დღიურები


ლიტ. კონკურსი - - “რჩეულის-რჩეული“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში
“წინაშე თითეული წყალსატუმბი მოწყობილობისა, რომელსაც ერთხელ მაინც, მოუწია თავისი მოვალეობის შესრულება, მსურს საგანგებოდ განვაცხადო, რომ ერთი ბოთლი კარგი ღვინო ინახავს იმ გასაოცარ წუთს, რომლის შენარჩუნების შემთხვევაში, იგი სამუდამოდ შესძენდა მსმელს გონებამახვილობას, სიბრძნეს, სიმამაცეს, დიდსულოვნებას, მჭერმეტყველებასა და ბედნიერებას, მაგრამ წუთი იგი იკარგება სამარადჟამოდ და ყოველი მომდევნო ბოკალი ძირფესვიანად ანადგურებს განცხრომაში ყოფნის მდგომარეობას.” 
                                                                                                                                                    (William Thackeray)
                       
                                      მოქმედი პირები ან როგორც გენებოთ
                                           
1
      ამჯერად, ანონიმურ ალკოჰოლიკთა რეაბილიტაციის ცენტრში სეანსი დაგვიანებით იმის გამო დაიწყო, რომ ჯგუფის ხელმძღვანელი, პროფესორი აბრაამი, ძლიერ ნაბახუსევი გახლდათ. დაჰკარგვოდა ჩვეული მოთმინების უნარი და კრულვას არ აკლებდა ავად მოსაგონარ დეკოლტეს, პრემიის მეოთხედი ბარის დახლთან რომ დაატოვებინა ექიმს. ერთი სიტყვით, სხვა არაფრის თავი არ ჰქონდა, უფრო სწორად, მხოლოდ თავიღა შერჩენოდა საწყალს. უზარმაზარი, დაოფლილი, მელოტი თავი წუთი წუთზე უნდა გასკდომოდა და ადგილობრივი უნივერსიტეტისთვის ნაანდერძევი ტვინით მოერწყა იქაურობა. მიუხედავად ამისა, ეს „პაჟებშემორტყმული“, გლობუსებრი ბატონი, მთელი არსებით ცდილობდა ყურადღებით გაძღოლოდა თერაპიის სეანსს.
    ქალაქში, რომლის ბარები ყველა ასაკის ლოთებით იყო სავსე და ყოველკვირეული ალიაქოთის შემდეგ, რესტორნებში  ჭურჭლის განახლება და მაგიდების შეკეთება ტრადიციად იყო ქცეული, რამდენიმე ადამიანი თუ მოიძებნებოდა ამ, არც თუ ისე მავნე ჩვევისგან, თავის დაღწევის სურვილი რომ გააჩნდათ. ამგვარად, შვიდი გამოუსწორებელი ოპტიმისტი, ყოველ ორშაბათს, დილის 12 საათზე პროფესორ აბრაამის კაბინეტში იყრიდა თავს.
შვიდეული დამსახურებული ლოთებისგან შედგებოდა და ყველა მათგანს შეეძლო  დაეკვეხნა პირადი  მიღწევებით, თუმცა ამ დარგში უდავო ფავორიტი გახლდათ ქალბატონი ნორა. ნორა  გამოირჩეოდა ფიზიოლოგიური „ესთეტიზმით“, რომელიც ჭარბ წონასა და სხეულის გაუგებარ აღნაგობაში გამოიხატებოდა. მეტიც, ნორას ბორბლები რომ ჰქონოდა, უდავოდ დაემსგავსებოდა სამოციან წლებში, "პავლოვის" ავტოქარხნის მიერ წარმოებულ ავტობუსს. ალკოჰოლზე დამოკიდებილებისა და ვენების მწვავე გაგანიერების გარდა, ნორა გამოირჩეოდა იშვიათი ვოკალური მონაცემებით, რომელთა დემონსტრირებას არასდროს ერიდებოდა. მისივე მტკიცებით, მან წლების წინ თქვა უარი საოპერო კარიერაზე, ავადმყოფი მეუღლის, უწყინარი ბუდისტის, ბატონი გასპარის გამო, რომელიც მუდმივ ზედამხედველობას საჭიროებდა.  გასპარის გარდაცვალების შემდეგ, (მას გაურკვეველ ვითარებაში ამოხდა სული, რაშიც ზოგიერთი მემატიანის მტკიცებით  ნორას ლომის წილი მიუძღვის) ჩვენი შეუდარებელი სოპრანო სასმელს მიეძალა და ყოველ ორშაბათს, დილის 12 საათზე, ან ოდნავ დაგვიანებით,  ბატონი აბრაამის თერაპიის სეანს სტუმრობდა, რომლის მსვლელობისას, როგორც წესი, ღრმად იძინებდა მისთვის განკუთვნილ სავარძელში.
    მიუხედავად გაუთავებელი მცდელობებისა, შეუდარებელი ნორას ბოჰემური შარმი  აბრაამისთვის შეუმჩნეველი რჩებოდა, ვინაიდან საპირისპირო სქესზე პროფესორის ზოგადი წარმოდგენა ორი უმარტივესი მიზეზით იყო დასახიჩრებული. პირველი და უმთავრესი მიზეზი გახლდათ შედარებით ახალი პაციენტი, ქალთა მოძრაობის აქტივისტი, ქალბატონი დელა, რომელიც  ძვლებზე გადაჭიმული კანისა და ოცამდე კბილისგან შედგებოდა. მეორე მიზეზად  პროფესორი აბრაამი დელას ტყუპისცალს მიიჩნევდა - ბელა, თავისი წუთნახევრით უფროსი დისგან მხოლოდ კბილების რაოდენობით  განსხვავდებოდა.
    ორივე მათგანი დაუქორწინებელი გახლდათ, რამაც, ჩემი ვარაუდით, გამოიწვია გენდერული თანასწორობისთვის ბრძოლის სურვილი, რომელიც ათასგვარი პლაკატის აფიშირებაში  გამოიხატებოდა და უფრო დახვეწილ ლანძღვა-გინებას ჰგავდა, ვიდრე ვისიმე უფლებათა დაცვას. ამგვარად, სექსუალურად დაუკმაყოფილებელმა დებმა ბოთლში უსაშველოდ ჩაყვინთეს და ამას მხოლოდ კარგი, ჯანსაღი მამრის ოფლის ღვრა თუ მოუღებდა ბოლოს. რომ არ გადავუხვიოთ მამრების თემას, წინათქმის გარეშე, შევუდგეთ უშიშროების ყოფილი მუშაკის, პოლკოვნიკ გრეღორ გრეღორიჩის  ზედაპირულ აღწერას და მისი უდავოდ „შესაშური თვისებით“, პარანოიით შემოვიფარგლოთ, რომელშიც საბჭოთა ოფიცერს ყველა დროის უდიდესი პარანოიკი, ლამანჩელი რაინდი - დონ კიხოტი თუ შეედრებოდა. შეთქმულების თეორიით შეპყრობილი პოლკოვნიკისთვის, სხვა პაციენტებისგან განსხვავებით, "სტალიჩნოესადმი" უზომო სიყვარული არ იყო რაიმე მოვლენით განპირობებული ჩვევა. მეტიც, ის ერთგვარ საგვარეულო ტრადიციას წარმოადგენდა, რასაც მოწმობს გრეღორიჩის აკვიატებული გამონათქვამი: „”бухать, курить и разговаривать учился я одновременно”.“ ასეა თუ ისე,  საბჭოთა უშიშარ ოფიცერს, რიგით მეოთხე, (წარმოშობით ავსტრიელი) ცოლის მოკრძალებული თხოვნით, პროფესორ აბრაამის დახმარებით და თავის მხრივ, არც თუ ისე დიდი ენთუზიაზმით, უწევდა უარის თქმა საგვარეულო პრინციპებზე, რასაც გრეღორი უფროსი, (აცხონოს პარტიამ), არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა.
შემდეგი ორი პაციენტის, რბილად რომ ვთქვათ, გაუთავებელი ლოთობის მიზეზი ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდებოდა და ამავდროულად შეიცავდა იდენტურ თვისებებს.  ქიმიკოსის შემთხვევაში, ტრაგიკული გარემოების საგანი იყო, ცოლის მიერ, განქორწინებაზე შეტანილი განცხადება და აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენთვის უცნობია, ამის შემდეგ მიეძალა სასმელს მიტოვებული ქმარი, თუ ქალბატონი "მენდელეევნას"“ გადაწყვეტლება ქმრის სასმელზე მიძალების გამო იქნა მიღებული. ფიზიკოსის შემთხვევაში კი, სწორედ წლების წინ მენდელსონის მარშის ფონზე, მმაჩის ბიუროს საბუთზე დასმული ავტოგრაფით დაშვებული საბედისწერო შეცდომა  წარმოადგენდა რეაბილიტაციის აუცილებლობის  მიზეზს. ბუნებრივია, მეოჯახე ფიზიკოსი შურით იყო განმსჭვალული ცოლისგან მიტოვებული ქიმიკოსისადმი, რომელიც, თავის მხრივ, ამ ყველაზე გავრცელებულ გრძნობაში არავის ჩამოუვარდებოდა. ერთმანეთის მიმართ ამგვარი დამოკიდებულება თავს იჩენდა აკადემიურ დისკუსიებში, რაც განუმეორებელ აზარტს სძენდა ამ ორი  მეცნიერის  გაცხარებულ პოლემიკას.
