ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
28 იანვარი, 2021


Татьяна Снежина (Печенкина) (1972-1995) — Не забудьте любовь

ტატიანა სნეჟინა (პეჩენკინა) (1972-1995) – სიყვარული არ დაგავიწყდეთ

ჩემს სახლში ბნელა დარაბის მიღმა,
ვიღაცამ ახლოს წაიზუზუნა,
ჩასახლებულა ბინაში ვიღაც,
ვიღაც დამდგარა ვგრძნობ, ჩემ ზურგსუკან.

ვინ, ანდა რაა, არ ვიმკითხავებ!
დატოვება მსურს ამჟამად ბინის
და გავაგრძელებ გარეთ იმავეს -
ჩემს ჩანაწერებს ცხოვრების წიგნში.

დილაადრიან ავდგები, მარტო
აუცილებელს ჩავდებ აბგაში, 
წავიღებ ტუფლებს, სიყვარულს, პალტოს,
სახლში დამრჩება მხოლოდ განგაში,

გზად გავიყოლებ მხნეობას ნაცვლად,
შიშთან ის „ვიღაც“ დარჩეს მავნები,
გაადვილდება  უშიშრად წასვლა,
სადაც არ ფრენენ თვითმფრინავები.

არ ესმით ბარგის აზრი, ნიშანი,
თუმც გაგებაა ძალზე მარტივი,
ავბედში - პალტო, ტუფლი - ნიშაგში,
ტრფობა? უმისოდ არ ღირს პატივი!

მე სიყვარულის შველას ვაპირებ,
პალტოში ვფუთნი გათოშილ მუშტით,
რომ არ დაიზრას გაღმა ნაპირზე
თვალაუხილავ კნუტივით სუსტი.

ტრფობა - სითბოთი შეძლიერდება.
ტუფლებს მოვირგებ ქორწილ-ლხინებში,
უცილოდ მოვა ბედნიერება,
ჯერი დადგება მერე სიძნელის.

არ ვარ ჩვეული დარდის მძევლობას,
ჩავიცვამ პალტოს, სხვაგან შევივლი,
ცხოვრების შიშით - უცხოვრებლობა
არ მსურს, მძულდება ყოფა შერყვნილი.

პალტო ცრეცილი, ტუფლი გამცვდარი...
ალბათ სიკვდილის ჟამი დამდგარა,
მთის ჩანჩქერივით გრგვინავს ცამრგვალი,
ციურ ძალების ჰიმნის მაგვარად.

თუმც სიყვარული, ნიადაგ მხსნელი,
ნასათუთარი კმაყოფილებით, 
კვლავ გამომტაცებს  გეენას ცეცხლის,
უშველებელი ძალმოსილებით!

თუ სისხლი გიდუღთ, ყოფას სამიწეს
ზურგი აქციეთ კარგის იმედად
და სიყვარული არ დაგავიწყდეთ!
მასში ყოველი განსახიერდა!

28 იანვარი, 2021 წ.




Татьяна Снежина (Печенкина) (1972-1995) — Не забудьте любовь

В доме моем темно за окном,
Кто-то шумит за стеною.
Что-то такое вселилось в мой дом,
Кто-то стоит за спиною.

Кто ты и что ты, не буду гадать!
Просто оставлю свой домик,
Буду вне дома я продолжать
Записи в жизненный томик.

Встану, покуда не видит никто,
Начну собираться в дорогу.
Возьму с собой туфли, любовь и пальто,
А дома оставлю тревогу.

С тревогою нечего делать в пути,
Пусть с нею живет этот Кто-то.
Когда нет тревоги, чуть легче идти
Куда не летят самолеты.

Поклажи значенья не знает никто,
Хотя догадаться несложно,
Что туфли — на праздник, а в беды — пальто.
Любовь? Без нее невозможно!

Бегу от кого-то, любовь берегу,
В пальто ее кутаю, прячу!
Чтоб ей не замерзнуть на том берегу,
Еще, как котенку, незрячей.

А станет теплее — любовь расцветет.
На праздник я туфли надену,
И счастье ко мне несомненно придет,
И трудность ему будет сменой.

Но жизнь меня не учила тужить.
Накинув пальто, двинусь дальше,
Ведь жизни бояться — значит не жить.
А жизнь не приемлет злой фальши.

Вот туфли сносились, порвалось пальто,
И кажется, вот-вот погибну.
Грохочет все небо, как горный поток,
Подобно небесных сил гимну.

Но то, что спасала я день ото дня,
Любовь, что с собою носила,
Меня вырывает из злого огня
Своею огромною силой!

И, если у вас закипит в жилах кровь,
Бегите со мной что есть силы.
Но, главное, вы не забудьте Любовь!
Она все в себе воплотила!

1988 г., Москва

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები