ნაწარმოებები



ავტორი: ადვოკატი კახაბერ როდინაძე
ჟანრი: პროზა
22 ივლისი, 2021


პატიმრის მონათხრობი: სადისტი მიხეილ სააკაშვილის ციხე

პატიმრის მონათხრობი: სადისტი მიხეილ სააკაშვილის ციხე 

(ჩაწერილია ადვოკატის მიერ პატიმრის მონათხრობის მიხედვით)

სადისტი მიხეილ სააკაშვილის მმართველობა გრძელდებოდა 9 წელი.
ამ 9 წლის განმავლობაში სადისტმა მიხეილ სააკაშვილმა, დედით ალასანიამ (მეგრელმა), მამის ხაზით სააკიანმა (ეროვნებით სომეხმა, მიშას ბაბუას გვარი იყო სააკიან) საქართველოს ციხეები სასჯელთ აღსრულების დაწესებულებებიდან ერთ დიდ ტანჯვა-წამების კამერად გადააქცია.
მიშას მმართველობის დროს პატიმრებს აწამებდნენ, ცემით კლავდნენ, შიმშილით ტანჯავდნენ.
უბრალო პატიმრებს ფული რომც ჰქონოდათ, „ლარიოკიში“ ფაქტიურად ვერაფერს ვერ იყიდდნენ. „ლარიოკში“ პროდუქტები იყო მხოლოდ „ბალანდიორი“ პატიმრებისთვის, მრეცხავების, მზარეულების, - მათთვის, ვინც სისტემას ემსახურებოდნენ.
რა საჭმელსაც, ბალანდას, ადმისტრაცია იძლეოდა, ცოტას, - საშინელება იყო. მაგრამ პატიმრებს რა უნდა ექნათ - საჭმელი, რაღაც, ხომ უნდა ეჭამათ. პატიმრებს შორის გავრცელებული იყო აზრი, რომ ამ ბალანდაში რაღაცას ურევდნენ, რაც პატიმრების ჯანმრთელობაზე უარყოფით გავლენას ახდენდა. ცდებს ატარებდნენ, ალბათ.
ადმინისტრაცია ბალანდიორ პატიმრებს ჩვეულებრივ პატიმრებს „აპრესინებდნენ“, სცემდნენ სიკვდილამდე. წამების მიზეზები არ ილეოდა, შემოიჭრიტინებდნენ ჭუჭრუტანაში, მაშინვე მიზეზს ნახავდნენ, რატომ არ დგახარ, რატომ ზიხარო, მაშინვე სცემდნენ. სცემდნენ ხმამაღალი ლაპარაკისთის. ჩურჩულით უნდა გელაპარაკა. ხატის, ხატის გამო სცემდნენ. ხატს თავზე ამტვრევდნენ. რა ქვია, პირჯვარი გადაიწერეო, კატეგორიულად აკრძალული იყო.
ციხეში სპეციალური „პრეს-ხატა“ საჭირო აღარ დარჩა. მთელი ციხე ერთ დიდ „პრეს-ხატად“ გადაიქცა. ნებისმიერ პატიმარს, ნებისმიერ ადგილზე, სცემდნენ. პირდაპირ საკნებში შემოდიოდნენ, საკნების გარეთ, კორიდორებში, ნებისმიერ პატიმარს ნებისმიერ დროს და ადგილზე ცემით კლავდნენ.
„პრაგულკები“ პრაქტიკულად საერთოდ გაუქმნდა.
აბანოში პატიმრებს თვეში ერთხელ თუ გაიყვანდნენ, მადლობელი უნდა ყოფილიყვნენ.
4-კაციან საკანში 30-მდე პატიმარი იყო. რიგ-რიგობით ჯდებოდნენ. მჯდომარე ეძინათ, დაწოლაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია.
სასწაული იყო. საშინელებათა ფილმი.
რა კადრებიც მოგვიანებით ტელევიზიებმა აჩვენეს, იმის 10 % არ იყო, რა საშინელებებიც სინამდვილეში ხდებოდა.
გარდა ამისა, ეს სადისტები მამათმავლები იყვნენ,  არაადამიანი პიდარასტები. პატიმრებს გაუპატიურებით ემუქრებოდნენ. ვინ იცის, რამდენი პატიმარი ყავთ გაუპატიურებული. ვერ ამბობენ შიშის გამო, არ უნდათ თავისი თავის გამოჩენა.
ეს გუნდი მტანჯველები იყვნენ, მწამებლები.
რამდენჯერ იყო, მწამებლები, დასისხლიანებულ ადამიანს, ძირს დაგდებულს, აფურთხებდნენ.