და ბოლოს, მინდა წარმოგიდგინოთ ჩვენი ნაწარმოების მთავარი პერსონაჟი, ახალგაზრდა, პერსპექტიული ლოთი, ბატონი ტიციანი. ვინაიდან ტიციანისთვის ეს კონკრეტული სეანსი გახლავთ სასტარტო, მას, ჩვეულებისამებრ, მოუწევს სიტყვით გამოსვლა ამ დიდად საპატისცემლო პუბლიკის წინაშე, ვფიქრობ, უმჯობესი იქნება, თავი შევიკავოთ მისი დახასიათებისგან.
თუმცა სანამ ამ, საკმაოდ დელიკატურ საქმეს მასვე მივანდობდეთ, მინდა ორიოდე სიტყვით საერთო პროცედურის სხვა ჩვეულებებზე მოგახსენოთ. როგორც წესი, სეანსის მიწურულს, ჯგუფი აპლოდისმენტებით აჯილდოვებდა იმას, ვინც, თქვენ წარმოიდგინეთ და, მესამე დღეა არ მიჰკარებოდა სასმელს. ამ დროს ნორასაც ეღვიძებოდა და, პროცესში ჩართულობის ნიშნად, „ბრავოს“ წამოიძახებდა-ხოლმე.  გარდა სიტყვით გამოსვლისა, რომელიც,  ძირითადად,  წარდგენის ხასიათს ატარებდა, ახალბედები თავისთვის, სამომავლოდ, მუდმივ ადგილს ირჩევდნენ, ეს, რა თქმა უნდა, არ იყო დადგენილი წესი, ან აუცილებლობა. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ქალბატონი ნორა ფლობდა უზარმაზარ სავარძელს, რომლის მდგომარეობა იმდენად სავალალო იყო, რომ ხანგრძლივი ფიქრის შემდეგ,  პირადად მე, რამდენიმე თანამოაზრესთან ერთად, შორეულ მომავალში, ვაპირებ დავაარსო ორგანიზაცია, რომელიც ძალების დაუზოგავად იმუშავებს ავეჯის შეურაცხმყოფელთა გამოსავლენად და დასასჯელად! დები, თავიანთი პატარა, გასაშლელი სკამებით მოდიოდნენ. ჭადრაკის მაგიდასთან ადგილობრივი მაშსტაბით წარმატებული მეცნიერები ისხდნენ. რაც შეეხება უშიშარ პოლკოვნიკს, მას ადგილი მტრის ნაღმმა აურჩია, საკმაოდ კომფორტული ეტლის სახით. ტიციანს ფანჯრის მოუხერხებელი რაფა დაებედა, რომელსაც ტრიბუნის ფუნქცია უნდა შეესრულებინა. ახლა კი, რამე რომ არ გამოგვრჩეს, უშუალოდ პროცესსა და მის მონაწილეებს დავუბრუნდეთ. ყველა მათგანი, ნორას გამოკლებით, რომელიც ჩვეულებისამებრ აგვიანებდა,თავის ადგილზე იჯდა.  ახალბედა საქმეს შეუდგა.
    — გამარჯობა, მე ტიციანი ვარ! არასდროს ვიფიქრებდი, რომ მსგავს ვითარებაში მომიწევდა ყოფნა. დავიწყებ  უმთავრესით, მე, მარტივად რომ ვთქვათ, ვარ ლოთი და აქამდე არც ვუჩიოდი ჩემს სოციალურ სტატუსს. ყოველმხრივ კმაყოფილი ვიყავი, სანამ ერთი უცნაური რამ შემემთხვეოდა. თქვენ, ყველამ იცით, რომ ჩვენს ქალაქში, ამ ორიოდე წლის წინ, დაიხურა სპირტის  მწარმოებელი ქარხანა და ათეულობით ადამიანი უმუშევარი დარჩა.
    — რთული დრო იყო! — დაეთანხმა ფიზიკოსი. — ჩემი სიძეც ემსხვერპლა ამ ამბავს, დღემდე უსაქმურად დაეხეტება.
    — ამას ყველანი ვემსხვერპლეთ. — შეუსწორა ქიმიკოსმა. — როგორი ამბავია, ქალაქში ერთადერთი სპირტის მწარმოებელი ქარხნის ლიკვიდაცია?!
    — რა დღეში ჩაგვაგდეს ამ ნაძირლებმა?! — ჩაერთო საუბარში გრეღორიჩი და მოკლე დახასიათებით დახურა  თემა: — бляди!
    — განაგრძეთ ტიციან, განაგრძეთ! — ბრძანა პროფესორმა, რომელიც სხვებზე მეტად განიცდიდა ქალაქის ტრაგედიას.
    — ამ უსამოვნო მოვლენამდე რამდენიმე დღით ადრე, უმცროსი დეგუსტატორის თანამდებობაზე დამაწინაურეს და ყველაფერი იდეალურად მიდიოდა.ყველა სახის მარაგზე მიმიწვდებოდა ხელი. ქარხნის გმირულად დაცემის შემდეგ, ბიბლიოთეკაში დამასაქმეს ღამის დარაჯად, სადაც ჩემთვის აქამდე უცნობი სამყარო აღმოვაჩინე და მოკლე ხანში გადავიკითხე წიგნების კოლოსალური რაოდენობა. დღეს კი, თევზის გადამამუშავებელ ქარხანაში მიწევს ოფლის ღვრა, რითაც ძლივსძლივობით ვახერხებ წყურვილის დაკმაყოფილებას. ამ რამდენიმე დღის წინ კეფალის დიდი პარტია მოგვივიდა. უმძიმესი სამუშაოს შემდეგ, სრულიად გამოფიტული, ჩვენი დარაჯის, ბატონი შანსონის „კუშეტკაზე“ გავიშხლართე. არ ვიცი ჩამეძინა თუ არა, მაგრამ როცა გონს მოვეგე, ანგელოზი გამქრალიყო.
—  ვინ,  უკაცრავად? — იკითხა ექიმმა
— ანგელოზი.
ნათქვამია: -„“ძაღლი ახსენე და ხელში ჯოხი მოიმარჯვეო“, - კარებში გამოჩნდა შეუდარებელი ნორა. ამჯერად, მას ვერ დავადანაშაულებდით არაპუნქტუალობაში, ვინაიდან დაგვიანებით დაწყებულ სეანსზე დაგვიანება სხვა არაფერია, თუ არა კანონზომიერება. როგორც ჩანს, პროფესორი აბრაამი სხვა აზრზე იყო და პაციენტს უსამართლოდ უსაყვედურა.
— მაპატიეთ ექიმო! — მოიბოდიშა ნორამ, — საუზმის შემდეგ ჩამძინებია, შემოდგომაზე მჩვევია ხოლმე.                                                                                              — როგორ?! — გაიკვირვა ექიმმა, — თქვენ სახლშიც გძინავთ? რას არ გაიგებს კაცი?!                       
ნორა ღრმად მოკალათდა თავის სავარძელში და ჩვეულებრისამებრ იკითხა:
— რამე ხომ არ გამომრჩა?
ცნობისთვის, (შემდგომში თავადაც დარწმუნდებით), ამ კითხვას ქალბატონი ნორა ორჯერ სვამდა. მაშინ, როცა ჯდებოდა ჩემ მიერ გულისტკივილით ნახსენებ სავარძელში და მეორედ, როცა სავარძლიდან თვალების მოფშვნეტით აიზლაზნებოდა-ხოლმე. 
— არაფერი გამოგრჩენიათ, თუ არ ჩავთვლით ახალგაზრდა ტიციანის ისტორიის პროლოგს! — აცნობა ექიმმა და ტიციანს მიუბრუნდა, — როგორც ვხვდები, თქვენ ამბობთ, რომ ვინმე შანსონის „კუშეტკაზე“ წამოწოლილს  ანგელოზი გამოგეცხადათ.
— დიახ, მე  ხილვა მქონდა.ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ თავიდან ვერ გავიაზრე ამ უჩვეულო ვითარების სრული მისტიციზმი. ახლა კი ვცდილობ გონებაში აღვიდგინო ყველა ის დეტალი, რაც ამ საოცარ მოვლენას თან სდევდა. ერთადერთი რამ მყარად აღიბეჭდა ჩემს მეხსიერებაში, ეს ანგელოზისთვის უჩვეულო, ასე ვთქვათ, არასტერეოტიპური იერი იყო, მას ისეთივე სახე ჰქონდა, როგორიც კარაქის სარეკლამო რგოლში აქვთ იქაურ ქერუბიმებს, ცალ ხელში ანკესი ეპყრო, მეორეთი კი  ბოთლიდან კონიაკს წრუპავდა.                                                                                                                     
— მე ანგელოზი სხვანაირი წარმომედგინა. — თქვა ბელამ.
— ნამდვილად! — დაეთანხმა ტყუპისცალი.
— რა იცით, რომ ანგელოზი იყო? — იკითხა ფიზიკოსმა. — ის დარაჯი იქნებოდა - შანსონი...
— ფრთები ჰქონდა ალბათ, — ივარაუდა ქიმიკოსმა, — შანსონას ვინ მისცა ფრთები?! ვიცნობ მაგ გარეწარს.
— ფრთებზე ვერას მოგახსენებთ, თუმცა ის, რომ ჩემი არაამქვეყნიური სტუმარი ანგელოზი იყო, მისი გამოცხადებისთანავე გახდა ნათელი, — განმარტა ტიციანმა, — გაუგებარია ისიც, ამაში რამ დამარწმუნა, მაგრამ იმ მომენტში სუფევდა აუხსნელი აურა, რომელმაც, ასე ვთქვათ, მტკიცედ შთამაგონა ურყევი აზრი, გნებავთ შინაგანი შეგრძნება. გარდა ამისა, ჩემ შემთხვევაში, ზეციური გამოცხადების უმთავრესი მტკიცებულება პარადოქსულია და მდგომარეობს შემდეგში: მიუხედავად იმისა, რომ მე ყოველთვის სკეპტიკურად ვიყავი განწყობილი მსგავსი ფსევდოსაოცრებებისადმი და, რბილად რომ ვთქვათ, არ ვატარებ ღრმად მორწმუნე ადამიანის სახელს, წამითაც არ შემპარვია ეჭვი ამ მოვლენის ზეციურობაში. ამდენად, ჩემ მიერ ხილული არსების ვინაობა არ უნდა იყოს სავარაუდო, მე ანგელოზი გამომეცხადა.
— კეთილი. რა მიზეზით მოევლინა ანგელოზი თევზის გადასამუშავებელი ქარხნის რიგით მუშას? — იკითხა პროფესორმა.
— ცვლის უფროსთან რომ გამოცხადებულიყო, არ გაგიკვირდებოდა თუ რაშია საქმე? — აღშფოთდა ქიმიკოსი.
— В яблочко! – აუბა მხარი პოლკოვნიკმა.
— მიზეზი საპასუხისმგებლო მისიის დაკისრება გახლდათ. — ტიციანი წამით შეყოვნდა, მოწევის ნებართვა ითხოვა, რაზეც მიიღო ტყუპების კატეგორიული უარი და საუბარი განაგრძო,
    — ბიბლიოთეკაში მუშაობის დროს, მე წავაწყდი ერთი სასულიერო პირის ლიტერატურულ ნაშრომს, სადაც დეტალურად იყო განმარტებული წიგნთა წიგნის, „დაბადების“ რამდენიმე  წმინდა წერილი, ჩემი ინტერესი, რა თქმა უნდა, უპირველესყოვლისა სუფთა აკადემიური გახლდათ და დაუყოვნებლივ შევუდექი  ამ უნიკალური ტრაქტატის დეტალურ შესწავლას. ჩემს განცვიფრებას საზღვარი არ ჰქონდა, როდესაც აღმოვაჩინე, რომ ადამიანთა წარწყმენდის ნამდვილი მიზეზი იყო არა კაცთა გარყვნილება და სხვა ათასი უბედურება, არამედ ანგელოზთა მიჯნურობა დედამიწაზე. „დაბადების“ მეექვსე თავის ოთხი მუხლი გვამცნებს: "და იყო, რა ჟამს იწყეს კაცთა განმრავლებად ქვეყანასა ზედა, და ასულნი იშვნეს მათდა. ხოლო იხილნეს რა ძეთა ღვთისათა ასულნი, კაცთანი, რამეთუ შვენიერ იყვნენ, მიიყვანეს თავთა თვისთა ცოლებად ყოველთაგან რომელნი გამოირჩინნეს. და თქვა უფალმა ღმერთმან: არა დაადგეს სული ჩემი კაცთა ამათ შორის უკუნისამდე რამეთუ არიან იგინი ხორცთ: იყვნეს უკვე დღენი მათნი ას ოც წელ. და იყვნეს გმირნი ქვეყანასა ზედა მათ დღეთა შინა და შემდგომათ ამისა, ვითარცა შევიდოდეს ძენი ღვთისანი ასულთა მიმართ კაცთასა და შობდეს მათგან. იგინი იყვნენ გმირნი, საუკუნითაგან კაცნი სახელოვანნი...““
— Я нехера не понял!
— მოითმინეთ, ბატონო! — ტიციანმა განაგრძო, — რატომღაც ეს ოთხი მუხლი ამოღებულია წმინდა წერილის მოკლე სახელმძღვანელოებიდან და ზოგიერთი სასულიერო პირი ცდილობს, შეძლებისდაგვარად, გვერდი აუაროს ამ მეტად სათაკილო ამბავს და ნოეს ხსენებისას, პირდაპირ წარღვნის ამბავზე გადადის , თუმცა ბიბლიამ შეინარჩუნა  ეს ოთხივე მუხლი. გარდა ამისა, არსებობს ენუქის წიგნი, რომელიც მეთვრამეტე საუკუნემდე დაკარგულად ითვლებოდა, სანამ იაკობ ბრიუსმა, საკმაოდ ცნობილმა შოტლანდიელმა მოგზაურმა, ნაპოვნი წიგნი ოქსფორდის უნივერსიტეტში არ ჩაიტანა. მალევე, 1838 წელს გამოქვეყნდა ირლანდიის ეპისკოპოსის, რიჩარდ ლოურენსის ინგლისური თარგმანი, რომელშიც აღწერილია, როგორ შეიყვარეს ციურმა ქმნილებებმა ადამიანთა მოდგმის ასულები. ამ განზრახვის უმთავრესი შემოქმედი გახლდათ უბრწყინვალეს ანგელოზთა მთავარი სემიაზიმი. ენუქი წერს: "ანგელოზებმა მრავალთა ადამიანთა ასულები მოიყვანეს, ცოლებად შეიქმნეს 1170 წელს ქვეყნიერების შექმნიდან. ამ ქორწინებიდან ბუმბერაზთა მოდგმა იშვა..."“როგორც შემდეგ „დაბადება“-ში აღმოვაჩინე, სწორედ ამ მოდგმის წარწყმენდის მიზანი იყო ნოესდროინდელი წარღვნა!
— ეს ყველაფერი ძალიან საინტერესოა, მაგრამ თქვენთან რა კავშირშია? — შეაწყვეტინა ექიმმა, — აგვიხსენით გეთაყვა!
— მართლაც, — აუბა მხარი ფიზიკოსმა, — სად შენ და სად ნოე?!
— კეთილი ბატონებო, — ტიციანი წელში გაიმართა, შეისწორა საყელო და საგანგებოდ გამოაცხადა, — მე, ჩემს მიერ ხილული ანგელოზისგან, მაქვს დავალებული, რადაც არ უნდა  დამიჯდეს, მოვძებნო და გამოვაშკარავო სემიაზიმის შთამომავალი დედამიწაზე, ერთადერთი ნახევარანგელოზი. სიმართლე გითხრათ, წარმოდგენაც არ მაქვს როგორ მოვახერხებ ამას,  და სანამ ამ საპასუხისმგებლო საქმეს შევუდგებოდე, სათანადოდ მომზადება მმართებს. ამიტომ  გადავწყვიტე, ალკოჰოლზე დამოკიდებულებისგან გათავისუფლებით დამეწყო, რაშიც ექიმი აბრაამის დიდ იმედი მაქვს. 
— რა თქმა უნდა,  ერთობლივი ძალებით! — დაუდასტურა პროფესორმა, — მნიშვნელობა არა აქვს, რა მიზეზით მიიღეთ ეს გადაწყვეტილება, მთავარია, გადაწყვეტილება იქნა მიღებული და ეს არის თქვენი რეაბილიტაციის უმთავრესი გარანტი, თუმცა მე მაინტერესებს, როგორ ფიქრობთ, რატომ მაიცდამაინც თქვენ დაგევალათ ამგვარი, უდავოდ განსაკუთრებული მისია?
— ვფიქრობ ამაში გზადაგზა გავერკვევი! — ივარაუდა ახალგაზრდა შიზოფრენიკმა.
— ასე თუ ისე, თქვენ აქ ხართ, ჩვენთან, მთავარი ეს არის! დაასკვნა პროფესორმა — ახლა კი, სიამოვნებით მოვისმენ ჯგუფის მოსაზრებას ამ იშვიათ შემთხვევასთან დაკავშირებით. დავიწყოთ თქვენით, პოლკოვნიკო!                            — шо туть думкать, белая горячка.
— ვეთანხმები გრეღორიჩს — თქვა ქიმიკოსმა, — ყველაფერი ნათელია! ბიჭი ჯერ სპირტთან მუშაობდა, ამას მოკლე დროში მიღებული ცოდნა დაემატა, ბიბლიოთეკის შემდეგ კი, ყველაფერი ტონობით თევზის ავსურნელებამ დააგვირგვინა. ხომ წარმოგიდენიათ რა დღეშია ახლა ამის ტვინი?!
— ქალბატონი ბელა რას გვეტყვის?
— მე დელა ვარ.                                                                                                                        — რას გვეტყვის ქალბატონი დელა?
— ჩემს წარმოდგენაში, ზეციური არსება ნაკლებად მორგებულია ლოთი მეთევზის ტიპაჟს, თუმცა მე არაფერს გამოვრიცხავ. იცით, ჩვენს ქალაქს აქვს უნიკალური თვისება, თავიდან, ვინც ჩვენთან ჩამოდის სამუშაოდ, სტუმრად, ან რომელიმე სხვა განზრახვით, ანგელოზივით სუფთა და უმანკოა, მაგრამ მერე რა დღეშიც ვარდებიან, ყველამ კარგად ვიცით!                                                                                         
        — თქვენი აზრი ქალბატონო ნორა? ვინმემ გააღვიძეთ!
        — ეძინოს! — თქვა ქიმიკოსმა, — წინა შეკრებაზე ვცადე, გავწვალდი, ნორას სჯერა ასეთების.
          — კეთილი, ახლა კი ამ ყველაფერს სხვა კუთხით შევხედოთ...
        სეანსი კიდევ საათს გაგრძელდა, ტიციანი ბოლომდე ჩართული იყო პროცესში, რაც ახლო მომავალში, სასურველი შედეგის მიღწევის იმედის საფუძველს ჰქმნიდა. რა თქმა უნდა, პროფესორი აბრაამი შორს იყო იმ აზრისგან, რომ არაამქვეყნიური არსების გამოცხადება შეიძლებოდა რეალური ყოფილიყო და დიაგნოზში უმრავლესობას ეთანხმებოდა, თუმცა, რა საკვირველია, ტიციანისთვის ამის გამხელა უგუნური ნაბიჯი იქნებოდა, ვინაიდან ამ შემთხვევაში გზას აცდენილი ახალგაზრდა თავისი ცხოვრების ჩვეულ რითმს დაუბრუნდებოდა. სეანსის ბოლოს აპლოდისმენტებით ქიმიკოსი დააჯილდოვეს, სრულიად სამართლიანად, ოთხი დღე სასმელის გარეშე ხუმრობა საქმე არ არის.
— ბრავო! — გაეღვიძა ნორას — რამე ხომ არ გამომრჩა?

