ნაწარმოებები


ლიტ. კონკურსი - - “რჩეულის-რჩეული“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
25 აპრილი, 2021


Иосиф Бродский - К Урании

იოსებ ბროდსკი - ურანიასადმი

ზღვარი აქვს ყოველს, სასრულია ქვეყნად ნაღველიც,
სარკმელს ეკვრება მზერა, როგორც ფოთლები როგვებს,
წყლის დასხმა ძალგიძს და ჩხარუნი კარის საღების,
ადამიანი კვადრატშია - ეს სიმარტოვე.

ასე აქლემი რელსებს ყნოსავს კოპებშეკრული,
სიცარიელე გაიხსნება, ვით კარის ფარდა, 
რა არის სივრცე - ნებისმიერ ფორმის, სხეულის
ყოველ წერტილში გამორიცხვის, არყოფნის გარდა?

ამად, კლიოზე ურანია არის ხნიერი,
დღისით, თუ ღამით - მოპარპალე ჭრაქების ალშიც,
არ დაგიმალავს ოდნავადაც რამეს ციერის,
მის კეფას ხედავ, როცა გლობუსს მოძებნის თვალი. 

აი ტყეები, გავსებული კენკრით, მოცვებით,
მდინარეები, სადაც ხელით იჭერენ ზუთხებს,
ქალაქი, სადაც საკუთარ თავს ვეღარ მოძებნი
ტელეფონების წიგნში. მერე - სამხრეთის კუთხე,

სადაც ზეგანი შეფერილა მუქი ყომრალით,
პრჟევალსკის ცხენი გადაირბენს ლელქაშებს, მინდვრებს,
სახე ყვითლდება და შევცქერი გემებს ორთქმავლის
და თეთრეულის მაქმანივით ცისფრდება სივრცე. 

25 აპრილი, ბზობა, 2021 წ.



Иосиф Бродский - К Урании

И. К.

У всего есть предел: в том числе у печали.
Взгляд застревает в окне, точно лист — в ограде.
Можно налить воды. Позвенеть ключами.
Одиночество есть человек в квадрате.

Так дромадер нюхает, морщась, рельсы.
Пустота раздвигается, как портьера.
Да и что вообще есть пространство, если
не отсутствие в каждой точке тела?

Оттого-то Урания старше Клио.
Днем, и при свете слепых коптилок,
видишь: она ничего не скрыла,
и, глядя на глобус, глядишь в затылок.

Вон они, те леса, где полно черники,
реки, где ловят рукой белугу,
либо — город, в чьей телефонной книге
ты уже не числишься. Дальше, к югу,

то есть к юго-востоку, коричневеют горы,
бродят в осоке лошади-пржевали;
лица желтеют. А дальше — плывут линкоры,
и простор голубеет, как белье с кружевами.

1981 г.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები