
აღარსად ვარ. ჩამოგეხსენი.
ცხელი სისხლით გაჟღენთილო და დამძიმებულო ჩემო სხეულო,
როცა უკანასკნელი სიყვარული მოიჭრება დედამიწაზე
და უკანასკნელი შიმშილი გაბოროტდება დედამიწაზე,
მიხვდები, რომ შენღა იჭმევი,
უკარება მხეცის ხორცი.

ნანა ქელეხიძე.
სამურაი 2020-11-18 20:09:46

დღიური: ფლორენცია.
მოგესალმებით.
ვაანონსებთ ახალ ლიტ მოვლენას, რომლის იდეაც ეკუთვნის ჩვენი საიტის აქტიურ წევრს,ლაშას.
სახელი: გამოიწვიე პოზიტივი (ლაშას იდეას შეგიძლიათ გაეცნოთ http://www.urakparaki.com/?m=13&Theme=1524 ამ ლინქზე.)
შინაარსი: თითოეული წევრი (წევრობა სავალდებულოა, ასე რომ თუ გარეშე პირს ექნება სურვილი, აუცილებლად უნდა დარეგისტრირდეს ჩვენს გვერდზე)წერს ლექსს და აქვეყნებს ურაკზე, პარალელურ რეჟიმში კი დებს ფორუმის შესაბამის განყოფილებაში :http://www.urakparaki.com/?m=13&AddNewTheme

ურაკზე ატვირთვისას და თემაში განთავსებისას, აუცილებლად უნდა მიეთითოს სათაურის ველში რომ ეს ლექსი არის გამოიწვიე პოზიტივისათვის. გამოქვეყნებისას კომენტარში, ხოლო თემაში დადებისას - ბოლოში აუცილებლად უნდა დაწეროთ იმ სამი წევრის ვინაობა, ვისაც იწვევთ.
ლექსის ატვირთვისა და თემაში განთავსების ბოლო ვადაა 7 თებერვლის ღამის 12 საათი.

ლექსი შეფასდება ჟიურის წევრების მიერ და აირჩევა საუკეთესო ათეული. შემდეგი ეტაპი კი ჯერ გვინდა დავტოვოთ საიდუმლოდ.

მთავარი კრიტერიუმი, რის მიხედვითაც შეფასდება ლექსი არის შემდეგი სამი:
1. ლექსი უნდა იყოს სიმღერისთვის გათვლილი
2. ლექსი უნდა იყოს პოზიტიური და ოპტიმისტური
3. ლექსი უნდა იყის მინიმუმ 3 და მაქსიმუმ 7 სტროფიანი.

წარმატებას გისურვებთ ყველას და მოდი, გამოვიწვიოთ ერთმანეთი პოზიტივში!
ფლორენცია 2020-11-16 16:36:31

დღიური: კასანდრა.
მოგესალმებით,

რომანი ჩაუქრობელი იმედის სასახლე ხელმისაწვდომია ბიბლუსის მაღაზიათა ქსელში სახლეწოდებით "ულევი იმედის სასახლე".

მადლობა.
კასანდრა 2020-11-15 14:37:13


1 2 3 ... 1473 1474 1475