დღიური: თეია.
ათოვდა ივრის ჭალებს
მიჰქონდათ შავი კუბო

დღიური: სამურაი.
ხიდისთვის სულერთია
ზაფხულების წყალთხელობაც
და გაზაფხულის წყალდიდობებიც,
თუ წელში არ გატეხა სტიქიამ
და თან არ გაიყოლა...
და თუ გაიყოლა,
მხოლოდ მაშინ ხვდება,
რა მოსაწყენია
მონოტონური, მშვიდი დუდუნი,
ერთი ლოდი,
ერთი მორევი,
ერთი ნაპირი.
8.11.19
სამურაი 2020-11-08 14:14:59

შემოვიტან აქ ჩემს პირველ ნაბიჯებს - იმედია ფეხბედნიერი ვიქნები
ფლორენცია 2020-11-03 19:34:36

დღიური: ფლორენცია.
შიში მრავალმხრივი, მრავალფერადი და მრავალსახოვანია. ჩემი შიში კი ატმის ყვავილს ჰგავს, პატარა ნიავიც რომ იოლად ერევა. რაც არ გვკლავს, ის გვაძლიერებს კი არადა, რაც ვერ გვაშინებს, ის გვაძლიერებს ჩვენ!
ფლორენცია 2020-11-01 20:51:40

დღიური: ფლორენცია.
" და ვეფიცხები უხსოვარ დროს ალქაჯების დანთებულ კოცონს, თუ არ გამათბობს, არ დამწვავს მაინც, როგორც გრძნობები"
ფლორენცია 2020-10-28 22:35:06

დღიური: ფლორენცია.
ბედნიერება გარშემოა - უნდა დავინახოთ და შევამჩნიოთ!
ფლორენცია 2020-10-22 16:40:57

დღიური: სამურაი.
მიღწეულია ორმხრივი შეთანხმება-
უსიტყვო შეთანხმება.
გადაწყვეტილება მიღებულია
განაჩენის სისრულეში მოყვანის:
რომ ყველა უნდა გახდეს უცხო
და ყველაფერი გახდეს სულერთი.

დილით ამოვა მზე.
ან არ ამოვა.
წავალთ სამსახურებში,
ან არ წავალთ.
ვისხდებით ჩაბნელებულ ოთახებში,
ნესტიან ოთახებში.
პრაგმატული გულებით,
ამღვრეული თვალებით
და ვიფიქრებთ საკუთარი უფლებების დაცვაზე.

რომ გვაქვს ხელშეუხებლობის იმუნიტეტი,
ერთმანეთთან არმიახლოვების მიზანი.
პირადი საზღვრების მკვეთრი ხაზი.
არგახსენება. მავთულხლართები.

ერთმანეთის ნდობა სახიფათოა,
ვიღაც ყოველთვის ეძებს სხვა მიწას,
უკეთესი ინფრასტრუქტურით,
უკეთესი გარანტიებით.
რომ გუშინდელი მეკავშირე გადაიქცა ძველ, ფიცრულ ქოხად,
დგას ქათმის ფეხზე და წასვლისას
უპრიანიც კი იქნება, თავს თუ წააცლით.

რადგან ყოველთვის არის რისკი,
რომ ხის ქოხი ხტუნვა-ხტუნვით გამოგეკიდოთ,
შემოიჭრას თქვენს საზღვრებში
დაგირღვიოთ კომფორტი და თავისუფლება.
წამოსკუპდეს მაგიდასთან,
სადაც უკვე რა ხანია,
ბჭობენ სულ სხვა ქვეყნის წევრები
და ახალი შეთანხმებაც მიღწეულია.

რა ლამაზია, ან საამაყო,
ვის რად უნდა ეს უაზრო სენტიმენტები?-
ზის თქვენი ქოხი უხერხულად, თვალს არ გაშორებთ,
მის კედელზე ცრემლი მოგორავს-
წვიმის დიდი, მლაშე წვეთი.

ნანა ქელეხიძე
სამურაი 2020-10-07 12:08:13

დღიური: სამურაი.
მიხარია, რომ ჩემი ლექსები არსებობს.

განა რა, არაფერი,  უბრალოდ, ვზივარ და ვკითხულობ.

ეს არ არის მუზებით შეკოწიწებული ნაწერები, ეს ჩემი ცხოვრებაა, ეს ვარ მე.

                      ლაშა მარგიანი.

*
განა მე ვხარობ,
ვზივარ,
ვკითხულობ,
მიკვირს...

რომ ისინი არსებობენ

არც მუზით ნაკმევნი,
არც შეკოწიწებულნი,
მაგრამ არსებობენ...

და რომ ეს მე ვარ.

                        სამურაი.
სამურაი 2020-09-30 23:43:23

დღიური: სამურაი.
სამურაი დაბრმავდა,
მაგრამ გზა გააგრძელა,
დღე მოკლე გამოდგა,
კლდე მაღალი...

ვინც ხმამაღლა ყვირის,
ყელის ჩახლეჩის გარდა,.
საკუთარი ყურის ბარაბნებსაც წყვეტს,
ქანცზე რომ არაფერი ვთქვა.

სიმშვიდე წვეთს ჰგავს
კლდეს რომ ხეთქავს,
თუ გარეთ უშვებ
და სტალაქტიდებს ემსგავსება
თუ შენში ტოვებ.
სამურაი 2020-09-30 18:44:00



ხეები სდუმან, ხელები ხმებიან მიქრიან ვაგონები.
ტყეებში ისვრიან - თოფების ხმებია...
მაგონდები.
მე უნდა მოგიკვდე, მე უნდა მოგიკვდე,
მე უნდა მოგიკვდე, ანუკია.
დავთქვათ და მოვრიგდეთ. ფარაჯა მოვირგე,
თავი დავიხრჩო ანაკლიას!
დღეები გადიან, დღეები გადიან,
ყოველი გადიარს - გზა და ია.
ქარებმა იმღერონ „ბებერი გადია“.
ყოველი გადიარს, გადაიარს.
სარეცხი მოგიგდე, ლექსები მოგიგდე -
მთელი ცხოვრების აპათია.
მე უნდა მოგიკვდე, მე უნდა მოგიკვდე,
მე უნდა მოგიკვდე.
მაპატიე.

ელიავა.

آرزو
كاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
كاش چون نای شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج
مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
كاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
كاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
كاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
كاش چون آینه روشن میشد
دلم از
نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
كاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میكرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ...ولوله برپا میكرد
كاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه
زیبایی خویش
كاش در بستر تنهایی تو
پیكرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد و تو حسرت من
زین گنه كاری شیرین می سوخت
كاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا میچیدی
كاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی

უცნაურია, დიდი ხნის შემდეგ წერა მომინდა... რას დავწერ? ჯერ აარ ვიცი, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ სურვილი კვლავ განახლდა. ალბად სულ ერთი იქნება რითი დავიწყებ, რომელ აზრს მოვიყრი თავს. მჯერა, ყველაფერი დალაგდება და ისევ ის ბარნო ვიქნები
ბარნომუსია 2020-09-21 14:01:04

უცნაურია, დიდი ხნის შემდეგ წერა მომინდა... რას დავწერ? ჯერ აარ ვიცი, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ სურვილი კვლავ განახლდა. ალბად სულ ერთი იქნება რითი დავიწყებ, რომელ აზრს მოვიყრი თავს. მჯერა, ყველაფერი დალაგდება და ისევ ის ბარნო ვიქნები
ბარნომუსია 2020-09-21 13:58:03

დღიური: სამურაი.
ა - ს

არ გჭირდება არაფერში კაცის
არაფრისკენ გაყოლა და მისდევ
და თავს თითქოს ბოლო ძალას აცლი
კაცს მიყვები გეგონება ქრისტეს

მაგრამ თითქოს უნდა გაყვე უნდა
შეასრულო უთარგმანო როლი
ყველაფერი არის ძლიერ ცუდად
სიგარეტის რამდენიმე რგოლი

და ვიცინი რამდენიმე ბავშვის
სიცილით და რამდენიმე მკვლელის
მე არავინ მელოდება სახლში
და თვითონაც აღარავის ველი

და ვიცინი მეცინება თანაც
შიში თითქოს სულ გამიქრა უფლის
ვფიქრობ უნდა მიაცილოს ქალმა
ქალმა უნდა დაუჭიროს შუბლი

თუ დაჭირდა კაცს ყველაფრით დაღლილს
კაცს სუსტსა და სასაცილოდ ძლიერს
არ მაქვს ქოთნის ყვავილები ძაღლის
კატის ყოლაც კი არ შემიძლია

ახლა წელზე გადარტყმაა ქამრის
სიფხიზლე და ხედი აგურების
სახლში უნდა მიაცილო მამრი
თორემ სადმე გაანადგურებენ

იქნებ უფრო ძმაკაცებზე ვდარდობ
იქნებ მამა მეცოდება მარა
მე არა ვარ კაცებივით სანდო
შეიძლება სულ უბრალო ქარმა

ტკივილები ამიტეხოს ძვლების
სამყაროსთან გამამხილოს მყუდრო
მაგრამ ყველა ნემსის ყუნწში ვძვრები
ჩემმა თავმა რომ არ შემისრუტოს

ასე იყო ასეა და რადგან
ასეც უნდა იყოს კაცებს უვლი
ყველაფერი არის ძლიერ კარგად
მთას რომ ასწევ ნაინფარქტალ გულით

მენანები მეცოდები გიხმობ
თითქოს შენი გადარჩენა მინდა
შენმა ვიწრო ეკლიანმა ჩიხმა
ყველაფერი წამიშალა წმინდა

მაგრამ შენი ფოტო ამაცალეს
დამიტოვეს ღვთიშობელის ხატი
ჩემში ცხოვრობს კაციცა და ქალიც
შენ კი შეგიყვარდა ფსიქოპათი

მოდიხარ და მიდიხარ და ასე
მიჩენ გულში უზარმაზარ რგოლებს
მაგრამ მაინც ამ არაფრით მავსებ
მაგრამ ამ დროს რა გადააგორებს

სანამ ისევ მოხვალ შენივ მკვლელთან
გეფიცები თუ ვლოცულობ გხედავ
ვერაფერი რომ ვერ გაგიკეთა
სწორედ შენ ის შეიყვარე დედამ

და დედებმაც ალბათ ასე მკრთალი
შეყვარება იცით უკვე სხვების
და ჩემივე სისხლში მაყვინთავებ
მერე ყველა ჯოჯოხეთში მყვები

შენს სუნს ვერ ვგრძნობ შენს ხმას ვერ ვგრძნობ დილის
ნიავია შენზე ვფიქრობ მღვიძავს
დედასავით თუკი ვერ მომივლი
ისევ ისე მოდი ხოლმე ძიძად

თორემ აჰა დავუშვათ და მოვკვდი
დავუშვათ და დამავიწყდა ხოხვა
იქაც ისევ შენ დაგიწყებ ლოდინს
შენ დედა ხარ და იქ როდის მოხვალ

ასე უნდა გაილიოს ნუთუ
ჩემი ყოფნა მოლოდინი აბი
ნეტავ სუმთლად მივყვებოდე თუთუნს
ნეტავ ერთხელ გაწყდებოდეს ძაფი

აღტყინებულს წერისათვის მომტყდეს
ხელიცა და დამებინდოს ტვინი
შენ ასწავლე ამ დამქანცველ ლოდინს
რომ არ გიყვარს სხვანაირი ნინი

მე რომ სადილს გიმზადებდი მე რომ
ვუხამებდი შენს ზედას და ქვედას
ის ვარ მაგრამ შენ ხომ აღარ გჯერა
აღარ გჯერა რადგან შენ ხარ დედა

ცას ვუყურებ და ფრთაგაშლილ ფრინველს
ყველაფერი სევდიანი არი
როცა არ ხარ ანუ როცა ვინმე
მეკარება ანუ როცა მკვდარი

ვარ უყურე მალე ზამთრის ქარებს
ჩვენ ორივე მარტო ვეყოლებით
სულ ღიაა ეს ოხერი კარი
ეს ოხერი მუდამ მეყვარები

და ყველაზე ძალიან რომ გიჭირს
ნაძვებზე და ბეღურებზე წერე
სხვას ვისა აქვს ჩვენნაირი ნიჭი
დახოცონ და შეიყვარონ მერე

მოკლედ სადმე პლეხანოვზე ისევ
ამ სახლიდან რადგან მასახლებენ
გელოდები გიყურებ და გისმენ
მთელი ჩემი დამტვრეული ძვლებით

ნინი ელიაშვილი
სამურაი 2020-09-17 08:12:26

დღიური: სამურაი.
***
ვეღარ ვისწავლე
ღიმილის ისე მიმაგრება ლექსებზე,
თითქოს კანალიზაციის მილებს
ბაფთებით ვრთავდე.
მკითხველს კი სიხარული უნდა,
მარტივი ამბები.
უნდათ ვირთხები ჟოლოსფრად გადაიღებო
და მათი ნაკბენები ტყის თაფლით ამოივსო.
უნდათ, სადაც სიგიჟე იკუზება,
აითალო ფერდი
და მოასწორო სათქმელი ასფალტივით.
უნდათ ყეფა კალიებად დაიქუცმაცო
და სხვადასხვა მხარეს აუქშიო,
რომ ვეღარ შეაკოწიწონ და ვეღარ გაიგონ
სინამდვილეში რა თქვი.
უნდათ ფეხზე დამდგარმა წაიკითხო ლექსები,
რომ სიტყვებმა იოლად ამოირბინონ
ტერფებიდან ხორხამდე
და გზის გამრუდება აღარ დასჭირდეთ
მოხრილ მუხლებთან და წელთან.
მერე კი მოვა ფარჩის მშვიდი არაფერი,
გაწვები შენი სკივრის გვერდით,
რომელშიც ნისლი გაქვს გამოკეტილი
შავი დღისთვის,
საშიშად მკაფიო დღისთვის.
რომ ამოუშვა და ჩააყენო
შენსა და ნივთებს შორის,
შენსა და კეთილმოსურნეთა შორის,
შენსა და ბუნებას შორის
და აღარ გეძებონ შვილებმა, რადგან
ეგონოთ რომ აქვე ხარ,
ნისლს მიღმა სილუეტით გიცნონ,
და მართლა ეგონოთ რომ იქვე ხარ
და სინამდვილეში არ იყო იქვე.

მაია სარიშვილი.
სამურაი 2020-09-14 19:19:38

დღიური: ფლორენცია.
"ღმერთმა დამაფიცა ჩუმად იყავიო და ამ სიჩუმეს ვუფრთხილდები აწი!"
ფლორენცია 2020-09-12 00:19:53

უსათაურო

დავიწყებულ ქალაქებს, მიტოვებულ ქალაქებს:
ამარნას და კაიროს, ქაბულსა თუ ბაგრამს,
ვესტუმრები, მოვივლი. საგზლად გვალაგს ვალაგებ.
გამოგყვები კვალდაკვალ, გამოგყვები , მაგრამ...
ბეწვის ხიდი იქნება, ქარტეხილი იქნება.
სადაც წყარო იწყება და ძალ-ღონეს იკრებს,
იქ გიპოვო იქნება, იქ მოგძებნო იქნება,
იქ გადამხვდე იქნება, იქ დამთავრდე იქნებ.

/თემურ ელიავა/


დღიური: ფლორენცია.
Я так один. Никто не понимает
молчанье: голос моих длинных дней
и ветра нет, который открывает
большие небеса моих очей.
Перед окном огромный день чужой
край города; какой-нибудь большой
лежит и ждет. Думаю: это я?
Чего я жду? И где моя душа?
ფლორენცია 2020-09-09 23:04:44

დღიური: ფლორენცია.
В тот день, когда взойду одна на ложе смерти,
Склонись ко мне, молю, мой ласковый жених,
И поцелуем уст лишь для тебя отверстых
Возьми огонь любви и в сердце сохрани.
Что смерть? Подвластно ей лишь тело человечье.
Я возвращаю долг. И я в земле уже.
Я телом холодна. Но я огнем навечно
Останусь, чтоб сиять в твоей святой душе.


К  Жизни

Как только друг любить умеет друга,
Так, жизнь, тебя люблю я и всерьез.
И горю я,  и радости подруга,
Смеюсь ли я, иль бедствую до слез.
И если покидать тебя замыслю,
Я не предам святую нашу связь:
Ты остаешься жизнью, просто жизнью,
А я уйду, страдая и молясь.


Скорбь

Кто избежит твоих объятий, скорбь,
Когда твой взгляд все существо пронзает.
И гибнет все, и стынет в жилах кровь,
Когда с земли земное исчезает.
Но без тебя нет в жизни полноты.
Печаль трезва, а радость столь мгновенна.
Приди же, скорбь, сегодня только ты.
Будь проклята. И будь благословенна.
ფლორენცია 2020-09-09 22:49:16

დღიური: მაკიაველი.
                                                                                                                                                იყო შარლ ბოდლერი: “მწარე და ძვირფასი
                                                                                                                                                                            თრობის საათია, ღვინის საათია!” -
                                                                                                                                                                            ასე იძლეოდა ..............................


დიასახლისო და დედაო მოგონებათა,
ო,შენ ხარ ჩემი სიხარული!რაც სულს უყვარდა,
რის გახსენებაც დღევანდლამდე ჩემს სულს ემართა
კვლავ გამოიხმე,რომ საღამო თრთოდეს ბუხართან,
დიასახლისო და დედაო მოგონებათა.

საღამოების ნაკვერჩხლების შუქზე გიზგიზი
და სიზმარივით ვარდისფერი ნისლი აივნის.
გული კეთილი და შიშველი მკერდის კისკისი!
კიდევ სიტყვები,უგზო-უკვლოდ რომ არ ჩაივლის,
საღამოების ნაკვერჩხლების შუქზე გიზგიზი.

რა შეედრება მზის დაისებს,ასე ზღაპრულებს!
ცა რა ღრმა არის!შენ გეკუთვნის,არავისია!
შენსკენ გადმოხრილს,დედოფალო,მე რომ მაბრუებს
დამათრობელი სურნელებით,შენი სისხლია!
რა შეედრება მზის დაისებს,ასე ზღაპრულებს!

ირგვლივ წყვდიადი იდგა ღამის,როგორც ტიხარი,
გეძებდა თვალი,გაურბოდა მზერა ობლობას,
მე თითქოს ვსვამდი შენი სუნთქვის შხამს და სიხარულს,
ჩემი ხელები შენს ფეხებთან კვლავ მეგობრობდა
ირგვლივ წყვდიადი იდგა ღამის,როგორც ტიხარი.

მე შემიძლია აღვადგინო ის დრო თავიდან,
დღე ბედნიერი,რომ გართხმულა შენს თეთრ მუხლებთან,
მშვენიერების საძებნელად სადღა წავიდე,
ის შენს სულში და სხეულშია კვლავ ხელუხლებლად!
მე შემიძლია აღვადგინო ის დრო თავიდან...

ო,ის სურნელი,ან ის ფიცი,ან ის ალერსი
ნუთუ ამოვა,ჩაძირული ფსკერზე ლოტივით,
როგორც ამოდის განბანილი ოკეანეში
მზე მორევიდან სიხარულით და მოლოდინით?
ო,ის სურნელი,ან ის ფიცი,ან ის ალერსი!...
მაკიაველი 2020-09-09 01:54:20

დღიური: სამურაი.
გიო ლომიძე

დანაკარგი

ნეკის ხელა ამბები გროვდებიან გულში,
იწყებენ ხმაურს, აღმოცენებას.
ყურადღებით მოუვლი - სხვა ნაყოფს გაძლევს,
თუ არა და ისე ველურდება,
როგორც უნაბიჯო ნასახლარი.
ორივე შემთხვევაში ამას ღიღინებ:
რაც იყო და არ იყო,
ხმებს ვარჩევდი კარიდან.
შრიალებდა მოთმინება
იმ მესამე თვალიდან,
რომელიც არ განვითარდა,
რომლის გამოც ვიგემე
ამ ამბების გადაზიდვა
იმ ნავით და იმ გემით,
სხვას რომ ხშირად ჩაეძირა,
შენ რომ გეპატარავა.

4 სექტემბერი 2020 წლის
სამურაი 2020-09-08 13:44:05

დღიური: ფლორენცია.
როცა მონატრება ისე შემომიტევს,
რომ ტკივილებად ჩამეღვრება ტანში
შენ არ გაგაღვიძებ, შენ არ შეგაშფოთებ,
შენს ხმოვან მესიჯებს მოვუსმენ ასჯერ.

ნ.ხ.
ფლორენცია 2020-09-08 05:52:13

დღიური: სამურაი.
ნინო დარბაისელი

ათმარცვლიანი ტაეპის
ნაირსახეობანი

  სამწუხაროდ, კონვენციური ლექსის აპოლოგეტები თითქმის არ იცნობენ თავისი დაცვის ობიექტს, მის შესაძლებლობებს. რაღაც რიტმული ინერციის წყალობით მათი უმრავლესობა
ათმარცვლიანი  ქორე/დაქტილური რიტმული მონოტონიის ფარგლებშია დატყვევებული და ვერც რითმათა ორიგინალობით ან გამომსახველობითი შესაძლებლობებით გამოირჩევა ეს ლექსები.
არადა, ყველა სხვა საზომსა და რიტმულ ვარიაცებს რომ თავი დავანებოთ, თავად ათმარცვლედის ფარგლებში არაერთი რიტმული ქარგა მოიძევება.
ეს სახელდახელოდ შედგენილი მაგალითები  სრული არაა,  ნაკლულოვან ციტირებებსა და პირობით ტექსტებს იყენებს თვალსაჩინოების ნიმუშად, რომ ავტორებს რიტმის აღქმა გავუადვილოთ.

(5/5) ყველაზე ტრივილური, ძირითადად , ოთარ ჭილაძის წყალობით:

რა მოხდა, თუკი ვეღარ შევხვდებით,
ამქვეყნად რაც კი ხდება შემთხვევით,
მარადიული ის არის მხოლოდ

4/4/2
ჩვენ კი ძვირფასს გადავკრავდით ღვინოს
და ხელგაშლით ვთამაშობდით ქაღალდს

3/3/3/1
ვიხსენებ ნოემბრის საღამოს მქრქალს,
ფოთლები, ფოთლები მისდევდნენ  ქარს.

4/3/3
გამარჯობა პატარა ქალაქო,
გესალმები მოსული შორიდან,
მომეგებე, ბავშვობის ალაგო,
კვლავ გამართე მართლით და ჭორითა.

2/4/4
იმ ქალს, იმ ბერიკაცს გაუმარჯოს,
ვისი ცხოვრების გზაც ეულია,
დიდი შეცდომების პატიება
ვისაც დიდსულოვნად შეუძლია.

3/4/3
გათენდა, აიკრიფა ნისლები,
განათდა  მინდვრები და ველები,
ნაბიჯი უკან მრჩება მიმავალს,
მოვდივარ, ამ სანახებს ველევი.

4/2/4
ჩიხტიკოპი შველით ბანოვანებს,
აივნიდან მზერა ეპარებათ.
საჯინიბოს კარი აჭრიალდა,
ბედაური მოდის ნება-ნებად.

3/3/4
როდესაც წამოსვლას დააპირებ,
გახსოვდეს კეთილი მასპინძელი.

- - - -
P.S.
ვგრძნობ, რომ უკეთესი მაგალითებია აქ საჭირო. ქართულ პოეტურ კრებულებში, მჯერა, ცოტა არ იქნება.  იქიდან შერჩევა აჯობებდა, მაგრამ მე თან  ხომ ვერ წამოვიღებდი ამდენს!
თუმცა თავი ხომ აქა მაქვს, “რაზომცა დავეტარები”!
საერთო კედელზე სტატია ვიპოვე იმაზე, თუ როგორი ძნელია მშრომელი ემიგრანტებისთვის საქართველოში დაბრუნება და ადგილის პოვნა და ამ სქემების მიხედვით, იმედი მაქვს, ამ დღეებში გავლექსავ თანდათან. ორი სქემა უკვე დავდე დაბლა.


/


ეს ისტორია - საერთო კედლიდან ავიღე. შინდაბრუნებული ემიგრანტის მწარე გამოცდილებას შეეხებოდა. ათმარცვლიანის ვარიაციებს ვაკეთებ. რაღაცაში მჭირდება და  ახლა რამე ორიგინალურის მოიფიქრების თავი არა მაქვს.

ვიზიტი
- - -
ეტიუდი 4/3/3

თვითმფრინავი თანდათან ეშვება,
აიკრძალა გასვლა და შეშვება.
აგროვებენ დარჩენილ  სასმელებს,
მოფხიზლდება, ვინც თვალებს ასვენებს.
ზოგს კვლავ სძინავს, დაეცა რა ბანგი!
(მთავარია, არ დამრჩეს ხელ ბარგი)
ბედნიერი დღე არის, რა კარგი,
ვიღას ახსოვს ნატკენი, ნაკარგი!
მოსაცდელში შესული საშვებით
ჩამეკვრიან ბავშვების ბავშვები,
მოვიკითხავ:- როგორ ხართ, რას შვებით?
და ვისუნთქავ რა ლაღად, რა შვებით!
მშობლიური მომელის ცხოვრება,
ძველი დარდი არც მემახსოვრება.
უკან დარჩეს, რაც რომ მიწამია.
რაღა დარჩა, მიწამდე წამია!
ფანჯრებიდან მზე გვეთამაშება,
რა კარგია მშვიდობით დაშვება!

ვიზიტი
- - -
ეტიუდი (3/3/4)

არ უთხრეს, ნუ წახვალ,  აქ დარჩიო,
გულშიაც არავინ ჩაიხუტა,
მოგვისწარ უდროო ავდარშიო,
უთხრეს. შინ  - ჰაერი ჩაიხუთა.

არადა, შორიდან ჩამოსული
ელოდა შვილებთან ჩაკონებას,
ყველასგან  სიცივე დახვდა სრული,
არ სურდათ სახელის გაგონებაც.

ჩამოსვლით - ერთი დღით გაიხარეს.
მას შემდეგ  - სიცივე, - დიახ, არა!
ვინც გაქრა, ვინც კარი გაიხურა,
ვინც მისკენ წამით არ დაიხარა,
უჩუმრად წასულმა იმავ მხარეს,
თავისი  გაპარვით  გაახარა.

ვიზიტი
- - -
ეტიუდი (3:3:3:1)

დაბრუნდა, მიადგა საყვარელ კარს,
ჩამოსულს ოჯახი ეხვია გარს,
ასე გაილია პირველი დღე,
მეორე დღიდან კი შეიქნა ტყვე.

ნაჯაფარ ხელებში აღარა დევს,
სტომაქს ვინ გაუვსებს პირღია დევს,
- ცხოვრება აქ ისე ძნელია, - თქვეს, -
არ არჩევს კორონა ჩვენსას და თქვენს.

როგორ შეგინახოთ,  ვინ მოგვცემს ჩირს
საღირლად შრომაში? ლუკმაც კი ჭირს.
გვერჩია, როდესაც იყავი  შორს,
გვარჩენდი,  ვისმენდით მართალს და ჭორს,

იმაზე, თუ რასაც სარჩოსთვის იქმ,
როგორ განადგურებს. ძნელია იქ,
მაგრამ აქ იმდენი გვჭირდება რამ,
ვალებში ჩაგვაგდო ფულების ყრამ.

გაჭირდა ამქვეყნად სიცოცხლეც და
სიკვდილიც ძნელია, რა გვრჩება? ცდა!
ვინ მოგვცემს დღეიდან სიკეთეს მზას?
უჩუმრად წავიდა, გაუყვა გზას.

მიდის და  სინანულს  ცრემლებში რთავს:
- სხვა რა ვქნა, რარიგად გარიდოთ ავს!
განა სხვას მოუკვდა, მოუკვდა თავს.
მის სავალს უფალი ვარდებით რთავს.

ვიზიტი
ეტიუდი (3/4/3)

მოდიხარ, გადაღლილი ბრუნდები,
გხვდებიან ნათესავთა გუნდები,
იცლება ჩემოდნები, ჩანთები,
შიგნიდან აგახურებს შანთები, -
სუყველას ყველაფერი ერგება?
- ეს სცადე, ჩაგეტიოს ეგება,
შეურჩევ წყვილ ფეხსაცმელს და კაბას,
ეგ - მომწონს! - გაღიმებით დაგაბას,
ცდილობს შვილიშვილი პატარა.
შენ გქონდეს, - ხომ უშენოდ ატარა
ბავშვობა,  ყმაწვილობა  და უკვე
გაზრდილა. გენატრება, დაუყვე
ფოტოებს, მოგონებებს, ეფერო,
ყოფა აფერადდა უფერო!
როდესაც ჟრიამული ნელდება,
ფიქრები ნაღვლიანი გედება.
თანდათან საყვედურებს  მოისმენ:
თითქოს-და აწყენინე როდისმე,
თითქოს-და სხვებმა მეტი იშოვეს,
თითქოს-და შეაჩვიე სიშორეს
და ახლა კისერზეც კი აწვები,
და გიხურს ჩამომჭკნარი  ღაწვები,
რა ნახო საგზაო თუ სახიდე,
არ იცი,  იქ დარჩე თუ წახვიდე!
არავინ  გელოდება აღარსად,
გზა არ ჩანს აღარც მიწად, აღარც ცად!
ლოცულობ დაუცველი, უფარო;
- მოგელი, გადმომხედე, უფალო!

ვიზიტი
- - -
ეტიუდი  (4/2/4)

დავიღალე, როგორ დავიღალე,
რას მომელის ახლა ანდა ხვალე?
რახანია, ცოცხლად დავიმარხე,
არ მიხილავს არ ცა, არ მზე, არ ხე!
ჩაკეტილმა სადღაც, ოთხ კედელში
გამოვლიე წლები, ძირს დავეშვი,
რომ ეფრინათ ლაღად, ვინც მიყვარდა,
ჩასაკრავი გულში ვინც  კი მყავდა.
დავიღალე, როგორ დავიღალე,
დავიმარხე, მიწაც დავიყარე.
ვინ რა იცის, როგორ ფუჭად  შვრება!
არ მოყვება  ტანჯვას ჩვენთვის შვება!
აღარ დავრჩი ქალად, მოვიხარე,
გატკეცილი შუბლი დავიღარე,
ვერც ვიხარე, ვერც სხვა გავახარე.
დავიღალე, როგორ დავიღალე,
მერჩის შინაური, და ვით გარე
ცივად ზედ დამყურებს მოხარხარე.
რაც ვიშოვე, მე რა მოვიხმარე!
დედამიწას ჩვენთვის ერთი მხარე
უნდა ჰქონდეს სადმე, მსხმოიარე,
ვერსად ვნახე, თუმცა  მოვიარე.
ვზივარ ჩემთვის, გულით მგლოვიარე,
მგლოვიარემ წასვლა დავიხანე,
ვერც რა შევსვი, ვერც რა დავიხალე...
დავიღალე, როგორ დავიღალე!

ვიზიტი
- - - - -
        ეტიუდი (2/4/4)

გახსოვს კოცნაობა მაყვლოვანში?
გახსოვს? - გვეძებეს და ვერ გვიპოვეს.
განა ვიფიქრებდით ორნი მაშინ,
ცალკე გავუძლებდით სიმარტოვეს.

რა ვქნა! მოგანატრე შენი თავი,
გმადლობ, რომ სიშორეს გაუძელი,
მელი,  სხვა ლამაზის  არშემრთავი,
ჩემი უღალატო მასპინძელი.

მჯერა, სისულელეს მიყვებიან,
თითქოს ვიღაც ნახე შვილისკბილა,
ირგვლივ - ბრიყვები და ბრიყვებია,
მათმა  ჭორაობამ გამაკვირა.

შენ, ჩემო მალამოვ უებარო,
გვეყო თავგანწირვა სხვების სარგოდ,
მოდი, ძველებურად გავიპაროთ,
ისევ მაყვლოვანში დავიკარგოთ!

ვიზიტი

ეტიუდი (4/4/2)
- - -
დედას ნატრობს დღეს რამდენი შვილი,
რამდენ კიდევ -  დღეს სჭირდება შველა
და რამდენი დადის ფეხშიშველი
და დამფრთხლი ვით უდედო შველი.

რამდენი დგას გარეთ - ხელგაწვდილი,
რამდენისთვის - უმზეოა დილა,
საქართველოვ, გმირო უწინდელო,
შენი  ცრემლი ვეღარ მოწმენდილა.

რა ქნას კაცმა, თუ საშველი არ ჩანს!
ქალი შრომობს და  და შორიდან არჩენს,
ტკივილებსაც უექიმოდ ირჩენს,
ქმარს და შვილებს შეავედრებს გამჩენს

და ითვლება, რომ უღიმის ბედი,
თუ შორიდან გამოათბო ბუდე,
ტყვეა. როგორ გაარღვიოს ბადე,
დაგიბრუნდეს შენთვის დანაბადი!

სხვებისთვისაც გზა გამოვჭრა უნდა,
უსამშობლოდ როგორ მოვილხენდი?
საბოლოოდ მაინც დაგიბრუნდა,
ვისაც ერის გადარჩენა ანდე!

***

ათმარცვლიანებისა ხომ ვნახეთ მაგალითები, მოცალეობისას ერთ თემატურ რკალადაც შევკარი. (დაბლა დევს)
ახლა  შევთხზათ
ცხრამარცვლიანის ძირითადი სქემების ნიმუშები ( არ მგონია, ვინმეს შეხსენება უნდოდეს, რომ ეს -  ციფრებით გამოსახული სქემების “ გამაცოცხლებელი”, პირობითი ტექსტებია
და მხატვრულობის კრიტერიუმებით არ უნდა მივუდგეთ)

3/3/3
ფიფქები, ფიფქები, გუნდები.
სოფელში ღამდება თანდათან.
დაღლილი შორიდან ვბრუნდები
და მჯერა, სახლამდე მივატან.

5/4
ცელი ვლესე და ვერ გავლესე.
ბალახი რით-ღა მოიცელოს.
დავეცი, როდი დავიკვნესე,
უფალო, ძალი მოვიცე როს?

4/5
გაიხაროს ურმის მომგონმა,
დატვირთავ და კართან მიიტან.
დაგიხვდება გზაზე გოგონა,
ლამაზია, შვენის ღიმი თან.

4/4/1
შემოდგომა მომდგარია კარს,
და ფოთლები მიჰყვებიან ქარს.
ამ ნეკერჩხალს, მოშორებით მდგარს
მორიდებით რად უვლიან გარს?

1/4/4
ცას ღრუბლეული ეძალება,
მზეც ჩაიწვერა მეწამული.
შენ სად წასულხარ, ჭრელთვალებავ,
გულს განმიგმირავს მეც ამური.

3/5/1
ძოწეულს, ცრემლ-მარგალიტებს როს
შესწირავ სწრაფად წარმავალ დროს,
მიხვდები,  არ ღირს წვალებად ის,
იტანჯე მისაწვდომადაც რის.

5/3/1

მან დაინახა ბილიკი სხვა.
დაადგა მარტო, იხილა ზღვა.
ზღვამ შეიტყუა, წაიღო ძირს,
თევზების კერძი მიეცა ძილს.

2/2/2/2/1

მიდის გოგო, მისდევს ბიჭი მას,
სიტყვის ერთის ჯერ ვერ ბედავს თქმას.
გოგოს ელის ქუჩის ბოლოს ის,
ვისაც ერგო სმენა მისი ხმის.

1/2/2/2/2

მე - ჩემი წილი დარდი ვნახე,
შენ - შენი წილი ნახე  შვება.
მე -  შენზე ფიქრით  მიხურს სახე,
შენ - სხვაზე ფიქრი არ გეშვება.
სამურაი 2020-09-06 11:35:59

დღიური: შმაგი ძია.
გარეთ ყინვაა და უარესი
ის, რომ საკუთარ თავთან ვსაუბრობ,
როცა არავის შენი არ ესმის,
და შენ კი ყველას უნდა გაუგო.

და ეს დღე-ღამეც იქნებ გასწორდეს,
უძილობა მჭირს ისევ წყეული,
ყველა რატომღაც უნდა გახსოვდეს,
მაგრამ შენ რჩები დავიწყებული.

მინდა სულ ყველა მდიდარ მათხოვარს,
მოვუჯახუნო მთავარი კარი,
თუ საჭირო ხარ ყველას ახსოვხარ,
თუ შენ გჭირდება არავინ არის.

დრო დაივიწყე, თავისით გავა,
თვალებში მაინც არავინ გიმზერს,
უნდა უსმინო სულ ყველას თავად,
მაგრამ შენ მაინც არავინ გისმენს.

ისევ არასდროს არ ვითხოვ შველას,
თივის ზვინშიც რომ დავკარგო ნემსი,
რადგან მე უნდა გავუგო ყველას,
და ჩემი მაინც არავის ესმის.

შმაგი წიკლაური
შმაგი ძია 2020-09-05 18:06:52

დღიური: ფლორენცია.
იცი? უშენობას ისე მივეჩვიე...
შენი მონატრება მექცა პროფესიად.
ღმერთიც მივატოვე,ახლა მირჩევნია
ეს ნაცრისფერი ცა,ყველა კონფესიას.
/სანტიბო/
ფლორენცია 2020-09-05 17:16:00

დღიური: ნეკერა.
გილოცავ ნეკერ❤❤❤❤❤❤
ნიიც 2020-09-05 16:00:09

დღიური: ფლორენცია.
დღეს ჩემი ფრედის დააბადების დღეა. ნათელი მის ლამაზ სულს !
ფლორენცია 2020-09-05 13:30:04

დღიური: ფლორენცია.
ნუ! არ ვიზომები!
"არის ასაკი, როდესაც ქალი
ლამაზი უნდა იყოს,
რათა იგი უყვარდეთ,
შემდეგ კი დგება დრო,
როდესაც ქალი უნდა უყვარდეთ,
რათა იგი ლამაზი იყოს"
ფრანსუაზა საგანი.

არასდროს ვყოფილვაორ ლამაზი,
მაგრამ განა ამიტომ ვამბობ:
მგონია რომ არც ქალს
და არც კაცს,
არ სჭირდება სილამაზე ვიწრო გაგებით,
არამედ, მხოლოდ ადამიანობა (ფართოდ)
სიყვარული კი
უპირობო უნდა იყოს,
ისევე როგორც მზის ამოსვლა ცის კამარაზე.
ეჭვის შეტანა ყველაფერში შეიძლება,
რას მიქვია ჩემი ნათქვამი?!
ჩვენს პროექციას ვეხმიანები :
-არსაიდანაც არ ამოდის მზე!
ეს ჩვენ დავარქვით
მისი დილის სამყოფელს აღმოსავლეთი.
ჩვენ გადავწყვიტეთ,
წყვილ კიდურთა,
წყვილ თვალთა და
ღიმილთა შორის ამოგვერჩია
და გვეთქვა "ლამაზი".
დიდი ხანია ყველა მიყვარს
და ყველაზე მეტად
მეტროში მიმძაფრდება ეს სიყვარული.
იქ ყველაზე მეტად,
სევდიანი,
ნაშრომ-ნაჯაფი,
დაუბანელიც,
მოუვლელიც,
მგონი მშიერიც,
(აღარ ვიცი ჩემი სავსე ტანი სად გადავმალო)
ჰოდა გამოგიტყდებით,
(თქვენი შოკში ჩაგდება სულაც არ მინდა)
სურვილი გამიჩნდება ხოლმე,
ყველაზე გატანჯულს,
შეუხედავს (თქვენი გაგებით),
და მოუვლელს,
მიკლედ, მივიდე და...
მაინც ვერ ვამბობ...
თუმცა თქმასაც განა აზრი აქვს?!
იქნებ მგონია,
რომ მას ყველაზე მეტად სითბო სჭირდება,
რადგან ვიცი, ხელის ჭუჭყი არაფერს მისცემს.
კოცნით კი რას გამომრჩება,
ისე ღრმად ძინავს,
გაღვიძებას არც კი აპირებს.
ოღონდ ნუ მზომავთ,
გევედრებით,
თქვენი საზომით არ ვიზომები...
რაც მეტ სიყვარულს და სითბოს გავცემ,
მით უფრო მეტად მევსება გული,
თითქოს ერთი თევზით და პურით დამპურებლის
კალათა ვიყო.
თავს არავის ვადრი,
ყველა მთხოვნელის საამებლად
ვერ გამოვდგები.
უფრო ხეს ვგავარ,
ძლიერ ქარში რომ წელში იხრება,
ყოველთვის იმ მიმართულებით,
საითაც ქარი...
ერთი ნაბიჯით საკუთარ თავს რომ ვერ გავექეცი
და მაინც დაუძლეველ ამბებს ვეჭიდავები,
ეს მე ვარ,
ჰოდა, აბა საიდან უნდა ვიცოდე ჭეშმარიტება,
ერთი სახლის წინ,
ერთ კვადრატულს ჩაბღაუჭებულმა,
მე მხოლოდ ვწუხვარ
და ფრასუაზას განა არ ვეთანხმები,
ფაქტს ვაპროტესტებ!

ნინა გორდაძე
ფლორენცია 2020-09-05 09:05:47

დღიური: ფლორენცია.
მადლობა სამურაი
ეს კი ჩემი ძველი ლექსი

მხრებჩამოყრილი და ფრთებმომხმარი ადამინის ლექსი
დავიხურავ ქუდს _ გადატანით
მოვიხურავ კარს _ მეასედაც
წავალ იქ სადაც მიმიღებენ
ასეთს, ამრიგს
სადაც დამაცლიან სუნთქვას, წერას

წავალ ფართო გზების შესაყრელთან
სადაც ხელგაშლილიც შევძლებ სირბილს
გავშლი გამხმარ ფრთებს და თუნდაც მეასეჯერ,
ასე, ამ გზით
დამთხვეული ვისაზრდოებ ტირიფებით.

ბავშვობიდან მიყვარს ტირიფები
მასთან ჩახუტება ადვილია
დღეს კი დაღლილს, დამშვრალს
ყველაფერით
კვლავაც ტირიფები მენატრება.

ასეთ განწყობაზე ვარ კვლავ
ფლორენცია 2020-09-03 21:15:20


1 2 3 4 ... 1473 1474 1475