დღიურები


ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2021“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1546     * * *     "რევაზ ინანიშვილის სახელობის ლიტერატურული კონკურსი"     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე https://urakparaki.com/?m=13&Theme=1545
ეს ყოველივე ბარნოს არ გავდა...გამეღვიძა და მტკიოდა და თან არც მტკიოდა. რას შევადარებდი? ალბად ოპერაციის შემდგომ მორფინთან შედარებით რომელიმე სუსტ ტკივილ გამაყუჩებელს ვენაში რომ გაგიშვენებ და მაინც ყველაფრის შეგრძნება გრჩება, თუმცა ათბალიანი სისტემიდან ექვს ან შვიდ უფრო სწორად კი რვას, რომ მიანიჭებ და იტყვი მოსათბენიაო. მედპერსონალი კი გაოცებული თვალებით გიყურებს და ამბობს მოსათბენი? დედამიწაზე ტკივილიც კი გაუფერულდა...ან ეს მხოლოდ ჩემთვის მოხდა.
ვცდილობ ერთი ამბის დაწერას და რაღაც მაკლდება, თითქოს სულიდან მეცლება და ფურცელზე გადატანილი  სიტყვები კვდება.
ეს ბარნო არაა...ზუსტად ერთი წელია ვცდილობ გავცოცხლდე, აღვიდგინო ძველი უნარები მე კი უიმედო ამნეზიაში უფრო და უფრო ღრმად მივდივარ...რეალობას ალბად ამნეზიაში ყოფნა მირჩევნია.  მაინც ვიღიმი და ვამბობ მოსათბენია...
მე მაინც გავცოცხლდები!
ბარნომუსია 2021-03-30 14:23:06

დავწერე...ვიფიქრე...ვერ გადავწყვიტე...წავშალე...
ბარნომუსია 2021-03-30 13:42:55

დღიური: მათე.
გამარჯობა, ურაკო, რომ არ შემომიხედავს აქ დიდი ხანია, მაპატიებ, ალბათ.....
მათე 2021-03-20 23:40:26

სერიოზული ხუმრობა

ქალი...ოჰ, ქალი...
სისხლი ყეფს და ცეცხლი მენთება,
ამ სასწაულზე
სამარეშიც ვარ შეუცვლელი.
ქალი პოეტი?????
ნუ მიწყენთ და...მე მახსენდება,
პაწია ჭკუა,
კოხტა თხა და...
ბარდის ფურცელი.

ქერის ყანაში
როდის იყო პური ეთესა,
ოქროს ვაშლები ვერხვის ტოტებს
ვინ მიაშავა.
სხვისი რა ვთქვა და...
მე თუ მკითხავთ,
ეს პოეტესა,
პოეტზე უფრო კარგი ნაშაა.

ყველას არ ეხება და ყიამეთს ნუ დააყენებთ.
სანდრო ბერიძე.

დღიური: თეია.
თმიდან აღმოსავლურ სიმშრალეს ვივარცხნი,
ნინათ გოტახილით მოსვლას ვიქადნი.

და ვჩურჩულებ: "ზოღა ჩქიმი"
თეია 2021-03-15 14:09:11

დღიური: მუხა.
https://www.youtube.com/watch?v=AWNraPeCSdo
ფლორენცია 2021-03-09 18:24:44

ცუდი ლექსი არ არსებობს, ისევე როგორც ადამიანი, არსებობენ მიზეზები, რატომ არიან ისეთები, როგორებიც არიან.
ნიმუში#1

დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

ცოტაა დღეს მუზის „ნაჟური“,
(მუზები გვატყვევებს  -არც ისე...)
სიტყვები აღარ სჭრის კაცური-
დოღი აქვთ უკუდო ნარცისებს!

კითხვის და ძახილის ნიშანით,
ვიტყოდი -წერტილით, მძიმეთი...
სად გაქრა,  ის „ხარი მისანი“?-
არა მაქვს,  მე თქვენი იმედი!

გამრჯე კაცს ხვავი და ბარაქა,
(მიართვით -„ნადავლი“ აკიდოს!)
თუ ლექსი მართლა ლექსს არა ჰგავს,
მე როგორ ვაქო და ვადიდო?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი  გადგებათ ბაგეზე ,
მითხარით, როგორ არ ვიცინო?!

ზოგს ენა  თუ ორი  მეტრი აქვს,
ზოგი კი ისეთი ავია...
მე თეთრზე ვიტყვი,  რომ, თეთრია -
შავი ხომ ისედაც შავია?!

მელანო მირანდუხტს აქეზებს,
ცოფებს ყრის ელამი ციცინო...
თუ გესლი გადგებათ ბაგეზე,
მითხარით , როგორ არ ვიცინო?!

ზაურ ნაჭყებია,

2.03.2021

დღიური: მარიამ.კ.
ქუჩაში ფოტოაპარატით გასვლა გადავწყვიტე.
არასოდეს მიფიქრია პორტრეტების გადაღება, რადგან ჩემი თანამოქალაქეები დიდად არ გამოირჩევიან კამერის სიყვარულით, უფრთხიან კიდეც მას. გასვლისთანავე  შინ დაბრუნება მომინდა. ქალაქი ჩვეული რიტმით სუნთქავდა, გარშემო უამრავი ადამიანი ირეოდა, მე კი ფოტოაპარატი ჩანთიდანაც არ ამომიღია.
შინ იმედგადაწურული დავბრუნდი, ისევ არაფერი გამომივიდა. ნუგეშად ისღა  დამრჩენია ჩაი დავლიო და დაველოდო უფრო საინტერესო დღეებს, იქნებ ოდესმე გავბედო კიდეც და პორტრეტები გადავიღო.

მარიამ.კ 2021-02-16 00:20:53

დღიური: ფლორენცია.
ასე არასდროს არ მყვარებია
შენი მშიშარა სხეულის სითბო -
თითქოს პირველად შეგახე ხელი,
უკანასკნელად გიყურებ თითქოს.

ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი
და ამავე დროს, უცხო სრულიად...
ასე იწყება, ალბათ, სიცოცხლე,
ანდა ეს უკვე აღსასრულია.

ოთარ ჭილაძე.

*
Как никогда, люблю сейчас,
Я трепет тела твоего,
Как будто в первый раз коснулся,
Иль, как в последний - наяву.

И между прочем как близнец,
Близка ты мне, - далека пуще,
Как жизнь и смерть - не совпадав
Все ж, телу одному присущи.
ფლორენცია 2021-02-14 15:57:09

გილოცავთ.მრავალ ბედნიერ წელს გისურვებთ.
ნაბიჯი 2021-02-13 22:33:54

ახლა მარტო ხარ
ისევე როგორც გუშინ ,გუშინწინ...
არა მგონი შევცდი, დღეს იმაზე მეტად მარტო ხარ ვიდრე უწინ
დღეს მარტოობა გაგიხდა მგზავრად
ისიც მგზავრია, და მაინც მარტო ხარ
არავინაა შენს გვერდით თითქოს
მარტო გინდა რომ გადაცურო ზღვა
აფრინდე ცაში
დაიპყრო მყინვარი
და მაინც... მარტო ხარ
ისევე როგორც ცივ საფლავში ეულად ჩასვენებული ვიღაც, ვინც მუდამ მარტო იქმება
მიწასთან შესისხლხორცებული
არა შესისხლხორცებულიც ვეღარ,
ხორცმა, სისხლმა და გრძნობებმაც მიატოვეს იგი
სულ მთლად მარტოა... ძვლების ამარა
სულ მთლად მარტო...
ახლა მარტო ხარ, ვით ცის კამარა
თუ გგონია რომ ცას ვარსვლავთ გუნდი აკრავსვირგვლივ
ცდები ძვირფასო...
ცა მისი მთელი დიდებით, კდემით, არსებით და არარსებითაც კი მარტოა...
ყველასთან ახლო თითქოს მაგრამ წარმოუდგენლად შორს
მარტოობის ბურუსში მოცული და გახევებული...

დღიური: რენატო.
ეს ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა ისე დაიწყო.
ჩვენ ვსაუბრობდიგ უსიტყვოდ და ხანახაც სიტყვებით.
შენ იყვავილე ჭაობებში ჩემი რაც იყო
და საბოლოოდ უსიცოცხლო ფსკერთან მიხვედი.

სადაც დავმთავრდი, საიდანაც აღარ ამოვალ.
მხოლოდ და მხოლოდ შეიძლება ამოვტივტივდე,
რომ გავიგონო გაზაფხულის მშვიდი გალობა,
რომ მეპატიოს თავხედური გულის სიშიშვლე

თუნდაც დროებით. ესეც კმარა თითქოს ვეჩვევი
წრეზე ცოცვას და შენზე ფიქრებს, რომ მაიძულებს
ჩემ თავს რომელსაც აღარ შერჩა მხრებთან ბეჭები
და რობოტივით ვამოძრავებ მიკრულ კიდურებს.

ასე დავმთავრდი. იწყებოდი თუმცა იმედით.
თოკებს მაწვდიდი ჭაობიდან მექაჩებოდი.
მერე მიმიხვდი, რომ ჭაობად გადავიქეცი
და მიმატოვე მოგონების მცირე ჩემოდნით.
რენატო 2021-02-09 18:27:48

ჩრდილში იდგა და
თავმდაბალი ეგონათ,
თუმცა,
სინამდვილეში ჩრდილს
სიცხისგან თავს აფარებდა.

რაულ ჩილაჩავა.

დღიური: ფლორენცია.
* * *
არის მომენტი, როდესაც სიტყვებს
არ შეუძლიათ ყველაფრის ახსნა.
ღრუბლიდან წვიმის ანკარა სითხე,
შვილმოკლულ დედის ცრემლივით ასხამს.
ვინ თქვა, რომ ყველა ტკივილს დრო ალღობს,
ზოგი გულს გვიჩხვლეტს მთელი ცხოვრება,
მწარეა, როცა ყველაზე ახლო
ადამიანი გეუცხოვება.
სულის ჭას დარდის რუნი მივსებენ,
დელგმაში მდგარი შევიგრძნობ ღვართქაფს,
თუ გულისყურით აღარ მისმენენ,
სჯობს, რომ გავჩუმდე და სიტყვაც არ ვთქვა.
ცამ მოიხადა ღრუბლის მანდილი,
მთამ ნისლის შავი ქურქი გაიძრო,
მწარეა, როცა შენდამი თბილი
ადამიანის სიცივეს იგრძნობ.
ელვის ჰამაკში ირწევა ნისლი.
როგორც მეძავი, გზასთან დგას ბჟოლა,
ლექსია ჩემი ცრემლი და სისხლი,
რომელიც გულის ბზარიდან ჟონავს..
სევდით მაქვს სავსე ლექსის მჭიდები,
ღალატის ბრაზით ბევრჯერ დამნაღმეს,
მწარეა, როცა შენ ვინც გჭირდება,
მას ძველებურად აღარ ანაღვლებ.

თ. ჭახნაკია
ფლორენცია 2021-02-07 23:45:38

ერთადერთი რამ რაც ყველაზე სათუთად მოსავლელი, ყველაზე მეტად გასაფრთხილებელია სიტყვაა... ერთ შემთხვევაში სიტყვას ძალუძს გაქცეულის მობრუნება, მეორეში კი მობრუნებულის გაძევება, ან სულაც ნამსხვრევებად ქცევა...
სიტყვაა ყველაზე მეტად სავსე სიყვარულით და სიტყვაა ყველაზე მეტად სავსე სიძულვილით, არჩევანი ჩვენზეა... ადამიანებს ჯერ კიდევ ვერ გაგვიგია ბოლომდე, თუ რამხელა ძალა აქვს ჩვენს  მიერ წარმოთქმულ,  თუნდაც ერთ სიტყვას.
უმჯობესია ხშირად ვთქვათ ისეთი სიტყვები რომლებიც სიცოცხლით გვავსებს და ავსებს გარშემომყოფთ, თუნდაც ეს სიტყვა იყოს „მიყვარხარ“! ❤️

                          /ნინო ბერიძე/[b][/b]

„არაფრის მეშინია, არც არაფრის იმედი მაქვს, თავისუფალი ვარ.“

ნიკოს კაზანძაკისი.

შიში უკვდავია.
ნ.ო.

კაცი რომ ტკივილს გამოთქვამს ცხადად
მისი ტკივილი,რა ტკივილია?!
კაცი რომ დარდსაც გასცემს არ მალავს
განა ის დარდი ივარგებს დარდად?!
გული რომ ნაღველს იმალავს გულში
ეს არის გული რომელიც გულობს
სხვებს არ ამძიმებს ნაღველით თვისით
ინახავს გულში
ჩუმად... მალულად...
         
                                             
29:01:2021    22:17

დამარცხდი - აღიარე...

არ შეიძლება ასეო, ვისაც ყველა უყვარს, ან წმინდანია, ან გაიძვერა, რომელიც თავსაც იტყუებსო. რაღაც სპორტულ შეჯიბრზე წაგვიყვანეს სკოლიდან და ვიდრე შეჯიბრი დაიწყებოდა, იქამდე ვლაპარაკობდით, დარბაზში გაყვანამდე. შემეშინდა ასე რომ მითხრა, დავფიქრდი და აშკარად გაიძვერას უფრო ვგავდი, ვიდრე წმინდანს   მაგრამ მაინც არ დავიხიე უკან - კი, ყველა მიყვარს-მეთქი და ტირილი რომ არ დამეწყო, კბილები ერთმანეთს დავაჭირე ჩალეწვამდე. ეტყობა არავის გაუმწარებიხარო. გავუმწარებივარ, თან გაუსაძლისად. როგორ გიყვარს აბაო? არ ვიცი, ჩემდაუნებურად-მეთქი. ჩამოთვალა ვინც შეიძლებოდა მძულებოდა: ჰიტლერი, მუსიკის მასწავლებელი, სერიული მკვლელი, ათასი ვიღაც და ყველაზე ვამბობდი, რომ მიყვარს. გაცოფდა. ადამიანებს რომ ხოცავს, ის როგორ გიყვარსო? არ ვიცი-მეთქი და გული მეფშვნებოდა ტანში. ჰიტლერმა ბავშვები აშიმშილა და დაწამლა და გაატყავაო და მაინცო? კი-მეთქი მინდოდა მეთქვა და ვეღარ ვამბობდი, რადგან ხორხი მეგლიჯებოდა ჩიხის აღმოჩენისგან და შეკავებული ღრიალისგან და მხოლოდ თავს ვუქნევდი. არ ვიცოდი რა როგორ ამეხსნა. კბილები სულ უფრო მეტად და მეტად მეჭირებოდა ერთმანეთზე. მერე დარბაზში გაგვიყანეს და ჩაგვამწკრივეს სიმაღლის მიხედვით. ყვეთელი ფორმები გვეცვა. ფოტოც გადაგვიღეს. ფოტო შავ-თეთრია, მაგრამ ყვითელი იყო, რაც გვეცვა, მახსოვს. ამ მატერიის ფაქტურაც მახსოვს და კანზე შეხების სიცივეც. ფოტოში მუშტი მაქვს საშინელი თავგანწირვით შეკრული. თითქოს საწამებლად გამიყვანეს ფაშისტებმა და უნდა გავუძლო, თორემ მარტო მე კი არა, მთელი სამყარო დაიღუპება, თუ ვიტყვი,რომ შევძლებ და ვინმეს შევიძულებ. ყველაში არის რაღაც ,,ის,, რომელსაც ვერაფერი ეხება, ვერანაირი ჩადენილი სისასტიკე - ასე დავიჯერე და მორჩა. ფოტოში ვდგავარ დიდი მონდომებით, გამართული, გაჯგიმული, მარჯვენა მუშტის დაჭიმულობა და სათქმელი კი თითქოს ჩემ მიღმა გადის, დარბაზსაც, ფოტოსაც, ყველა ადამიანურ ლოგიკასა და ახსნა-განმარტებას სცდება და დღესაც ჩემთანაა - ყველას ვერსიყვარულის შიში და სევდა და სამყაროს მთავარი მოთხოვნა: ,,დამარცხდი, აღიარე''

მაია სარიშვილი.

დღეს ყველაზე მეტად იგრძნობა უთქვენობა...
თქვენი ზარები, მოლოცვის  დასწრება და ბევრი სიყვარული...

მწვანე კართან რამდენიმე წამიანი ლოდინი და კარის ზღურბლთან მომლოდინე სახეების დანახვა, ერთი მეორეს რომ ეძახის, ნახე ვინ მოვიდაო...
გულში ჩაკვრა და ისევ ბევრი სიყვარული...
გაბრწყინებული თვალები რომ შემომცინოდნენ, ის თვალებიც მენატრება...
ის დასუსტებული და მაინც მოღიმარი ქალი მენატრება ტახტზე ძლივსძლიობით მჯდომს ხელი ძლიერად რომ ჰქონდა ჩემთვის ჩაკიდებული...
ის კაცი, ცოლს რომ უსიტყვოდ გლოვობდა კართან დამდგარი, გულში რომ ჩამიკრა მისული და მითხრა „მარტო დაგვტოვა,“ თან ხელებს შლიდა, კისერს ცოტათი ქვევით სწევდა, მარტო დავრჩით, მე და შენ“... მე რომელმაც დიდი ხნით მივივიწყე...
ის კაციც მენატრება, დიდი ხნის ლოდის შემდეგ რომ მნახა და კართან თვალებში ცრემლჩამდგარი მიყურებდა, ბოლოს გულში ძლიერად რომ ჩამიკრა და „რამხელა გაზრდილხარ ციცავ“ რომ ჩამჩურჩულა...,
მაგიდასთან პირისპირ მჯდომთ ჩემი ხელი რომ ხელში მოექცია და დაუსრულებლად იმეორებდა, „ არ დაგავიწყდეს, შენი ნათლია შენი სულიერი მამა შენთანაა“... თვალს რომ არ მაშორებდა და ისევ იმეორებდა იმავეს, რამხელა გაზრდილხარ ჩემო გოგო“...
ის შობის ვარსკვლავი და იაც მენატრება იქვე ახლოს რომ იყვნენ, შვილივით ნაზარდნი... რომელზეც მეუბნებოდა, მიდი შეეხე და ნახე რა სუფთა სული აქვთო...
კარისკენ წასული რომ მომაბრუნა, მერე კარის ზღურბლთან მდგომარე კიბის ბაქანთან მისულს რომ მიყურებდა დიდხანს, რამდენჯერმე მოხედვის მერე რომ ისე ჩავიარე კიბე აღარ მოვბრუნებულვარ...
სახლიდან გასვლისას ზარი ტელეფონზე, რამდენიმე წუთი უშედეგოდ რომ ვეძახდი ყურმილის მეორე მხარეს მყოფს რომელიც ჩუმად მისმენდა, ბოლოს ხმა ამოიღო და კვლავ „ არ დაგავიწყდეს შენი სულიერი მამა შენი ნათლია სულ შენთანაა...
ალბათ სისულელეა მაგრამ ის დღეც მენატრება კიბეს ბოლოჯერ რომ ამოვუყევი, არა ბოლოეჯერ არა...  ყელში გაჩხერილი მთელი ცრემლების ზღვა წალეკვას რომ მიპირებდა... მწვანე კარი ღია იყო, შენს სახეს ისევ შევავლე თვალი და გაყინულ შუბლზე მოგეფერე... გავბედე და ბოლოჯერ მოგეფერე... კიბეზე მიმავალმა რომ ვიცოდი რომ ამიერიდან ჩემთვის ეს კიბე ჩანგრეული იყო და მასთან მოსულს, თქვენთან მოსულს შინ არ დამიხვდებოდით და არც გულში ჩიკრავდით...
იმის მაგივრად რომ აივნიდან გეცქირათ, იმ დღეს ეზოში თვითონ იყავით დასვენებული და ყველა ირგვლივ გეხვიათ...
და მაინც, მე ვიცოდი რომ იმ დღეს ორივე ერთად მიყურებდით აივნიდან და ისევ ხელის დაქნევით მაცილებდით...
ბოლოჯერ მაინც თვეების მერე მივადექი ჩემთვის ჩანგრეულ კიბეს, მწვანე კართანაც მივედი იმ იმედით რომ კართან მელოდნენ...
თქვენ კი  ახალ ადგილას მელით, იქ სადაც გაყინული და მაინც თბილი მზერით შემომცინით...
ვიცი, რომ მიცავთ ყოველთვის!
ისიც ვიცი რომ ჩემთან ხართ, კეთილი გულით უფალთან ერთად! ❤️
მიყვარხართ❤️
თქვენი ნათლული და სულიერი შვილი ❤️
#მაიამიქელაძე #გურამინაკაშიძე

ჩემს ბავშვობაში ყველა ბათუმელი ბავშვი ერთადერთ პოლიკლინიკაში დავყავდით დედებს.
ბარათაშვილის ქუჩაზე.
მე,როგორც დაფეთებული დედის და ბებიების შვილი და შვილიშვილი წელიწადში ერთხელ მივყავდი დედას ანალიზებზე და რათქმაუნდა სავალდებულო აცრებზე.
როგორც კი მივუახლოვდებოდით პოლიკლინიკას,მეწყებოდა პანიკური მუცლის ტკივილი.
რათქმაუნდა ამის გამო დედაჩემს არასდროს გადაუფიქრებია ჩემი დაჩხვლეტა.
საოცარი  სიჩუმე იყო პოლიკლინიკაში.ფოიეში იდგა მარმარილოს ულამაზესი ქანდაკება დედისა და ბავშვის.
იყო რაღაცნაირი ძველბათუმური,კულტურული სიმშვიდე.
შევიდოდით და პირველ რიგში დედის და ბავშვის ოთახისკენ მივდიოდით,სადაც ნინა ბებო მუშაობდა.დედაჩემი ნინა ბიცოლას ეძახდა.ნინა ბიცოლა კოხტა,ლამაზი ქალი იყო.ჭაღარა თმა უკან ჰქონდა შეკრული,თეთრი ხალათი ეცვა და ხელები ჯიბეებში ჰქონდა ჩაწყობილი.ნინა ბიცოლა იყო დედაჩემის სიმშვიდის გარანტი ჩემი ანალიზების და აცრების კეთებისას.იგი მოგვყვებოდა ლაბორატორიაში,გველოდებოდა როდის მორჩებოდა ყველაფერი და მერე გვაცილებდა.
დედას ჩანთაში ედო შოკოლადი.რომელიც აუცილებლად უნდა მეჭამა ანალიზის აღების შემდეგ.ეს იყო ერთადერთი სიხარული,მთელს ამ ამბავში.
იტყვით ახლა,რა ისეთი ამბავი ესააო და მართალიც იქნებით,მაგრამ ჩემთვის მონატრებაა იმ დროის და ასე,ნაწერებში ვინახავ იმ ამბებს...

დღიური: ფლორენცია.
უმა, უღრმესი მადლობა.
ფლორენცია 2021-01-17 13:02:47

დღიური: ფლორენცია.
[url=http://

][/url] არ გაქრე არასოდეს. შეიძლება, ჩაქრე, ვის არ მოსვლია, მაგრამ ავახამძარებთ ამ ნაპერწკლებსაც. ერთმანეთის ტავი ნუ მოგვიშალოს თავმა. შენ ჩვენ გვათბობ. გილოცავ კიდევ დამდეგს... მიყვარხარ... 

დღიური: სოლე.
[url=http://

][/url]    დიდი მადლობა, სოლე, მამა გაბრიელის რჩევების გახსენებისთვის. გილოცავთ თქვენს დღეს და შობა-ახალ წელს...     

დღიური: თემური57.
კორონა-ვირუსი მძიმედ გადავიტანე და საავადმყოფოდან სახლში გამოწერილს დამხვდა ,,კონსტანტინე სიმონოვის ლიტერატურულოი პრემიის" მესამე ადგილის დიპლომი და შესაბამისი პრიზები.
დაჯილდოების ცერემონია ,,კოვიდის" გამო წელს ბელორუსში აღარ გაიმართა. ,,ზოგი ჭირი მარგებელიაო"- ისე გამოვიდა, ავადმყოფობის გამო, მაინც ვერ წავიდოდი.
თემური57 2021-01-09 18:56:24

ჩემი შობის ღამეები ცხოვრების და ასაკის მიხედვით იცვლებოდა.
ღრმა ბავშვობის არ მახსოვს,იქნებოდა ალბათ ღვეზლები და ქართული სუფრა.მერე საკათედრო ტაძარში გათენებული ღამეები,როცა ვერც კი ვაცნობიერებდით ღამისთევის, წირვა-ლოცვის მადლს.მივდიოდით უფრო ერთმანეთის და შეყვარებულების სანახავად.მოკრავდი სადმე თვალს და მერე გათენებამდე ისევ მისი დანახვის,ახლოს მისვლის  მცდელობაში გადიოდა დრო.ტაძრიდან სახლამდე რამდენიმე კილომეტრს ფეხით,შეუმჩნევლად  გაივლიდი,დაქალებთან ერთად,სულ სიცილ-სიცილით,იმღამინდელ,გოგოურ ამბებზე ჭორაობით.სახლში მიდიოდი გათენებისას და გხვდებოდა დედის გამომცხვარი,ყველაზე გემრიელი ღვეზელი...
მერე იყო გურია.ანა და თათია სულ პატარები.სახლში,შეშის ღუმელში დამცხვარი გურული ღვეზლები,შინაური,ლამაზთვალება ძროხის ჭყინტი ყველით და სახლის ყვითელი,გემრიელი კვერცხით.
მერე ტაძარი.ჩვენი მამაო.ტაძრის კუთხეში მდგარი ჩვენ-მგალობლები.სულ წინ წითელ და ყვითელ ქურთუკებში ჩემი პაწუა შვილები.თავსაფრებით და  სანთლებით ხელში.
იდგნენ ასე,მორჩილად და ელოდნენ ზიარებას.მერე გემრიელ სეფისკვერს,გელა სტიქაროსანი რომ ყველაზე დიდ ნატეხებს აძლევდა.
ახლა ყველა შობას ვერ მივდივარ ღამისთევაზე.უბრალოდ ვაღებ ფანჯარას,ვანთებ სანთელს,გავდივარ აივანზე და ვუყურებ,როგორ ინთება წინა კორპუსების ფანჯრებშიც ციმციმა სანთლები.იქაც ელიან პატარა მაცხოვრის დაბადებას და უხარიათ.იქაც,იმ ფანჯრებს იქეთ სახლებში დგას ფუმფულა,გემრიელი ღვეზლების სუნი და აუცილებლად,აუცილებლად მოვა ღვთისმშობელი,გულზე მიხუტებული პატარა შვილით....
მოვა და მოიტანს სიკეთეს და ბედნიერებას...
ყველაზე ლამაზ დღეს-
ქრისტეშობას გილოცავთ.
მიყვარხართ.

პავლონას ვეძახდი.დიდი ბებია იყო და რომ გავიზარდე,მერე გავიგე,რომ სინამდვილეში ბაბილინა-ბაბინე ჰქვიოდა. მამა ჰყავდა პავლე,ამიტომაც პავლოვნას ეძახდნენ.
პატარა,ლამაზი,თეთრი ქალი იყო.
კეთილი და მშვიდი.
მამაჩემი სუსტი ბავშვი ყოფილა და როგორც ყველა ბებია,პავლონაც დარდობდა.მაგიდაზე დაწყობილ წიგნებს გადაუსვამდა ხელს და დარდიანად იტყოდაო,ამდენი რაფერ უნდა წეიკითხოს ბაღანამ,წავალ დირექტორს ვეტყვი,უძუძურად გაზრდილია,პაწა ხელი შუუწყოსო...
არადა იმ წიგნებს ხელს არ კიდებდა მამაშენი და ისეთივე ახალს ვაბარებდი,როგორსაც აძლევდნენო,ბებიაჩემი მიყვებოდა.
სტუდენტობაში სახლიდან გასულს,ქუჩაში დამეწეოდა და ორ მანეთს ჩამიდობდა ჯიბეში,პივა დალიე ამით ნენა,პაწა ხორცი მოგეკიდებაო,ჩუმად მეტყოდაო,მამაჩემმა.
ღრმად მოხუცებული ბაზართან ლიანდაგებზე წაიქცა,თავი დაარტყა და მას მერე გონება აერია.ზოგს გვცნობდა,ზოგს ვერ.თავის სოფელში მიდიოდა.გურიაში.ჩემოდანი დამრჩა და უნდა წამოვიღოო..ჩაკეტილი გვქონდა კარებიც,ჭიშკარიც.ზამთრობით პატარა ,,ჯორკოზე,, იჯდა კარებთან და ფანჯარაში იცქირებოდა.თავზე მუდამ ცახოცი ჰქონდა წაკრული.
ჩუმი იყო.თითქმის არ იცოდა ლაპარაკი.
ერთ დღეს მამაჩემმა მისი ბარგი ჩაალაგა ჩანთაში,გავიდა ჩუმად გარეთ და შემოვიდა.
ბებია,შენი ჩემოდანი ჩამოგიტანეო.
გაიხარა,ლოცავდა.დამშვიდდა.

დიდთოვლობას წავიდა.ჩუმად,მშვიდად.
დღეს გამახსენდა და ასეთ დროს რატომღაც სულ მგონია,რომ თუ დავწერ,იქ იგრძნობს,რომ მახსოვს და გაუხარდება.სანამ მახსოვს,ცოტათი ცოცხალია...ასე მგონია...




დღიური: სამურაი.
თუ ფუტკარი ხარ,
შენ პეპლისას ვერას გაიგებ,
თანაბრადაც რომ სარგებლობდეთ ერთნაირი ყვავილის ნექტრით,
ერთ მინდორზე,
ერთი ზაფხულის დინებისას,
ერთი ცის და ერთი მზის ქვეშ...
მაინც!
სამურაი 2020-12-13 08:55:20


1 2 3 4 ... 1472 1473 1474