ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
18 დეკემბერი, 2020


Александр Блок - Идут часы, и дни, и годы

ალექსანდრე ბლოკი - წლები გადის და აღარ ბრუნდება

წლები გადის და აღარ ბრუნდება,
ზმანებისაგან თავდახსნას ვცდილობ,
რათა ვუცქირო ხალხს და ბუნებას,
დროის მიმწუხრის გავფანტო ჩრდილო.

იქ ვიღაც მოჩანს ანთებულ კანდლით
(ზამთრის ღამეში, პარმაღთან მისებრ
წარმომიდგება ვიღაცის ლანდი
და მომარიდებს პირსახეს მყისვე).

აი, მახვილი შეჭმული ჟანგით,
ჩემს სისუსტეში ვის უძღვის ბრალი?
დამამახსოვრდა: წვრილ-წვრილი მანგი,
ბნელი ღამე და მთოვარე მცხრალი,

ძვლებში გამჯდარი ქარბუქი, ტეხვრა,
ზღვა დაფარული ლიპიან საფრით,
შიშშეპარული, დამფრთხალი მზერა,
ვგონებ, აღსავსე ძველთაძველ ზაფრით...

სიტყვები? - არა, არ იყო. - ზამთრის
ზმანება იყო ნეტა, თუ ცხადი?
შორეთში რაღაც ციმციმით, ზათქით 
ამაღლდებოდა მიწიდან ცამდის...

მოკვდა. მღეროდა თუმცაღა ბაგით.
გარდასულ წლების არ მახსოვს რიცხვი
(და ტელეგრაფის მავთულთა ჰანგი
ყიამეთ ცაში ისმოდა რიხით...)

მივაყურადე შორიდან მომხმობ
ძახილს ანაზდად, გაგებულს ძველად,
გაისმა მჭექი ხმა: Ecce homo!
გავაგდე ხმალი, მიმტყუნა ხელმა...

და შევიხვიე ატლასის ბანდით
(არ დაცლილიყო სისხლისგან ძარღვი),
მხიარული და მორჩილი ვჩანდი,
რომ მემსახურა იარაღაყრილს.

მოვიდა ჟამი გამოსარკვევი.
მსახურის ადგილს რა თავში ვიხლი!
შემოვიხსენი ჭრელი სახვევი,
თოვლი გაწითლდეს გადმომსკდარ სისხლით!

18 დეკემბერი, წმინდა საბა განწმენდილის ხსენების დღე, 2020 წ.

Ecce homo! (ლათინური) - აჰა, კაცი!
იოანეს სახარება, 19:5



Александр Блок - Идут часы, и дни, и годы

Идут часы, и дни, и годы.
Хочу стряхнуть какой-то сон,
Взглянуть в лицо людей, природы,
Рассеять сумерки времен…

Там кто-то машет, дразнит светом
(Так зимней ночью, на крыльцо
Тень чья-то глянет силуэтом,
И быстро спрячется лицо).

Вот меч. Он — был. Но он — не нужен.
Кто обессилил руку мне? —
Я помню: мелкий ряд жемчужин
Однажды ночью, при луне,

Больная, жалобная стужа,
И моря снеговая гладь…
Из-под ресниц сверкнувший ужас —
Старинный ужас (дай понять)…

Слова? — Их не было. — Что ж было? —
Ни сон, ни явь. Вдали, вдали
Звенело, гасло, уходило
И отделялось от земли…

И умерло. А губы пели.
Прошли часы, или года…
(Лишь телеграфные звенели
На черном небе провода…)

И вдруг (как памятно, знакомо!)
Отчетливо, издалека
Раздался голос: Ecce homo!
Меч выпал. Дрогнула рука…

И перевязан шелком душным
(Чтоб кровь не шла из черных жил),
Я был веселым и послушным,
Обезоруженный — служил.

Но час настал. Припоминая,
Я вспомнил: Нет, я не слуга.
Так падай, перевязь цветная!
Хлынь, кровь, и обагри снега!

4 октября 1910

Ecce homo! - Се - человек! (лат.).

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები