დღიურები


დღიური: სოლე.
[url=http://

][/url]    დიდი მადლობა, სოლე, მამა გაბრიელის რჩევების გახსენებისთვის. გილოცავთ თქვენს დღეს და შობა-ახალ წელს...     

დღიური: თემური57.
კორონა-ვირუსი მძიმედ გადავიტანე და საავადმყოფოდან სახლში გამოწერილს დამხვდა ,,კონსტანტინე სიმონოვის ლიტერატურულოი პრემიის" მესამე ადგილის დიპლომი და შესაბამისი პრიზები.
დაჯილდოების ცერემონია ,,კოვიდის" გამო წელს ბელორუსში აღარ გაიმართა. ,,ზოგი ჭირი მარგებელიაო"- ისე გამოვიდა, ავადმყოფობის გამო, მაინც ვერ წავიდოდი.
თემური57 2021-01-09 18:56:24

ჩემი შობის ღამეები ცხოვრების და ასაკის მიხედვით იცვლებოდა.
ღრმა ბავშვობის არ მახსოვს,იქნებოდა ალბათ ღვეზლები და ქართული სუფრა.მერე საკათედრო ტაძარში გათენებული ღამეები,როცა ვერც კი ვაცნობიერებდით ღამისთევის, წირვა-ლოცვის მადლს.მივდიოდით უფრო ერთმანეთის და შეყვარებულების სანახავად.მოკრავდი სადმე თვალს და მერე გათენებამდე ისევ მისი დანახვის,ახლოს მისვლის  მცდელობაში გადიოდა დრო.ტაძრიდან სახლამდე რამდენიმე კილომეტრს ფეხით,შეუმჩნევლად  გაივლიდი,დაქალებთან ერთად,სულ სიცილ-სიცილით,იმღამინდელ,გოგოურ ამბებზე ჭორაობით.სახლში მიდიოდი გათენებისას და გხვდებოდა დედის გამომცხვარი,ყველაზე გემრიელი ღვეზელი...
მერე იყო გურია.ანა და თათია სულ პატარები.სახლში,შეშის ღუმელში დამცხვარი გურული ღვეზლები,შინაური,ლამაზთვალება ძროხის ჭყინტი ყველით და სახლის ყვითელი,გემრიელი კვერცხით.
მერე ტაძარი.ჩვენი მამაო.ტაძრის კუთხეში მდგარი ჩვენ-მგალობლები.სულ წინ წითელ და ყვითელ ქურთუკებში ჩემი პაწუა შვილები.თავსაფრებით და  სანთლებით ხელში.
იდგნენ ასე,მორჩილად და ელოდნენ ზიარებას.მერე გემრიელ სეფისკვერს,გელა სტიქაროსანი რომ ყველაზე დიდ ნატეხებს აძლევდა.
ახლა ყველა შობას ვერ მივდივარ ღამისთევაზე.უბრალოდ ვაღებ ფანჯარას,ვანთებ სანთელს,გავდივარ აივანზე და ვუყურებ,როგორ ინთება წინა კორპუსების ფანჯრებშიც ციმციმა სანთლები.იქაც ელიან პატარა მაცხოვრის დაბადებას და უხარიათ.იქაც,იმ ფანჯრებს იქეთ სახლებში დგას ფუმფულა,გემრიელი ღვეზლების სუნი და აუცილებლად,აუცილებლად მოვა ღვთისმშობელი,გულზე მიხუტებული პატარა შვილით....
მოვა და მოიტანს სიკეთეს და ბედნიერებას...
ყველაზე ლამაზ დღეს-
ქრისტეშობას გილოცავთ.
მიყვარხართ.

პავლონას ვეძახდი.დიდი ბებია იყო და რომ გავიზარდე,მერე გავიგე,რომ სინამდვილეში ბაბილინა-ბაბინე ჰქვიოდა. მამა ჰყავდა პავლე,ამიტომაც პავლოვნას ეძახდნენ.
პატარა,ლამაზი,თეთრი ქალი იყო.
კეთილი და მშვიდი.
მამაჩემი სუსტი ბავშვი ყოფილა და როგორც ყველა ბებია,პავლონაც დარდობდა.მაგიდაზე დაწყობილ წიგნებს გადაუსვამდა ხელს და დარდიანად იტყოდაო,ამდენი რაფერ უნდა წეიკითხოს ბაღანამ,წავალ დირექტორს ვეტყვი,უძუძურად გაზრდილია,პაწა ხელი შუუწყოსო...
არადა იმ წიგნებს ხელს არ კიდებდა მამაშენი და ისეთივე ახალს ვაბარებდი,როგორსაც აძლევდნენო,ბებიაჩემი მიყვებოდა.
სტუდენტობაში სახლიდან გასულს,ქუჩაში დამეწეოდა და ორ მანეთს ჩამიდობდა ჯიბეში,პივა დალიე ამით ნენა,პაწა ხორცი მოგეკიდებაო,ჩუმად მეტყოდაო,მამაჩემმა.
ღრმად მოხუცებული ბაზართან ლიანდაგებზე წაიქცა,თავი დაარტყა და მას მერე გონება აერია.ზოგს გვცნობდა,ზოგს ვერ.თავის სოფელში მიდიოდა.გურიაში.ჩემოდანი დამრჩა და უნდა წამოვიღოო..ჩაკეტილი გვქონდა კარებიც,ჭიშკარიც.ზამთრობით პატარა ,,ჯორკოზე,, იჯდა კარებთან და ფანჯარაში იცქირებოდა.თავზე მუდამ ცახოცი ჰქონდა წაკრული.
ჩუმი იყო.თითქმის არ იცოდა ლაპარაკი.
ერთ დღეს მამაჩემმა მისი ბარგი ჩაალაგა ჩანთაში,გავიდა ჩუმად გარეთ და შემოვიდა.
ბებია,შენი ჩემოდანი ჩამოგიტანეო.
გაიხარა,ლოცავდა.დამშვიდდა.

დიდთოვლობას წავიდა.ჩუმად,მშვიდად.
დღეს გამახსენდა და ასეთ დროს რატომღაც სულ მგონია,რომ თუ დავწერ,იქ იგრძნობს,რომ მახსოვს და გაუხარდება.სანამ მახსოვს,ცოტათი ცოცხალია...ასე მგონია...




დღიური: სამურაი.
თუ ფუტკარი ხარ,
შენ პეპლისას ვერას გაიგებ,
თანაბრადაც რომ სარგებლობდეთ ერთნაირი ყვავილის ნექტრით,
ერთ მინდორზე,
ერთი ზაფხულის დინებისას,
ერთი ცის და ერთი მზის ქვეშ...
მაინც!
სამურაი 2020-12-13 08:55:20

დღიური: ფლორენცია.
ხანდახან ფიქრები ისე ხმაურობენ რომ გაქრობის სურვილიღა მრჩება.
ფლორენცია 2020-12-11 00:15:47



დღიური: ფლორენცია.
https://m.youtube.com/watch?feature=share&v=g5iSsAHLrQo
ეძღვნება კვესელავას
ფლორენცია 2020-12-02 22:28:15

დღიური: კვესელავა.
ნიკუშ, მეგობარო, არ გემშვიდობები! დროებით! მალე შევხვდებით!
ფლორენცია 2020-11-28 19:34:11

დღიური: კვესელავა.
მშვიდობით!

შენ ახლა იქ ხარ,საიდანაც,
გრძელდება უკუშხვარა,ლემწა,ბონდი,
ყვავილებს გაზრდიან და გაიტანენ,
ვაი თუ,აღარ მოგვაგონდე.
შენ ახლა იქ ხარ, საიდანაც...
თეია 2020-11-27 20:33:33

დღიური: თემური57.
  გუშინ, 23 ნოემბერს გამოქვეყნდა  ,,კონსტანტინე სიმონოვის სახელობის  X საერთაშორისო ლიტერატურული პრემიის" შედეგები, რომელიც გაიმართა ბელორუსის რესპუბლიკაში. გავედი მესამე ადგილზე. შესაბამისი დიპლომი და ჯილდო უნდა გადმომცემოდა იქ, მაგრამ ვირუსის გამო დაჯილდოების ცერემონია გადაიდო.
თემური57 2020-11-24 10:50:40

სულ პატარები იყვნენ ანა და თათია.
ის დრო იყო,შუქი ღამით რომ მოდიოდა და ჩვენ მაგ დროს გვეძინა.
გურიაში ვცხოვრობდით მაშინ.აი იქ,ლელოს რომ თამაშობენ..
იმ ბნელ და სკვარამ დროში,ჩვენი ტაძარი იყო ერთადერთი სინათლე და ჩვენც ლამის ყველა მეორე დღეს დავდიოდით.
სანამ თათია ძალიან პატარა იყო,,კალიასკით,,მიგვყავდა და თუ ჩაეძინებოდა ან ეზოში,ან სატრაპეზო სახლის ოთახში ვტოვებდით..
დაინახავდა მამაო დაძინებულს და
-ცა,აი ბაღანე მღვდელი გამოვა
-მამაო,გოგოა მაი,ვეტყოდი და მეცინებოდა
-უი,ხო ცა,მაი კი არ გამახსენდა,იტყოდა და გადასახავდა პირჯვარს.
ერთხელ მითხრა,
-ცა,საკურთხევლის კარს რომ გავაღებ და წითელ და ყვითელ კურტკებს დევინახავ(ანას და თათიას ჰქონდათ) რომ იცოდე,რაფერ მიხარია,ვიცი რომ აქ ხართ მთელი ოჯახიო.
დრო მალე გავიდა და მერე უკვე ერთად იდგნენ საკურთხევლის წინ,წირვა-ლოცვაზე და მშვიდად ისმენდნენ ლიტურღიას..მერე ეზიარებოდნენ და სეფისკვერებით დასაჩუქრებულები ეზოში გემრიელად ილუკმებოდნენ. პაწუკა ხელებში ფრთხილად ჰქონდათ მომწყვდეული სეფისკვერები,რომ ნაფცქვენები ძირს არ დაჰყროდათ.
ვგალობდი მაშინ.
და ახლა,როცა ჩემს ტაძარში შევდივარ,განსაკუთრებულად მიყვარს ის ადგილი,სადაც მგალობლები ვიდექით.
ჩვენ ვიყავით ერთი დიდი,თბილი და ტკბილი ოჯახი,რომელიც ძალიან მენატრება და მაკლია.
ჩემი მამაო,ჩემი მარიამი,ნინელიკა, გელაი,გიორგი მგალობელი,ლალი და თინიკო,მერიკო და გულიკო დეიდა,მარინა და ანუშკა...ბევრი,ბევრი..
და ყველა გიორგობას,ეზოში იშლებოდა დიდი სუფრა,მიგვქონდა ბევრი გემრიელობა და ყველა ერთად,ჩვენი დიდი ოჯახი ვხვდებოდით დღესასწაულს,წმინდა გიორგის ტაძრის ეზოში...

დღიური: ფლორენცია.
ადამიანის სიძლიერე ისაა, ქარიშხლებსაც სასარგებლოდ რომ შემოიტრიალებს, კომპლექსებს სიძლიერედ აქცევს და დეპრესიაშიც სასარგებლო იქნება
ფლორენცია 2020-11-20 14:31:29


დღიური: სამურაი.
როცა ვიღაცის გაშლილი ფეხების დაგვიანებული ალერსის ხურუში
დაემსგავსება იმ მოყირჭებულ სიბრძნეს,
როცა ამბობენ: მოიჭრება დედამიწაზე ბოლო ხეც,
იმედით – იქნებ მივხვდეთ,
რომ არ იჭმევა სიყვარული
და არიჭმევა ფული,
როგორც დამძაღებული კარაქი,
ან დაობებული არაქისი,
რომელშიც გამწარდა ყველა სასარგებლო ცხიმი, ნახევრად გაჯერებული.
რომ სხვა ორის სიყვარულს – ნესტიანი სიბინძურის უცხო სუნი სდის,
ნახმარი ჩვრის,
დიდხანს რომ ეგდო ფანჯრის რაფაზე.
ზიზღით რომ იღებ, ხარბად ისუნთქავ გაწებილი ნაჭრის სიმყრალეს,
უცნაურად მოტკბოსა და გულის ამრევს.
გრძნობ:
ეს სხვა, ორის სიყვარულის მძიმე სუნია,
ცხელ მუცელს რომ ამოგიმღვრევს
და დგახარ მიწისკენ თავწახრილი, რწყევისგან კვდები:
ამოდი,
ამოდი ჩემგან, ჩემო დანესტილო მევ,
გულის კუთხეში მიკუჭულო, შეშინებულო.
ჩემო დაბნელებულო მზეო, რომ აღმოჩნდი ყველა მზეზე
შავი და ცივი,
აღარსად ვარ. ჩამოგეხსენი.
ცხელი სისხლით გაჟღენთილო და დამძიმებულო ჩემო სხეულო,
როცა უკანასკნელი სიყვარული მოიჭრება დედამიწაზე
და უკანასკნელი შიმშილი გაბოროტდება დედამიწაზე,
მიხვდები, რომ შენღა იჭმევი,
უკარება მხეცის ხორცი.

ნანა ქელეხიძე.
სამურაი 2020-11-18 20:09:46

დღიური: ფლორენცია.
მოგესალმებით.
ვაანონსებთ ახალ ლიტ მოვლენას, რომლის იდეაც ეკუთვნის ჩვენი საიტის აქტიურ წევრს,ლაშას.
სახელი: გამოიწვიე პოზიტივი (ლაშას იდეას შეგიძლიათ გაეცნოთ http://www.urakparaki.com/?m=13&Theme=1524 ამ ლინქზე.)
შინაარსი: თითოეული წევრი (წევრობა სავალდებულოა, ასე რომ თუ გარეშე პირს ექნება სურვილი, აუცილებლად უნდა დარეგისტრირდეს ჩვენს გვერდზე)წერს ლექსს და აქვეყნებს ურაკზე, პარალელურ რეჟიმში კი დებს ფორუმის შესაბამის განყოფილებაში :http://www.urakparaki.com/?m=13&AddNewTheme

ურაკზე ატვირთვისას და თემაში განთავსებისას, აუცილებლად უნდა მიეთითოს სათაურის ველში რომ ეს ლექსი არის გამოიწვიე პოზიტივისათვის. გამოქვეყნებისას კომენტარში, ხოლო თემაში დადებისას - ბოლოში აუცილებლად უნდა დაწეროთ იმ სამი წევრის ვინაობა, ვისაც იწვევთ.
ლექსის ატვირთვისა და თემაში განთავსების ბოლო ვადაა 7 თებერვლის ღამის 12 საათი.

ლექსი შეფასდება ჟიურის წევრების მიერ და აირჩევა საუკეთესო ათეული. შემდეგი ეტაპი კი ჯერ გვინდა დავტოვოთ საიდუმლოდ.

მთავარი კრიტერიუმი, რის მიხედვითაც შეფასდება ლექსი არის შემდეგი სამი:
1. ლექსი უნდა იყოს სიმღერისთვის გათვლილი
2. ლექსი უნდა იყოს პოზიტიური და ოპტიმისტური
3. ლექსი უნდა იყის მინიმუმ 3 და მაქსიმუმ 7 სტროფიანი.

წარმატებას გისურვებთ ყველას და მოდი, გამოვიწვიოთ ერთმანეთი პოზიტივში!
ფლორენცია 2020-11-16 16:36:31

დღიური: კასანდრა.
მოგესალმებით,

რომანი ჩაუქრობელი იმედის სასახლე ხელმისაწვდომია ბიბლუსის მაღაზიათა ქსელში სახლეწოდებით "ულევი იმედის სასახლე".

მადლობა.
კასანდრა 2020-11-15 14:37:13

დღიური: თეია.
ათოვდა ივრის ჭალებს
მიჰქონდათ შავი კუბო

დღიური: სამურაი.
ხიდისთვის სულერთია
ზაფხულების წყალთხელობაც
და გაზაფხულის წყალდიდობებიც,
თუ წელში არ გატეხა სტიქიამ
და თან არ გაიყოლა...
და თუ გაიყოლა,
მხოლოდ მაშინ ხვდება,
რა მოსაწყენია
მონოტონური, მშვიდი დუდუნი,
ერთი ლოდი,
ერთი მორევი,
ერთი ნაპირი.
8.11.19
სამურაი 2020-11-08 14:14:59

შემოვიტან აქ ჩემს პირველ ნაბიჯებს - იმედია ფეხბედნიერი ვიქნები
ფლორენცია 2020-11-03 19:34:36

დღიური: ფლორენცია.
შიში მრავალმხრივი, მრავალფერადი და მრავალსახოვანია. ჩემი შიში კი ატმის ყვავილს ჰგავს, პატარა ნიავიც რომ იოლად ერევა. რაც არ გვკლავს, ის გვაძლიერებს კი არადა, რაც ვერ გვაშინებს, ის გვაძლიერებს ჩვენ!
ფლორენცია 2020-11-01 20:51:40

დღიური: ფლორენცია.
" და ვეფიცხები უხსოვარ დროს ალქაჯების დანთებულ კოცონს, თუ არ გამათბობს, არ დამწვავს მაინც, როგორც გრძნობები"
ფლორენცია 2020-10-28 22:35:06

დღიური: ფლორენცია.
ბედნიერება გარშემოა - უნდა დავინახოთ და შევამჩნიოთ!
ფლორენცია 2020-10-22 16:40:57

დღიური: სამურაი.
მიღწეულია ორმხრივი შეთანხმება-
უსიტყვო შეთანხმება.
გადაწყვეტილება მიღებულია
განაჩენის სისრულეში მოყვანის:
რომ ყველა უნდა გახდეს უცხო
და ყველაფერი გახდეს სულერთი.

დილით ამოვა მზე.
ან არ ამოვა.
წავალთ სამსახურებში,
ან არ წავალთ.
ვისხდებით ჩაბნელებულ ოთახებში,
ნესტიან ოთახებში.
პრაგმატული გულებით,
ამღვრეული თვალებით
და ვიფიქრებთ საკუთარი უფლებების დაცვაზე.

რომ გვაქვს ხელშეუხებლობის იმუნიტეტი,
ერთმანეთთან არმიახლოვების მიზანი.
პირადი საზღვრების მკვეთრი ხაზი.
არგახსენება. მავთულხლართები.

ერთმანეთის ნდობა სახიფათოა,
ვიღაც ყოველთვის ეძებს სხვა მიწას,
უკეთესი ინფრასტრუქტურით,
უკეთესი გარანტიებით.
რომ გუშინდელი მეკავშირე გადაიქცა ძველ, ფიცრულ ქოხად,
დგას ქათმის ფეხზე და წასვლისას
უპრიანიც კი იქნება, თავს თუ წააცლით.

რადგან ყოველთვის არის რისკი,
რომ ხის ქოხი ხტუნვა-ხტუნვით გამოგეკიდოთ,
შემოიჭრას თქვენს საზღვრებში
დაგირღვიოთ კომფორტი და თავისუფლება.
წამოსკუპდეს მაგიდასთან,
სადაც უკვე რა ხანია,
ბჭობენ სულ სხვა ქვეყნის წევრები
და ახალი შეთანხმებაც მიღწეულია.

რა ლამაზია, ან საამაყო,
ვის რად უნდა ეს უაზრო სენტიმენტები?-
ზის თქვენი ქოხი უხერხულად, თვალს არ გაშორებთ,
მის კედელზე ცრემლი მოგორავს-
წვიმის დიდი, მლაშე წვეთი.

ნანა ქელეხიძე
სამურაი 2020-10-07 12:08:13

დღიური: სამურაი.
მიხარია, რომ ჩემი ლექსები არსებობს.

განა რა, არაფერი,  უბრალოდ, ვზივარ და ვკითხულობ.

ეს არ არის მუზებით შეკოწიწებული ნაწერები, ეს ჩემი ცხოვრებაა, ეს ვარ მე.

                      ლაშა მარგიანი.

*
განა მე ვხარობ,
ვზივარ,
ვკითხულობ,
მიკვირს...

რომ ისინი არსებობენ

არც მუზით ნაკმევნი,
არც შეკოწიწებულნი,
მაგრამ არსებობენ...

და რომ ეს მე ვარ.

                        სამურაი.
სამურაი 2020-09-30 23:43:23

დღიური: სამურაი.
სამურაი დაბრმავდა,
მაგრამ გზა გააგრძელა,
დღე მოკლე გამოდგა,
კლდე მაღალი...

ვინც ხმამაღლა ყვირის,
ყელის ჩახლეჩის გარდა,.
საკუთარი ყურის ბარაბნებსაც წყვეტს,
ქანცზე რომ არაფერი ვთქვა.

სიმშვიდე წვეთს ჰგავს
კლდეს რომ ხეთქავს,
თუ გარეთ უშვებ
და სტალაქტიდებს ემსგავსება
თუ შენში ტოვებ.
სამურაი 2020-09-30 18:44:00


1 2 3 4 ... 1473 1474 1475