ცემინებასავით დაგროვდა ბედნიერება ცხვირის ნესტოებში.
მე ცერა თითი ღონივრად მივიჭირე მარჯვენაზე და
ჰაერის მძლავრი ნაკადის დახმარებით მარცხენა ნესტოდან ასფალტზე გადავგზავნე,
სიგარეტის ნამწვავებში ჩავადნილმა ძლივს შესამჩნევად გაიბრძოლა და ტრასაზე გაიგლისა.
მე აღარ მადარდებს ის და ამის გამო მტკივა,
აღარ მადარდებს ის და მტკივა,
მტკივა, და აღარ მადარდებს.

,,მე შენი თვალით შევაფასებ ჩემს თავს\" და შევეცდები მზერას მოვერგო,
ადამიანობის რუდიმენტები კი რაც შეიძლება ღრმად ჩავფლა.
შენ ვირტუალურ ბორკილებს მომხსნი, რის აწყვეტასაც თავად ვცდილობდი,
მომხსნი და მეცხრე ციდან გადმომაგდებ, ფრთების გარეშე,
იმ იმედით რომ დაცემის შიშით დათრგუნული შენი სახელის ყვირილს დავიწყებ,
შველას მოგთხოვ,
მე დავენარცხები, მიწას დავასკდები.
დახეთქილ სხეულში სინათლე შემივა,
თავიდან გადმოსულ სითხესა და მუცლიდან გადმოსულ შიგთავსს მტრედები დაესევიან,
აკენკვას დამიწყებენ, ბოლოს კი მთლიანად სხეულს მოადგებიან,
მანამდე მკენკავენ სანამ მხოლოდ ძვალი არ დავრჩები,
მტრედები ამკენკავენ და დაიშალებიან.
მე დაველოდები სანამ მომინელებენ,
შემდეგ კი წავალ და ჩემი თავის აკრეფას შევეცდები.
ამით დაღლილი შიგადაშიგ შენი ცხოვრების თვალიერებას დავიწყებ,
ვათვალიერებ იქამდე, სანამ საკუთარს არ დავივიწყებ.
შენც ჩემი ცხოვრების თვალიერებას დაიწყებ,
და შენც შემოგეკარგება საკუთარი,
შემდეგ კი ცარიელები და ერთმანეთით სავსეები თვალდახრილები ავერიდებით გზაში ერთმანეთს.

ჩვენ მტრედები ვართ და ერთმანეთი ავკენკეთ,
ჩვენ ძვლები ვართ და ერთმანეთში გაფანტულ საკუთარ თავს ვეძებთ,
ჩვენ ვერიდებით ერთმანეთს.

უსასრულობა...