პაპი შენს საფლავთან ვდგევარ...
ვპორჭყნი მიწას...
ვპორჭყნი იმას რადაც შენი ხორცი იქცა.
ასე გეფერები...
პაპა ვერ გივიწყებ.
ვებრძვი მოგონებას,
ცრემლს და ნაღველ ვყლაპავ...
გადამატანინე...
გადამატანინე მე ეს როგორმე და
მერე დაიძინე..
პაპი. ასე გიხმობ ახლა,
მაგრამ როცა,
წასვლას აპირებდი
გეძახდი პაპიკოს
და მე არ გაგიშვი
და ახლაც ჩემში ხარ
გინდ სულაც არ იყო.
იცი ვცდილობდი რომ მისთვის მომეარა
მართლა! გეფიცები!
დამიჯერე პაპი,
დიდი ბრძოლის მერე
მაინც გამისხლტა და
დაბლა დამივარდა
ის საბრალო ბალღი.
აის ონავარი
ყოველ შებინდებას,
გულის ფანცქალით რომ
კარებთან გელოდა,
თუ იგვიანებდი
წყლიანი თვალებით...
შიშით და იმედით...
სხვა რა დარჩენოდა?!
და აი ღამდება
და ისმის შორიდან
ტრაქტორის რახრახი,
რომელიც ყოველთვის შენი ხმა ეგონა,
და რომ მოხვიდოდი
დაღლილი ხელებით
აყვანას რომ გთხოვდა,
კისერზე შეჯდომას.
და დღემდე არ იცის რატომ და მაინც სწამს
რომ ყველა საჭმელს სჯობს ის მინდვრის პურები
რომელსაც არ ჭამდი
რომ მერე მიგეცა
მისთვის და დამტკბარიყავი
მისივე ყურებით.
და პაპი მერწმუნე
თუნდ მთელი მსოფლიოს
ნაგავი ფული და ქონება არ ეყოს
მაინც არ შეწყვიტავს ოცნებას შენზე და
შენს მიერ მიცემულ
ლარიან ხელფასზე...
მერწმუნე პაპიკო...
მიყვარხარ პაპიკო...!
და ცაში მფრინავი ბალღი რომ აღარ ვარ
ვიცი და ოცნების ტომარაც დავფერთხე
იცოდე უშენოდ აღარსად არ წავალ
შენ მიწად იქეცი, მე მიწას ვაღმერთებ!!

4.12.2018