დღიურები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!
დღიური: სამურაი.
მოვიდა წვიმა,
წვიმა წკრიალა,
დატოვა ცრემლი და ჩაიარა...
მოვარდა ქარი,
ქარი გრიალა,
დატოვა მტვერი და ჩაიარა...
მზე აშრობს ქვებად
ქცეულ იარებს, -
მოხვედი შენ და...
შენც ჩაიარე...

მორის ფოცხიშვილი
სამურაი 2021-11-12 11:52:45

არავითარი პოეზია
<><><>
არავითარი პოეზია...ცა...მთვარის შუქი...
არავითარი შეკრებები მეტეხთან,მტკვართან.
არც ბიბლიიდან  ბოძებული კვირა დღე-უქმე,
არავითარი მზის სხივები,არამედ ქართა
ზუზუნი,დელგმა,იანვარი და ელვის ზოლი.
გაშრა ქალაქიც,როგორც ერთგან მშრალია ხიდი:
გახუნებული  ჟან ჟაკ რუსო და ემილ ზოლა,
დიდრო,ვერლენი– გაყიდული და გასაყიდი
გდია მიწაზე.და მიწიდან ამოდის ორთქლი,
დგანან სულები წარსულების- გრანელის,გალლას.
არავითარი პოეზია.ქაოსი.შფოთი,
ერთი პოეტის ერთი ლექსიც არ სცხია ქალაქს.
.........................................................................
ვიბრძვით ლუკმისთვის,შვილებისთვის,გვეღვრება ოფლი,
ნელ- ნელა გვაჭერს საფეთქლებთან პაოლოს თოფი...

არავითარი პოეზია!
გიო ზედვაკელი

ორი ,,პალტო"

...და როცა,
დილით იპოვი ხამლებს,
სავსეს თელხიდან დაყრილი
ღვენთით, 
ზამთრის საძებნად, ნოემბრის
დამლევს,
ისევ ფეხშველა წასულა
ღმერთი.
ქალაქში, სადაც ვერაფერს
აგნებ,
ძველი კარივით მზეს
ჩაერაზე,
მე, წუხელ, პაბლოს ,,გერნიკა"
ვთარგმნე
ძველი ქუჩების გამშრალ ენაზე.
მოიტანს სეზონს, მაწანწალების,
ხმა არსაიდან, თვე
-- ოქტომბერი
ღვინის გემოთი და ნაწვალები
ქარი, ჭაღარა დღეთა მომბერი
და ორი ,,პალტოც",
უგაცრეცილეს
კალთებიანი ძველი ბოჰემა,
ემა დაგარქვი, ცეცხლის
მეცილეს,
გავიმეორე ასჯერ, ,,ოჰ -- ემა".
ოჰ, ნოემბერი (ჯერაც
ნორჩია)
ჭლექიანივით ამოახველებს
ფერმკრთალ დეკემბერს,
ემა ბორჯია,   
შენიც კი, მმართებს ცივი
ნაღველი
და -- ერთი ლოცვაც, სადაც
ჯერ ისევ
თბილი ტერფებით დადის
საბაოთ,
მწვავს, სიგარეტის მოკლე
ღერისებრ,
სიზმრების ძებნა, მაინც
-- ამაოდ.
ალბობს ლორფინებს წვიმა,
თავხედი,
მზე სახედარზე სადაც შემოსვი,
ქალაქს თვალებშიც ვეღარ
ჩახედავ,
დახატულია ამადეოსი.
სიტყვების ბანგი და ანათემა,
ღამე სარკმელზე იყო
მიმხმარი,
არ დამაცალე ღამის გათევა,
რომ არ უსმენდი რაც ვერ
გითხარი.
როცა რიჟრაჟი, ღამეს დარეტილს,
ტანზე დააყრის თამამ
ბისერებს,
გრჩება ღიმილი და სიგარეტი,
გული რომ ერთხელ გადაგისერეს.
...და როცა, დილით იპოვი
ხამლებს,
სავსეს ღვენთით და აღთქმის
რეზონით,
წასულა ღმერთი, ნოემბრის
დამლევს
მაწანწალების მოდის სეზონი...

საშა გველესიანი

დღიური: ფლორენცია.
იყო დრო, როცა სხვის დასანახად უბედურების თამაშიც კი არ შემეძლო.
ახლა კი რა დამრჩენია, სხვის დანახად ბედნიერების თამაშის გარდა?!
ფლორენცია 2021-11-07 23:38:27

დღიური: სამურაი.
ოთარ ჯირკვალიშვილი

ლოგინი

რა სევდიანი გარეგნობა აქვს, უფალო, ლოგინს.
ის არის ქვეყნის დემოგრაფიული საყრდენი და
ბალანსის წყარო.
ვერ ჩაანაცვლებ
კარადით,
კომოდით,
სკამით,
მაგიდით,
გამათბობლით,
მაცივრით,
ტახტით;
წარმოიდგინეთ, ჰამაკსა და ავტომობილსაც არ შესწევს ამის ძალა!
აი, თუ გნებავთ, დავაკვირდეთ ეს რა რწევაა,
მე მგონი, უფრო ბავშვს აძინებენ,
სექსისას არ ჰგავს.
სიკვდილის დროს და ჩახუტებისას სტატიკურია
(არადა, როგორ მიისწრაფვის
მომაკვდავი უძრაობისკენ!),
სიცოცხლისას და ნეტარებისას - დინამიური.
ლოგინი ძილის შეუცვლელი ატრიბუტია და,
აქედან, კაცობრიობის ფსიქიკური კონტროლის მექანიზმი,
უმაგისოდ შევიშლებოდით!
სიზმარში ვეღარ ავიხდენდით
ცხადში გაცრუებულ სურვილებს,
(წარმოიდგინე, სიზმრის ნახვა
როგორი მოუხერხებელი გახდებოდა...),
გაუცხოება, გაუცხოება, თვითმკვლელობამდე
მიმყვანი გაუცხოება!..
ლოგინი საკუთარ თავში ყოფნის ერთადერთი საშუალებაა -
ისე მკაფიოდ ასაზრდოებს გულს და გონებას
ციხეებშიც შეიტანეს დამნაშავისთვის
სინდისის გასაღვიძებლად,
რადგან უწყიან ალიონზე, გაღვიძებისას,
ადამიანი წმინდად გრძნობს თავს და
ეჯავრება ის სიბინძურე, რაც წარსულს ახლდა!
ლოგინში ერთდროულად განისვენებს
სიმშვიდე და მოუსვენრობა,
აქ ხდება შერწყმა დღისა და ღამის
(სულის და მატერიის ერთიანობის ილუზორული წამი!),
აქ ხდება ფიქრი სიყვარულზე, ვინმეს შებმაზე
ან გულუბრყვილო ოცნებები „იმასთან“ სექსზე.
აქ ხდება ფიქრი მკვლელობაზე, თვითმკვლელობაზე,
დანაშაულის ჩადენაზე, მის შედეგებზე!
აქ არ არსებობს აფექტები, უგუნურება, წინდაუხედაობა და ა. შ.
აქ მხოლოდ აზროვნებენ, რამეს გეგმავენ,
როგორც ბალზაკის „წითელ სასტუმროშია“ და
ამიტომაც აქ ჩადენილი დანაშაული
ძალზე მძიმეა - უპატიებელი თავისი არსით!
აქ გათამაშებული სიკეთე კი უდიდესი ეგოიზმია,
რადგან მხოლოდ ძილში ხდება და მხოლოდ შენთვის.
ეს ერთადერთი ადგილია სადაც ჩვენ ჩვენ ვართ, -
ვიცინით, ვტირით, გვიხარია თუ ვნერვიულობთ!..
ჩვენთვის ვართ თბილად თავზე საბანგადაფარებული,
ჩამალული ბნელ განზრახვებში და
ველოდებით მეორე დღის გათენებას ლოგინთან ერთად,
რომელთან ურთიერთობაც მხოლოდ ცალხმრივი
შეიძლება იყოს, რადგან ის ვერ გრძნობს
სითბოს,
სიცივეს,
(ვერ ხვდება მასზე მიმდინარე ფიქრებს, განზრახვებს,
სიზმრებს და მათში ნანახ დიდ აღმოჩენებს,
კაცობრიობის დაღუპვა რომ განაპირობეს...)
მოძრაობას თუ უძრაობას...
თავის თავში ჩაკეტილი სტიქია -
საბანგადახდილი (მარტო ადამიანისთვის), თეთრი ბალიშით,
მუდმივად სხეულის მომლოდინე, თბილის თუ ცივის -
მხოლოდ სხეულთან ურთიერთობაში საზრისის მქონე;
კაცობრიობის დემოგრაფიული საყრდენი და
ბალანსის წყარო,
სადაც ცნაურდება სიკვდილ-სიცოცხლის
მარადიული მისტერია.
მისი ერთადერთი ცოდნაა სიყვარულნიღაბაფარებულმა
ზუსტად განსაზღვროს, რა რამდენია საჭირო...
სამურაი 2021-11-07 23:17:09

