არაფერია იმაზე რომანტიული ვიდრე მეტალის მოვერცხლისფრო სახურავზე წვიმის წვეთების ხმა, მაშინ როდესაც შენ კომფორტულად წევხარ საწოლში. როცა მზეც აჭყიტებს ღრუბლის საბანის მეორე მხრიდან და ბაღში გალუმპული ბეღურები ჟღურტულებენ. თუმცა ამ ყველაფერს ლუკა ვერ გრძნობდა ვინაიდან ყურსასმენები ეკეთა და ბეღურების ნაცვლად გილმორის გიტარის ჟღურტული ესმოდა, ისიც საკითხავია ეს გიტარის ხმა იყო თუ სულის, მაგრამ მოდი არაპოეტურ აღქმამდე დავიყვანოთ ჩვენი მონოლოგი. ლუკა საქართველოს უკიდურეს აღმოსავლეთ სოფელში ცხოვროდა და მის ქვეყანაში სწორედ მისი სოფლიდან თენდებოდა. ბევრჯერ დაუტრაბახია ამით ლუკას და თან სუფრაზე, უფროსი კაცებისგან, გაგონილ ხუმრობას დააყოლებდა ხოლმე, აქ რომ ფარდა ავაფაროთ საქართველოში აღარ გათენდებაო, მაგრამ ლუკას სულ გათენებულზე ეღვიძებოდა.

ამ დღესაც შუადღის პირველზე გაიღვიძა და გაუხარდა რომ სამამდე არ გააგრძელა კოტრიალი. ოჯახში სულ ექვსნი იყვენენ მარა ლუკა ისეთი ზარმაცი იყო რომ მეშვიდე ადგა. ლუკას სახეგაბრწყინებული ბებია ედგა თვალ წინ და უთხრა რომ დედა ღორს გჭები დაეყარა და ენახა. ის ზლაზვნით წამოდგა და დაქყვა მის ნებას. თან გაახსენდა რომ წინა ღამით ვიდეო ნახა სოციალურ ქსელში სადაც აჩვენებდნენ თუ რა საყვარელი იყვნენ ღორები და ჩვენ კიდე ვჭამდით, სინდისმა შეაწუხასავით. კარების გაღებისას დაინახა რომ დედაღორი ერთ-ერთ გოჭს ჭამდა. ლუკას ძალიან შეეშინდა ბებიას დაუძახა. ბებიამ უთხრა რომ ეს ღორი საზიზღარი იყო და სულ ესე იქცეოდა, წინა დაყრაზეც ყველაზე პატარები და ავადმყოფები შეუჭამია. აქ დასრულდა ლუკას ერთ ღამიანი ვეგეტერიანელობა.

საღამო ხანს ოჯახს ბოსტანში გაჰყვა რათა სიმინდი გამოეხშირად. მამამ აუხსნა რომ იმ ადგილში სადაც სამი ან მეტი ძირი იდგა ახლოს მხოლოდ ორი უნდა დაეტოვებინა. ისიც შეუდგა საქმეს, რაც ძალიან ადვილი გამოდგა და სულ წუთებში მოჩნენ. მოჭრილ ძირები ღორს წაუღო, ზიზღით.

დღის ბოლოს გადამწიფებული, დამპალი ლეღვი აკრიფა და მომავალი დღის ღორის სალაფავს აურია.

შემდეგ საწოლში დაწვა.

გათენებისას ჩაეძინა.