დღიური: ფლორენცია.
ნუ გეშინია, ახლა შენ თვითონ ხარ ღმერთი. იმიტომ ხარ ასე უღონო და უსუსური
კობა_ბ 2021-11-03 09:35:03

მკათათვის ღამეები

სხედან მკათათვეში
ღამეები,
სავსე -- მარტოხელა
აჩრდილებით,
თავში ღვინობისთვის
დაბევებით,
რაღაც საფიქრალით
დაჭრილები.
მთვარემ ხეივანი
გადასცურა,
შორით გამახელებს
თავის ქნევით,
ჭიქას მომაშველებს
ძმაკაცურად,
გაღმა ნაპირზე თუ
დავიბნევი.
ვერხვზე ჩუმად კვნესის
ბუკიოტი...
მამას ამოვიხმობ
სამარიდან,
ღამეს ვინც ჯიუტად
უყიოდა,
ყოფნით არყოფნას
რომ ამარიდა.
დარდით გალეშილი
დავბრუნდები,
ქუჩა ძლივსღა მყოფნის
საბანცალოდ,
თავზე იღბალივით
ნამრუდები,
იქნებ ღამეები
გამაცალოთ
ვეძებ კედელ-კედელ
ნათითურებს,
შენგან დარჩენილი
სუნთქვა როა,
გული იმედებით
მაბითურებს,
ქუჩაც, უსაშველოდ
უქაროა.
წმინდა ხელისგულით
გამაწვალა
კაცმა, დღენიადაგ
აქ რომ არის,
ჩემი სრულყოფილი
მაწანწალა,
იმედს შეხიზნული
მათხოვარი.
აქ ზის, კვლავ უპუროდ
და უღვინოდ,
კართან
- ,,საათების შეკეთება...”
მოდი, დავთვალოთ
და გავუღიმოთ,
ვისაც არაფერი
ემეტება...
თითქოს არავისი
არ ემართა
სული, მწევარივით
დანაგეში...
ჩვენი მარტოობის
ნაღვერდალთან
სხედან ღამეები
მკათათვეში.

საშა გველესიანი

*  *  *

ქარის ხმა შენზე ფიქრებს
მტაცებდა,
ყვითელი ალბობს მწვანე
ჭალაკებს,
წავალ, ერთ ჭიქას დავლევ
კაცებთან
და მხოლოდ შენზე ვილაპარაკებ...

საშა გველესიანი

*  *  *

გახსოვს ეს შუკა,
ბავშვივით რომ ახლაც ვეცემი
და ბაზილიკა,
დაბზარული ამაოებით,
შქერის ფოთლებით
განწმენდილი ძველი კეცები
და ცაციათი
გამომცხვარი საღამოები.
მწიფე სოფელი,
ფაციათი, ქვრივი აღათით,
ზამთრობით ჰგავდა
საცრემლოს და დასავიწყებელს,
კარებთან — სუსხი,
სახლში — მზე და ბუხრის ღაღადი,
დროს ამთავრებდნენ
შაშვები და ისევ იწყებდნენ...
თუ გახსოვს, მაშინ,
ჩაგვირბინა გზაზე ბიჟინამ, 
ფაციასავით
ქოთქოთებდა ქარი — ცაცია,
კეცი მზისფერი,
ის აპრილი მზემ აიჟინა,
სახლს ეცვა სურო
(ახლა, ალბათ, ხავსი აცვია...)
იყო ქარი
და ატეხილი კვირტების ცვენა,
თუთუბოც — წელში
მოსურვილედ ისე გახრილი,
სამი კერპი თუ შემიშლიდა
შეუშლელ რწმენას
— შენ, მოსასვლელი
ვარდობისთვე და ის აპრილი...
დარჩა ზამთარი...
არ მაღირსა თოვლის ფარტენებს,
მე — მაინც, მიწის,
მევენახე, მეხრე, მეყანე,
შენ — თრობის ნერგს და,
გასანეკს და ძუძუსამტევნეს
ჩემში დაგფლავდი,
რომ თვალებში ამომეყვანე.

საშა გველესიანი

მამა...

მამა ღმერთს ჰგავდა, თეთრი იყო,
უცხო და თბილი,
თვალებით (სადღაც ცასთან ახლოს)
ჩემი სჯეროდა
და იყო ცოტა, თითებზეღა
იყო დათვლილი,
მზე ყოველ დილას ითენებდა
მამის ჩეროდან.
რამდენი დღეა უგანგებო
და ნამიანი,
რამდენი ღამე — კიდევ ერთხელ
გადასალახი,
როდესაც კიბეს ავიწყდება
ადამიანი
და საფეხურზე ჩამოჯდება
მწვანე ბალახი...
მტრედებს მარცვლები დავუყარე
ცისკრის წამიდან,
მოვალ და მძინარს, ლოცვასავით,
გეამბორები,
მერე, გამიშვი -- მამაჩემიც
ასე წავიდა,
მხრებში მოხრილი და ჭაღარა
მეტაფორებით...
...და ამ მოხრილ მხრებს,
ჰორიზონტთან,
სიკვდილი ჰქვია,
ჩემნაირ სახეს შემოდგომა
უხმოდ, რომ ტოვებს...
მერე, ვთოხნიდი ნავენახებს,
ნიადაგ ქვიანს,
მე და თოხს, მიწა გვაკვნესებდა,
სიმაღლით ტოლებს.
რატომღაც ყველამ წასასვლელი
გზები მასწავლა,
უმისამართოდ, უსაგზლოდ
და სიტყვაც -- ,,მშვიდობით.."
,,ნახვამდის" -- არა,
ერთჯერადი ვარ მაწანწალა
და ბავშვობიდან ვერთობოდი
მხოლოდ დიდობით.
რამდენჯერ, ყინვა შემომიწვა 
-- თეთრი წაწალი
და ნამთვრალევზე ვალაგებდი
თავში რა დომხალს,
მტრედებს მარცვლები დავუყაროთ,
გზას თუ მასწავლი,
თორემ მასწავლეს წასასვლელი
გზები, რატომღაც...
ვიღიმებოდი -- არ ვიცოდი
როგორ მეტირა,
რა ვქნა, ღიმილი მეძალება
ვეღარ დავმალე
და მამის ღიმილს ვიმეორებ...
კიდევ, მეტი -- რა..!
-- სხვა ტკივილია ამ ტკივილის,
ალბათ, წამალი...
ქარი ჭადრების ხეივანში
დადის ზმორებით,
ზამთარს ფოთლების ჩამოცვენის,
ვგრძნობდი წამიდან,
ღმერთს ჰგავდა მამა, ცასთან ახლო
მეტაფორებით,
მტრედებს მარცვლები დაუყარა...
მერე -- წავიდა...

საშა გველესიანი

2021 წლის ხვარამზეს ლექსი ✉

სანამ მოვკვდებოდი

სანამ მოვკვდებოდი,
ბანაობა ამოვიჩემე.
შემოვდგამდი გვერდებაწითლებულ ღუმელზე
ემალის
ქეთლებს,
ცეცხლთან თუნუქის ტაშტს მივაჩოჩებდი,
ჩავჯდებოდი ქაფქაფ წყალში
და ვიწყებდი ტანგასაპვნის ხანგრძლივ რიტუალს...
ჯერ ფეხის თითებს სათითაოდ შემოვუვლიდი,
მერე კოჭ - მუხლებს ამოვყვებოდი,
ჩამოჩირულ, ძვალ - ტყავა ფეხებს...
ბოლოს მილეულ მკერდსა და კეფას...
ვბანაობდი. თან წყალს ვეტყოდი:
- წყალობავ ღვთისა, განბანილ სხეულს გადაევლე, დალოცვილო,
ჩამომრეცხე დღეის ცოდვები,
სუფთავ, ანკარავ,
გადაწანწკარდი პეშვებიდან,
წადი, თავ - თავქვე იჩუხჩუხე,
ჩემი მიმქრალი სიცოცხლიდან ფიქრი წაიღე,
მაცოცხლებელო წყაროვ,
დარჩი ჩემდა ცხონებად.

- ყოველღამ ვიღას ეკაზმებიო, -
ჩამძახებდა უჩინარი ხმა, -
ისიც ჩემსავით იმქვეყნისა, ისიც ხმელ - ხმელი...
- ვისა და სიკვდილს! - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
- ეგღა მაკლია, სხვისი ხელით გავპატიოსნდე...

სანამ მოვკვდებოდი,
ფსალმუნების კითხვა ამოვიჩემე.
მესამე დღისა, მეცხრე დღისა, მეორმოცესი...
,,უბიწონი" და კანონები.
,, - მოვდრიკე გული ჩემი ყოფად სამართალთა შენთა უკუნისამდე..."
ლოცვების წიგნი ცრემლით ვბანე, გული გავხსენი.
ამოვალაგე შავ - თეთრ ფიქრთა ავლადიდება,
როცა სიმართლეს სიშიშვლე და სული ეწვოდა,
თავთან ხის ჯვარცმა დავიდგი და ჭრაქი დავინთე.

- ყოველღამ ვიღას ებუტბუტები , -  ჩამქირქილებდა ისევ ის ხმა, - ისიც ჩემსავით საქელეხე,
- ვისა და ღმერთსა, - ვიფიქრებდი, არკი ვიტყოდი.
ავიღებდი და ვჩურჩულებდი ,,ალილუიას"...
- სიტყვავ და ღმერთო, შენ იდიდე, იმარადქვეყნე, და როცა სული ამომივა, ჩემგან გადარჩი...
წადი, მიწაზე იმზისდარე, ცხონების წიგნო,
მიმოიქარგე ღვთის ნაქარგო...
დარჩი სინათლედ.

ეგღა მაკლია, სხვისი ლოცვით გავპატიოსნდე.

სანამ მოვკვდებოდი,
მკვდრის შაბათები ამოვიჩემე.
ვრეცხე ხორბალი, მზის ჩასვლამდე ვხარშე და ვხარშე.
და დილაობით  კენტად, სინით, ცხელ - ცხელს, ერბოთი,
გავიტანდი სოფლის თავშიც, სოფლის ბოლოშიც...
ვიდექი მერე გზად იმედით,
ღვთისნიერი ჩამოივლიდა...
... თვალებმშიერი, თავად ვჭამდი შაბათის ფაფებს,
მკვდრების სახელებს ჩამოვთვლიდი, იქვე ჩემსასაც,
მისავალი გვქონოდეს -  მეთქი.

- ყოველ შაბათს ვიღასთან დაძვრებიო,
გულღრძოდ მკითხავდა ის ძველი ხმა...
ისიც ჩემსავით მარტოცალი ამ ტყე - სოფლისა...
- ვისთან და გარდასულებთან მეთქი,
არ კი ვიტყოდი, გავიფიქრებდი.
მერე ავიღებდი ხორბლის მარცვალს და ვუჩურჩულებდი:
- მე რომ მოვკვდები, ჩემი ძვლებიდან ამოიზარდე, გადაამზევე ეს ქვეყანა, ხვავით, ბარაქით,
შვებად ექეც მკვდარსა და ცოცხალს.
მეც ამომივსე სულის ხონჩა, სულის ხელადა,
ამ ქვეყნისაც და იმ ქვეყნისაც პურო -  საგზალო.
ეგღა მაკლია, სხვისი წანდილ - კორკოტით ვცხონდე.

როცა სიკვდილი მომადგა,
ჩემ თავს მარტო დ' მე ვეგულვოდი,
დავწექ და ჩავინანიე,
ეჰა, ჩემო ცრემლდამშრალო დღეებო - მეთქი,
ერთ დროს იავნანებისანო,
დღეს სულთათანით ნაგვირისტებნო,
თითოცალო და თითოდ დაცლილნო,
ცოცხალიც  ვიყავ და მკვდარიცა ვარ...
მკვდარს  რაღა მომეკითხება?!
#ნინომოდრეკილაძე
#ხვარამზე2021

ჩემს მეგობარს 

ჩემი მეგობარი აღარ არის ჩემი მეგობარი.
ის არც აღარავის მეგობარია,
არც აღარავის და, შვილი და ცოლი.
ის მარტო დედაა, ორად გაყოფილი დედა,
ორად გაყოფილი ტანით, თვალებით და სულით.
ორ სივრცეს შორის გადანაწილებული.
იქით გაფრენილ და აქეთ მორბენალ შვილებში.

ვუყურებ და ისიც მიყურებს
ვუყურებ და ისიც მიყურებს
არაფერს ვამბობ, ვიცი რომ
არაფერი უნდა ვთქვა.
მე კარგი მეგობარი ვარ.
არასდროს ვატყუებ.

იმ წამებში, როცა ფრთების გამობმა  დაიწყო
მისმა კრიალა შვილმა,
მკითხა, თავი ხომ არ მოვიკლაო?
მე ვუპასუხე, ის რაც ვიცოდი,
ანუ არ ვიცი-მეთქი.
ახლაც არ ვიცი, მისი ტკივილის სიდიდე.
მინდა წარმოვიდგენო,
რომ ცოცხლად ამომიღეს ორგანოები,
დამაძრეს ფრჩხილები ან ცეცხლი წამიკიდეს,
მაგრამ მისი ყურებისას,
ისეთი სასაცილო ხდება ეს წარმოსახვა.

მე კარგად ვიცნობ მის თვალებს.
ამიტომ ვარ ჩუმად,ამიტომ ვარ უმაქნისი
ჩემი კეთილი ნებით.
მე შემიძლია, მივყვე მის ტკივილს,
მის სიცარიელეს, მის კვდომას იქამდე,
სანამ არ ამოვიწურებით
ის ტკივილისგან და მე უმაქნისობისგან
და არ მეტყვის რომ შემიძლია დავარღვიო სიჩუმე.
იქამდე კი ვუყურებ და მიყურებს.

მისი ყურება არაფრით განსხვავდება
ჩარჩოში ჩასმული ფოტოსგან,
რომელსაც არ აქვს ცოცხალი ადამიანის გამოხედვა.
თუმცა სუნთქავს და ამიტომ
როგორც მინა ისეა დაორთქლილი მისი თვალები.

მე კი მეწვის თვალები და მეწვის წელები
მინდა, ნივთი ვიყო, რომელსაც ასეთ დროს
რაღაც დანიშნულება აქვს.
მაგალითად, ჭიქა, ფანჯარა, სკამის საზურგე..

მე მშიშარა ვარ, ამიტომ შემიძლია წარმოვიდგინო,
განვიცადო ყველა წამება ჩემზე,
მისი ტკივილის გასაგებად, მაგრამ წამითაც
ვერ ვუშვებ, როგორც დედამ ეს წარმოვიდგინო.
მე არც ისეთი კარგი მეგობარი ვარ ზოგჯერ.
ზოგჯერ არა, ამ ერთხელ,
ამ ერთ ფიქრში და ვერ შევძელი.

ადამიანური სისუსტისთვის ყველაფრის გადაბრალება შეგვიძლია.
მე ღმერთი არ ვარ-
შემიძლია ვთქვა და ვიამაყო იმით რომ ღმერთი არ ვარ.
შემიძლია ხელიც ჩავიქნიო,
დაღლილმა და დაქანცულმა და იყოს ნება შენი მეთქი,
ვუთხრა ღმერთს და ამოვისუნთქო.
ან ვილოცო, ვილოცო, ვილოცო შიშით,
რადგან ჩემმა მეგობარმა ილოცა სიყვარულით,
იცოდა უყვარდი და გიყვარდა...

ღმერთო, ამ ამბიდან მე დამრჩა შიში და მეგობარი,
რომელსაც ჩვენს შორის,
ბევრთა შორის ყველაზე მეტად ქონდა
მოსასვლელი პირი შენთან.

ანა ჯავახიშვილი.

დღიური: ფლორენცია.
მე გამოვიარე ჯოჯოხეთი .ახლა , მხოლოდ ღმერთის მეშინია.
ფლორენცია 2021-10-10 23:23:40

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

ეს უნდა წაიკითხოთ!
ზეინაბ მეტრეველი
..
იდაყვზე კბენით მოგებულ ნიძლავს,
სული მრავალი წელი იკმარებს,
ყოველდღე ისეთ სამშობლოს ვიცვამ,
ღმერთიც თვალებზე ხელებს იფარებს...
სხედან და ისეთ სახით მსჯელობენ,
როგორც ჩანს, ყველას თავის ნიხრი აქვს ,
ჩამოტყავებულ საქართველოს ძვლებს,
ვით მშიერ ძაღლებს ისე გვიყრიან,
ჩვენც ვფეთდებით და ერთმანეთს ვასწრებთ
საუკეთესო ნაჭრების ლოკვას
და ისტორიის უკუღმა დამწერთ,
ნებას ვრთავთ, ჩვენივ მახვილით მოგვკლას..
გავხედავ _ხოლმე ბანას და შატბერდს,
რომელთაც ფესვებს უნდა ვუქებდე,
კიდევ კარგი,რომ ძალით წაგვართვეს,
თორემ ისედაც გააჩუქებდნენ..
ვდგავარ საკუთარ ხერხემლის უკან,
სისხლად, რომ მომწვეთს შევნატრი იმ ფერს
და საქართველოს დაგლეჯილ რუკას,
ხორაგით სავსე ტაბლაზე ვიფენ,
ნეტავ, როდემდე უნდა ვლაჩრობდე,
სხვისი ძალის და ნდობის ლოკვებით,
როსინანტებზე დამჯდარ სანჩოებს,
სახედრით დაჰყავთ დონკიხოტები...
ხვალე ვინ მოწმენდს ჩემს ფესვებს ტალახს
სხვისი ჯიშის და ჯილაგის ლორწოს,
როცა დიდგორზე ამოსულ ბალახს,
კვლავ არაბული ტაიჭი მოძოვს,
ვიცი ამ ქვეყნად დიდი ძვრებია,
მე ჩემის უნდა ვიყო მოსარჩლე,
ვინ ამომკვეთავს ბებერ ძვლებიდან,
უცხო გენების მრუდე მონარჩენს,
ამ ძველი ჯავრით უკვე ვევნე მე,
ამ ჯავრს მივიტან ხვალე შვილამდეც,
ან, უცხო ჯიშით გაგვაბევრებენ,
ანდა, ჩვენითვე გამოგვხშირავენ,
იმ ოცნებამდე სული თუ მიგვყვა,
რაშიც საკუთარ ფესვით დავრჩებით,
ასი ლექსიც ვერ წაშლის იმ სიტყვას,
მატიანე, რომ დაწერს ,,ლაჩრები,,!
.

დღიური: ფლორენცია.
საღამომშვიდობისა ნატო, საჯაროდ არ დავწერე, მარიამი ნახავდა ჩემს კომენტარს, კატოს დაბადების დღეზე ბუშტებზე უნდა დაეწერათ კატოსთვის გზავნილი, მარიამმა ვერ დავტევო და ფურცელზე დაწერა, ბუშტს მივასკოჩებ და ისე გავუშვებო, მაგრამ ბუშტმა ვერ დაძლია აფრენა და მოხსნა წერილი, იმ ღამეს კი ცუდად მოვიქეცი და ეს წერილი წავიკითხე ჩუმად, ვიცი ცუდად მოვიქეცი, ბოლოს ამთავრებდა, რომ კატოს აძლევდა პირობას, ისე იცხოვრებდა, რომ იქ ზეციურ სამყოფელში მასთან  შეხვედრა შესძლებოდა, მადლობა კატოს, მის დედიკოს, მამიკოს და უფალს, რომ კატო მარიამის ცხოვრებაში არსებობს <3- მადლობა კატუნა
ფლორენცია 2021-10-03 00:10:00

დღიური: ფლორენცია.
ახლა მეტი ხარ, ორი ხარ ახლა... შენს წიაღში დაბრუნებული შენი ნაწილით ისევ ორსული. აღარ გთხოვ, დღეიდან აღარ - მოვალე ხარ, დედა ხარ და პირთამდე სავსე და შენს სიცოცხლეს არა, შენს სიცოცხლეში გადმოსულ მის სიცოცხლეს რომ გაუფრთხილდე. შენი სუნთქვა შენი არ არის. არც შენი თვალებია შენი და არც ის მზე, რომელსაც ხედავ. მისი თვალებია და იმის წილ მზესაც შენ ხედავ და შენი თვალებით ამყოფე მზეში მისი ხედვები. ტირილი არ გაბედო, თორემ შენი თვალები ახლა მისი თვალებია და ყველა ცრემლს დაგითვლის, ყველა ცაზე ანთებულ ვარსკვლავს და მოიწყენს ცრემლებით. ახლა ღიმილით აცოცხლე და ასე მანამდის, ვიდრე მარადის მკლავებს მოგხვევს და შენ როგორც შვილი არ განზავდები მისით ორსული დედა...

კ.ბ.
26,09,2021
კობა_ბ 2021-09-29 15:51:37



ჩემი ქვედა მეზობელი გარდაიცვალა

..

თურმე, იმ დილით,
ფეხათრეული გაემართა კლინიკისაკენ,
რომ იღლიის ქვეშ გაჩენილი
ჯირკვლით დამფრთხალს
გაერკვია თავისი ბედი.

და ანალიზის შემდეგ გამოსულს
კიბეზე ფეხი დაუცდა და კეფით დაეცა,
და ისევ უკან შეაბრუნეს.

სამი დღის შემდეგ გარდაიცვალა...
არც გამიგია,
ისე ხმადაბლა მოასვენეს,
ისე ხმადაბლა დაასაფლავეს.

ადრე, როდესაც დავცქეროდი
მისი მოზრდილი, ღია აივნის
ზუსტად მოწელილ
და პედანტურად მოხვეწილ ბეტონს,
რომელიც, სველი,
სარკესავით ბრწყინავდა და, ლამის, თვალს მჭრიდა,
სულ მეშინოდა,
რომ ფეხი არ დასცდენოდა,
მაგრამ იქ არა, სხვაგან დაუცდა...

როცა, წვიმის წინ,
დედაჩემი დამირეკავდა და მეტყოდა:
სარეცხი ჩამოხსენიო,
ბუზღუნით და აჩქარებით ვხსნიდი,
რომ ვინმეს არ დავენახე,
ამ სიჩქარეში
თითო სარეცხი ან სამაგრი
მუდამ ქვევით მივარდებოდა.

თუ სახლში იყო,
აუცილებლად გამოვიდოდა
და ჩემს ჩაშვებულ,
ბაწარმობმულ კალათში დებდა
სარეცხს ან სამაგრს.
ამას ისე გულმოდგინედ
და მონდომებით აკეთებდა,
აშკარა იყო, უხაროდა
ეს პატარა დიდი სიკეთე.
ის კი არა,
მგონია, რომ ელოდა კიდეც,
როგორც ბავშვი ელოდება
ციდან ფიფქების ჩამოცვენას.

მერე ბურუსში ჩაკარგული ქალაქისკენ გამახედებდა
და მეტყოდა:
ასე მგონია,
ჩემი პატარა სოხუმიდან
თითქოს ავდრიან ზღვას გავცქერიო.

მეც ვიდექი და გავყურებდი
და ცოტა ხნით
თავი მართლა იქ მეგონა,
მის მშობლიურ ქალაქში, სადაც
არასოდეს არ ვარ ნამყოფი,
ზღვის ხმაურიც კი ჩამესმოდა
და ჩვენს პირდაპირ, იმ ბურუსის ქვეშ,
იყო არა თბილისი,
არამედ ზღვაში ჩაძირული დიოსკურია...

ამ დილით,
როცა დედაჩემი სარეცხს ჰფენდა,
ჩემი შვილის მაისური ძირს ჩაუვარდა,
მას ვეღარავინ ამოგვაწვდის,
რადგან ის სახლი დაკეტილია.

იქნებ შემთხვევით არაფერი
მართლა არ ხდება,
იქნებ ქვედა მეზობლის სულს
მართლა დასჭირდა ის მაისური?!

ეს თუ ასეა,
დაე, წაიღოს იმ ქვეყნად,
როგორც საბუთი,
რომ იყო კარგი ადამიანი,
რომელიც ჩავარდნილ სარეცხს
ჯერ გულმოდგინედ დაბერტყავდა,
ჭუჭყს აშორებდა,
და მის პატრონს
მხოლოდ შემდეგ აწვდიდა ხოლმე.

ან წაიმძღვანოს,
როგორც ღვთისადმი საყვედური,
იმის გამო,
რომ მისთვის შვილი არ გაიმეტა.
ბექა ახალაია.



სუპერმარკეტის დაცვის ბიჭის სიმღერა

.

დრო აქ არ არი, სხვაგანაა, დროის მიღმა ვარ,
არც დასაწყისი გააჩნია, არც - დასასრული,
თითქოს ჯემია, უვარგისი, ვადაგასული,
რო ჩამოვარდა ამ დილით და რო დაიღვარა,
და რო მოწმინდა მობუზღუნე დამლაგებელმა,
და ისე გაქრა, თითქოს ქვეყნად არც კი ყოფილა,
და სულ ცოტა ხნით იარსება, როგორც პეპელამ,
2. წაიღო ნაგვის კრემისფერმა ავტომობილმა.
ამასობაში ჩემ რაციას ტუჩზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!

დიახ, დრო მოკვდა, გაარიდეს აქაურობას,
დასაბამიდან, ლავასავით, ჩემკენ დაძრული,
ამ კედლებით და ვიტრინებით შემოსაზღვრული
მე ვდგავარ, როგორც უკბილო და ძველი ხუმრობა.
მხოლოდ სივრცეში დავტივტივებ და უძილობით
ამომწვარ თვალებს გავაყოლებ ქალის უკანალს...
და მომაწოდა კოვზით, როგორც ნივრის სიროფი,
4. მისმა მხლებელმა მამაკაცმა უხმო მუქარა.
რაციით ხელში, თავდახრილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

ვჯდები ხანდახან და ვკითხულობ ყვითელ ჟურნალებს,
ვეცნობი, ვინ ვის დაშორდა და ვინ მოიყვანა,
ეს ჭორიკანა როგორ ლანძღავს იმ ჭორიკანას,
ვეცნობი ფულით ავადმყოფებს და მათ მკურნალებს.
არადა, მათი ნახევარი ფული რო მომცა
და რო ჩავაგდო ცხოვრებაში ყველა დუპლეტი,
და რო არ ვიყო ისე მშრალზე, ახლა როგორც ვარ,
6. ზეცასთან, ალბათ, უფრო ხშირად ვისაუბრებდი.
საათში ერთხელ ჩემ რაციას პირზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!

ის (ღმერთი - ბ. ა.) არც უკრავს და არც მაკვრევინებს,
დაუკრას მაინც, მის დაკრულზე მეც რო ვიცეკვო,
მე ჩემს მოსაწევს მაინც მოვწევ იმ პლანს, იმ წეკოს,
უბრალოდ ვბრაზობ, რო უმართლებთ ვიღაც დებილებს.
მე მათ ვაგზავნი ჯანდაბაში, თანაც - ახლავე:
ჯანდაბას ყველა ფაშისტი და ყველა ზეპური,
ახლა და ამ წამს მე ის უფრო მადარდ-მახარებს,
8. ჩვენ მოლარეზე ძლიერ რო ვარ შეყვარებული.
სექციებს შორის, მოწყენილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

თვალებს ვეღარ ვწყვეტ, როცა ზის და მავან კლიენტებს
ემსახურება, ვუცქერ და რა დასამალია,
თვითონაც ხვდება ამ ყველაფერს (მაინც ქალია),
მაგრამ ნუგეშად სიტყვასაც კი არ გაიმეტებს.
ამ სიყვარულზე, ალბათ, ლექსიც დაიწერება,
ვინმე პოეტი რო მნახავდეს ასე ფრთებგაშლილს...
მაგრამ რა ვუთხრა ამ ხანმოკლე ბედნიერებას,
10. რო ის (მოლარე - ბ. ა.) არის დილის სმენაში
(უკვე დრო არი, ჩემ რაციას ტუჩზე მივიდებ:
- ცენტრი, ოთხი ვარ, ობიექტზე არი სიმშვიდე!),

სამზე მიდის და მთელ მარკეტში წვება წყვდიადი,
და, დროსთან ერთად, გამქრალია სივრცის ნაკვთები,
და იცინიან ნაბოზვარი კონსულტანტები.
მე ველოდები, როდის მოვა ეს განთიადიც,
რო დილით ისევ, სანამ სმენა დამიმთვრდება,
ერთი საათით ვუყურო და მერე წავიდე,
როცა დრო ისევ ცოცხლდება და ათი გახდება,
12. მოდის შემცვლელი, მე ფეხს ვითრევ, ვითვლი ნაბიჯებს.
ხოლო მანამდე, თავდახრილი, მივდი-მოვდივარ:
- ჩემ ობიექტზე სიმშვიდეა, ცენტრი, ოთხი ვარ!

დიახ, ამ ქვეყნად რა გამოლევს ფაშისტ დებილებს,
ისინი აქაც შემოდიან ყოველდღიურად,
ჩემი მოლარე მათ მიცემულ მსხვილ კუპიურას
გამომიწვდის და მეტყვის: " - დაცვა, დააშლევინე!"
და მე მივქრივარ, თითქოს მიმაქვს მნიშვნელოვანი
შეტყობინება, დავეცემი, ვდგები და ვცდილობ
(ვერ შემაჩერებს გზა ვიწრო და ვერცა კლდოვანი),
14. რო დედამიწა კატასტროფას გადავარჩინო,
და განათებულ კაბინეტში ფიცხლად შევდივარ
(" - კავშირზე გამო, მშვიდობაა?! ოთხი, ცენტრი ვარ!").

ის (დირექტორი - ბ. ა.) სეიფს გამოაღებს და
დაშლის, ვერ ვხვდები, რატო ვძულვარ ასე ძალიან,
თითქოს რაც ხდება ქვეყნად ცუდი, ჩემი ბრალია,
არადა ჩუმად და მორჩილად ვდგავარ კარებთან.
ალბათ, მას მერე ვეღარ მიტანს, შუაღამისას
რო წამომადგა, შვილთან ერთად, სკამზე მთვლემარეს,
ათასში ერთხელ მესალმება, გარდა ამისა,
16. ისე მიყურებს, თითქოს იყოს ძველი მევალე.
ღამდება, მე კი მოწყენილი, მივდი-მოვდივარ:
- კი, მშვიდობაა ობიექტზე, ცენტრი, ოთხი ვარ!

საათი მითვლის ნაბიჯებს და საათს მე ვუთვლი
წამებს, დახლებმა, სექციებმა ისე დამღალეს,
რო არც ვდარაჯობ, მარკეტის წინ, ავტომანქანებს,
არადა თითო მანქანაში ლარი მეკუთვნის.
ვსვამ "ჰეინეკენს", რიჟრაჟია, ცოტა შევთვერი,
ღირსი ხართ, მაგრამ ადამიანს მაინც ვერ ვესვრი,
ხოდა, მივდივარ სამუდამოდ, რადგან მე თქვენი
18. ორასი ლარის მათხოვარი დედებს შევ...ი!

ბექა ახალაია

დღიური: თეია.
სულ მარტო იყო...  მარტო სვამდა... მარტო გათავდა ...
თეია 2021-09-10 11:17:05

სარდაფის ცოლები "დასრულება"

...12-ია და
სარდაფში კედლებს გამოსცრა ჟვავი.
...12-ია და ნუ მეშინია. შიშიდან გავალ.

მართლა ვარ ავად.

მომივლიან დედა და ძმები,
მათთან გავშრები.
ექიმბაშებიც გამიღებენ
პირს სიზმრის კოვზით.

ეგ ადრეც მოვსვი,
ბედიც, წერაც და
წითელი ჭირიც,

თან კედლებს ვთლიდი,
სახლის ჭერში ვაწყობდი სახლებს.
და უთვალებო ობობებიდან ძაფიდან ღილში
ვაძვრენდი თვალებს-ნაკბენს.
თან კედლებს ვთლიდი.

...12-ია და
სარდაფის თავზე მთვარემ დარეკა.
...12-ია და
ნუ მეშინია. შიშიდან გავალ.

მართლა ვარ ავად.
მომივლიან დედა და ძმები,
მკვდრების ძვლები ხომ ძლიერია
აღარ იმსხვრევა.

\"ჩემი ხმა არის თუ კატებიდან
ავი სულებია ამომხტარი,
სუფრას შემოუვლის ექვსფეხიანს
კაცი ბუტბუტით და ცელის ტარით.\"

ნუ მეშინია. ჩემი ყვავი უკვე ხეზეა.
მალე დაიწყებს საგალობელს
უკვე სიტყვებად
სამი მგლის სერზე ღამის ლოცვა
როცა მწიფდება,
მე უბგერებოდ მომჭრიან ხელებს
მე უბგერებოდ მომჭრიან ხელებს
(რომ ჩემს ჯვარზეც ვეღარ გამაკრან).

...12-ია და ნუ მეშინია, სარდაფი მოკვდა!
...12-ია და ნუ მეშინია. შიშიდან
გავალ

აღარ ვარ ავად,
გამოცვივდნენ დედა და ძმები.
მათი ძვლები ხომ ძლიერია
აღარ იმსხვრევა.

            ანა ჯავახიშვილი
კობა_ბ 2021-09-07 23:39:31

მდგომარეობა

უკვე მესამედ აღმოვჩნდი ქუჩაში.
ქუჩა ცარიელია ღამით,
დღისითაც.
ვფიქრობდი
კაცივით დარდის გაქარწყლებაზე.
სიმთვრალით, ხმაურით
ან ლექსებით
ან სამივეთი.
ასე ვიდარდებ-მეთქი სამივეჯერ ასე ვიფიქრე.
მერე მივხვდი, რომ
ვერც ისე დავლევდი,
ვერც ისე ვიხმაურებდი,
მით უფრო ვერ დავწერდი.
და შევეშვი... მხოლოდ ვიდარდებ მეთქი.
თან გამახსენდა რომ  აღარ ვიყავი შვილი.
რომც მეჩხუბა,  ან დამელია, ან დამეწერა
ვინ მომივლიდა?!  ვინ გამამართლებდა?!

ანა ჯავახიშვილი
კობა_ბ 2021-09-07 23:35:24

დღიური: სამურაი.
ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ამცდებოდა ეს მწარე ცხოვრება,
ამცდებოდა ეს ტყუილები,
ქალისა, კაცისა,
ეს ახალგაზრდებიც,
უჯრებივით ახალ-ახლები რომ იღებიან _
ცარიელებია!

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
თავდახრილი, წყნარი გამომჭრელი,
სულ არ ვიცხოვრებდი,
სულ ვიოცნებებდი,
ჭრელი პეპლებით მექნებოდა თავი გავსილი,
ხან ერთს, ხან მეორეს გავეკიდებოდი,
დავიზეპირებდი მათი გაშლილი ფრთების ბიბილოებს,
რომ ზედამერთო ტრიკოების მაქმანებისთვის.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ყოველი ხაზი ძაფის შემდეგ
ვიქნებოდი უფრო მართალი,
ვიდრე ვიყავ წინა სტრიქონში.
ყოველ შეცდომაზე უფრო წარმოვჩინდებოდი,
მივხვდებოდი, რომ ვვითარდები:

რომ შეცდომა ღირსებაა ეკლიან გზაზე,
ვინც ტრიკოებს თხზავს ოცნებაში, ჰაერში, პეპლებში,
და დაეძებს აქამდის არარსებულ თარგს,
რომ მასზე გამოჭრას ფრთოსნებივით ჭრელი ტრიკოები.

რაც უფრო მცირეა საგანი,
მით უფროა სიმართლეზე დამოკიდებული,
ეს ვისწავლე მე ნემსისა და ყაისნაღისგან,

მაგრამ ათ კაცში ერთს რომ მოეწონოს, ესაა კანონი,
ხოლო თუ იმას მიაღწიე,
რომ ას კაცში ერთს მოეწონა,
მაშინ, მიიღე, რომ ნამდვილი ტრიკოების მწიგნარი ყოფილხარ.

ხომ გინახავთ მონაზვნების სატრაპეზოდ გაშლილი სუფრა _
წალკოტია, ნახატია, სასწაულია,
მიკარება როგორ გაბედო?
ასეთია ზოგჯერ ტრიკოც ჩემგან გამოჭრილი,
გაიფიქრებ _ ვინ უნდა ატაროს?

მხატვრულობა არ იწყება, მაკრატელს რომ აიღებ ხელში,
მხატვრულობა არ იქმნება, ქარგვას რომ იწყებ.
მხატვრულობა მოდის შორიდან,
მრავალ მგზავრს შეხვდება, მათში წინაპრებსაც,
როგორც ნაწერი
კალმის წვერიდან კი არ იწყება _ ჩამორბის მწვერვალზე.

_ ამიტომაც, ატლასებში ჩარგე თავი, შენ ჩემო თავო,
არა ხალხში, არა ცხოვრებაში.
თუ სააბრაშუმე ძაფი გაგიგორდა
დაიხრები და მშვიდად აიღებ,
ცხოვრებაში კი,
რაზე დაიხრები რომ მრავალგზის არ გაიხედო.

ცხოვრება ტკბობაა და არ აღება,
არავინ იცის, რა ტკბილია მცირე საგანი,
ქარისაა ყველაფერი, რაც კაცზე მეტია.

კაცს კარგი შვილი თუ ჰყავს სახლში,
გარეთ აღარ გავა,
არ დაიწყებს კარგის ძებნას, ჰაერში, სივრცეში,
არ იფიქრებს _
ნეტა მომცა მაკრატელი, შვილს გამოვჭრიდი!

კარგი შვილი თუ ჰყავს, გარეთ აღარ გავა _
მე კი წინ მიდევს ათასფერი ჩითი და ატლასი
და მიჭირავს ხელში მაკრატელი,
რომ  თარგი გამოვჭრა  ჩემი ოცნებიდან.

ნუ შეიშმუშნები, ლაპარაკი არაა შენზე და ჩემზე,
ლაპარაკია მზეთუნახავებზე,
ნუ იეჭვიანებ, ლაპარაკია ახალ მოდელებზე.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
აღარაფერი იქნებოდა ჩემთვის საოცნებო,

გოგოებო,
მე ვარ მოცვის ფოთლების ჩაი _
როცა მოგინდებათ არასასურველმა სტუმარმა რომ დაიგვიანოს,
შესვით ორი სამი ჭიქა მოცვის ჩაი და ათი დღე გინდ იხტუნეთ,
გინდ ისიყვარულეთ.

ნეტა  ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
აღარაფერი იქნებოდა ჩემთვის დაფარული.
მეცოდინებოდა ვინ რას ფიქრობს,
ვინ რითი სუნთქავს,
სული და სუნი ერთი არის ადამიანის.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
მიმტან-მომტანი ძაფის, ნემსის, აბრეშუმის,
სატინის, ჩითის,
რომ კიბე-კიბე ავიმაღლო ნიჭის წყალობით
და ტრიკოების გამომჭრელის პატივი მერგოს.
_ სად მუშაობთ თქვენ?
რომ მკითხავენ,
დამცინავი ღიმილით ვეტყვი:
_ ტრიკოების გამომჭრელი ვარ!
გაიღიმებენ, რათქმაუნდა, რაგინდ კუშტებიც,
ყველას თავის ტრიკო წარმოესახება...

ჩემი დახატული ტრიკო ჰკიდია სარეცხის თოკზე!
ჩემმა ოცნებამ შექმნა ეს ტრიკო,
ჩემმა მრავალდაღლილმა თვალმა,
ჩვენს ბოტანიკას მუხლებამდე ტრიკო რომ ეცვა,
იმ სახელმწიფომ.

თავის ძაგება უფრო შვენის კაცს, ვიდრე ქება,
ტრიკოში კი ყველა მართალია.
თუ პატრონი განსაცდელშია,
მისი ტრიკოც არის გასაჭირში,
თუ პატრონს ულხინს,
ტრიკოც ხარობს,
პატრონი თუ ხურს, ტრიკოც მხურვალეა...
ნერვიულის ტრიკო კი არასდროს შრება.

მთელი ცხოვრება ქალის სხეულს ვათავისუფლებ,
რათა მეტი სივრცე მივანიჭო.
არ ვივიწყებ უფრო ძველ დროს _
სიშიშვლეზე უკეთესი შესამოსელი ქალს რომ არ ჰქონდა,
არც ჭირდებოდა, არც მოუხდებოდა,
რადგან ქალები
სიშიშვლეში არიან ერთმანეთზე უკეთესები.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა,
ადამიანს გამოვიცნობდი,
ვიტყოდი _ სიყვარულს კაცი ემალება,
როგორც კურდღელი.

ამ დროს კი ტრიკოებში სულ თამაშია,
როგორც კაცის თავში, როგორც მის სხეულში,
კაცი საკვირაოდ გამოწყობას ტრიკოთი იწყებს.

მაკრატელს რომ ხელში ვიღებ, სულ ვფიქრობ ხოლმე,
თუ ფარჩისაგან ასე კოხტა ტრიკო იჭრება,
რატომ არ უნდა იჭრებოდეს ადამიანი,
რა მოხდება რომ ჩვენ თვითონ შევიქმნათ თავი:
გაჩენის შემდეგ სულ წვალობს ჩემი ძმობილი ჭიჭო
და თავის თავში ვერ შეუღწევია,
რომ რომელიღაც ჭანჭიკს მოუჭიროს,
და რომელიღაც საერთოდ გააქროს.

მოდი შევქმნათ ჩვენი საამო ადამიანი,
გამოვჭრათ და მოვაგვირისტოთ,
რომ იყოს ის ისეთი კაცი,
როცა ჯერ არ იყო ქვეყანაზე არც გემოვნება,
არც ფორმები რომ ბოჭავენ თავისუფლებას.
ყველამ იცოდა თავის უსწავლელ ცოდნით:
ვინც თამაშობს ის ყველაფრის თანაზიარია!
ამიტომაც უყვარს სხეული, რაშიც საზღვრულია.

ნეტა ვიყო მე ტრიკოების ფაბრიკის მუშა!

აჰა, ავიღე ხელთ მაკრატელი,
მსურს ჰაერიდან გამოვჭრა ტრიკო,
ავაგე ნემსზე შვიდფერი ძაფი,
მაგრამ მოვიწყინე, ცრემლები დავყარე:
ჯერ შორსა ვარ ჩემ ოცნებისგან.

რაკი ქალს ჰაერისგან ტრიკოს ვერ შევუქმნი,
სჩანს, ქალი ისე ჯერ არ მყვარებია.

როცა სიფაქიზე გაკლია, ფარდას ნუ ეხები.
ბ.ხარანაული.
სამურაი 2021-09-06 07:50:55

ჩემი ფრაგმენტული სამშობლო

1. სიყვარულის შესახებ

თვალგახელილი ძილია ჩემი სიყვარული,
ჩემი ყოველდღე თვალგახელილი ძილი,
თოკზე თვალდახუჭული სიარული
ვით
მარტივია
ოღომდაც გეყოს ძალა -
რომ წამწამები - მიწებებული ცვილით  -
ერთხელ დახუჭო
მერე კი შეძლებ, თუნდაც გადადგა მთები
ან მოკვეთილი კიდურები -
გადახერხილი ძვლები.
( აქ საჭიროა სიმძიმის ცენტრი ცვალო)
მტკივნეულია -
ზოგიერთები ძლებენ.

Diana Anthimiadou

https://ru.siberianhealth.com/ru/

დღიური: სამურაი.
როგორ აჭრიალდა ეს ძველი უხლაო,
ძლივს საიდანღაც ისმის ჩემი შინაგანი ხმა.
სამურაი 2021-08-12 13:43:56

მე ვიღებ ყველაფერს, რასა ც სამყაროს ვთხოვ

დღიური: თიო.
ადამიანებში რაღაცის აღარ მჯერა ... არ ვიცი რის... ალბათ აღარაფრის...
თიო 2021-08-09 23:58:44

გეშტალტ ლოცვა

მე - ეს მე ვარ, შენ კი შენ ხარ.
მე ჩემსას ვაკეთებ, შენ კი _ შენსას.
მე იმისთვის არ ვცხოვრობ ამ ქვეყანაზე,
რომ შენს მოლოდინებს შევესატყვისებოდე.
შენ იმისთვის არ ცხოვრობ ამ ქვეყანაზე,
რომ ჩემს მოლოდინებს შეესატყვისებოდე.
შენ - ხარ შენ, მე - კი მე ვარ.
თუკი მოხდა ასეთი რამ, რომ
ჩვენ ვიპოვეთ ერთმანეთი _ ეს მშვენიერია.
თუკი არა _ ამას ვერაფერს უშველი.
ამინ.

პერლსი.

"next station - station square"

შემწყდარი წვიმა ბოზებს ემხრობა,
ქუჩამ მოიკლო განში მტკაველი.
ამ ფანჯრებიდან არ ჩანს ევროპა,
ამ ფანჯრებიდან ჩანს რუსთაველი.
შენს გამზირებზე არის აღლუმი,
და უღონონი ღონეს ძიობენ,
რისი კოსმოსი?! ან რა "ჩაკრულო"
ვინ სერაფიმე, რა ამბიონი...
ცაზე რომ მეხი დაიქსაქსება,
და გააბრუებს
თბილისს
თრიაქი.
მე, სარკის იქით
უცხო არსება,
ეიფორია
და ფორიაქი
სახლიდან გავალ.
“მრავალს და მრავალს„
დაესწარიო, დამასწრებს ვიღაც,
და მეც ბანალურ პასუხს ვაკმარებ
“შენც, შენიანად„
ჩემიანები არ მინახავს
დიდი ხანია,
თქვენიანების ძებნას შევყევი.
გავხდი
მერყევი
სულის
შერყევის
შემდეგ და
მარყევს
მჟავე
არაყი,
“მაგას არ აყვე„
“მაგას არ აყვე„
მესმის ნაცნობი
ხმა და, ქარია.
შენ შეუყევი ერიხ მარიას,
მე მარკ ნოფლერის
"money for nothing"_ს
ვუსმენ და მისმენს
ჭორის კანტორა,
მე ეს ქვეყანა
გვიან დავტოვე,
ჩემი ბრალია...
ვენებზე დანა ვერ მიხმარია
მიზეზთა გამო.

უბრალო სიკვდილს,
ჭეშმარიტი სიცოცხლე მოაქვს.
და მხოლოდ სიკვდილს
შეუძლია ღმერთი გაგაცნოს.
სანდო ვინც დარჩა,
დღეს ყველაზე უმეგობროა,
ბევრჯერ დაკაწრეს.
და მე რაღა ვთქვა?!
დიდი
პატივი
დამდო
ამ თვეს
ჭორის
კანტორამ,
წინა თვეებთან შედარებით
მწერლად მრაცხავენ.
როგორც კომუნიზს გაქცეული
სამხრეთ ანგოლა
ისე ვარ ახლა
და განმასხვავე.
რომ განსხვავებით
ამა სოფლელთა,
მე ვარ ამბოხი ქვეყნიერების.
რასაც შევატყე გამაზომბებდა,
გადავეკიდე და, ვემტერები.
ამინ და ამინ გულის ორგიებს,
თერთმეტჯერ სიკვდილს
და, ამ თენებას.
სულის ორგაზმის მითოლოგიას,
რომელსაც ვგრძნობ და, თან მეჩვენება.
მე აღარ ვეძებ მიწას საოცარს,
და ამ თვალებით ზეცას ვყიდულობ.
ორგაზმის შემდეგ “ვეფხისტყაოსანს„
და ორგაზმამდე ჩემ ლექსს ვკითხულობ.
ნეტარ არიან (ლოცვაც მცირედი)
პრემიერები "rolex"_ს ორთქლავენ,
მე მაინც ჩავალ ოჩამჩირემდე
და ვერ მომკლავენ.

ზ.ბუდაღაშვილი


1 2 3 4 ... 1474 1475 1476

საიტის წევრს ნიკით:  მუხრან აბაშიძე ვულოცავთ დაბადების დღეს