ძმები ახალები, ეტყობოდათ პირდაპირ, სიამოვნებდათ ადამიანების წამება, სიცილით და ხარხარით უყურებდნენ.
ახალებთან ერთად, რამდენჯერმე კალმახას ქალი, მინისტრი რომ იყო, ახლდა, თავისი თვალით უყურებდნენ, ტკბებოდნენ სხვისი ტანჯვით.
წამებას კამერით უღებდნენ. პატიმრებს ემუქრებოდნენ, თქვენთან „სვიდანიაზე“ თუ მოვიდა თქვენი ახლობელი ქალი, თქვენს თვალწინ გავაუპატიურებთო. ბოლოს, პატიმრები იძულებულები გახდნენ, თავისი ოჯახის წევრი ქალებისთვის ეთქვათ, , „სვიდანიაზე“ საერთოდ ნუ მოდიხართო.
რამდენჯერ იყო, პატიმრებს ვიდეო რომ უჩვენეს, მათი ოჯახის წევრს ქალებს რომ „შმონავდნენ“ (ჩხრეკდნენ).
და ყველაზე საინტერესო, რასაც პატიმრები აღნიშნავენ, მწვალებლების უმრავლესობა, დაახლოებით 90 %,  მეგრელები იყვნენ. მთელი ამ ცემა-ტყეპის განმავლობაში, უმრავლეს შემთხვევაში, პატიმრებს მწვალებლების მეგრული საუბარი ესმოდათ.
სასწაული ნაროდეცია. დავუშვათ, არ ებრალებათ არა-მეგრელები. კი მაგრამ, თვითონ ზუგდიდში რომ ყველაზე საშინელებები ხდებოდა? ამას რითი ავხსნით? უკვე მიშას გადავარდნის შემდეგ, კამერაში ზუგდიდის ციხიდან პატიმარი გადმოიყვანეს. მეგრელი იყო. ზუგდიდის ციხიდან გადმოყვა პანიკური შიშები. რამდენჯერაც საკნის რკინის კარი გაიჭრაჭუნებდა, ან საჭმელი მოჰქონდათ დღეში რამდენჯერმე, ამ მრეცხავი მოდიოდა, ან შემოწმება იყო, ინსტიქტურად გული უწუხდებოდა. ნებისმიერ ხმაზე წუხდებოდა. რამდენი დრო იყო გასული, მაგრამ რკინის კარის გაჭრაჭუნებაზე მაინც საშინლად წუხდებოდა. იმან მოყვა, ცემა-ტყეპა-ტანჯვა-წვალებას ვინ ჩივის, ერთხელ, არაფხიზელ მდგომარეობაშ მყოფმა ახალამ, ან მთვრალი იყო, ან კაიფში, კამერაში ავტომატის ლულა შემოყო და გადაატარაო. მთელი „აბოიმა“ დაცალაო.
კიდევ შეიძლებოდა იმის გაგება, მთელი ეს სადიზმი მხოლოდ და მხოლოდ მკაცრად რაიმე პოლიტიკური მიზნების მისაღწევად რომ გაეკეთებინათ, და მეტი სხვა არაფერი არ ყოფილიყო.
მაგრამ არა.
მთელი ამ წარმოუდგენელი სადიზმის მთავარი მიზეზი იყო არა იმდენად პოლიტიკური მიზნების მიღწევა, არა.
მთავარი მიზეზი, საფუძველი, საძირკველი იყო ამ არა-ადამიანების სადისტური მიდრეკილებები.
ეს იყო რაღაც, რაც საღი აზრის მიღმა დევს. ეს იყო აბსოლუტური სიგიჟე, ავადმყოფობა, სადიზმი. ეს იყო ტერორი ტერორის გამო. ტერორი თვითმიზანი იყო.
2003 წლის წინა პერიოდში, სანამ მიშა გიჟი ე.წ. „ვარდების რევოლუციის“, ანუ ამხოხების, სახელმწიფო გადატრიალების, გზით მოვიდოდა ხელისუფლებაში, საქართველოში პატიმრების რაოდენობა იყო 4000-დან 6000-მდე, ციფრი იცვლებოდა. 2004 წლიდან მიშა სადისტის ტერორისტული საქმიანობის შედეგად სიტუაცია შეიცვალა. შედეგად, საქართველოში პატიმრების რაოდენობა 6654-დან (2004 წელს) 24684-მდე (2010 წელს) გაიზარდა. საქართველოში ყოველ ასი ათას მოსახლეზე  540 პატიმარი მოდის. ამ მაჩვენებლით  საქართველო მსოფლიოში მეოთხე, ევროპაში კი პირველ ადგილზეა.
სადისტი მიშას 9-წლიანი მმართველობის დროს, მისი მთავარი დასაყრდენი ზონდერ-მწვალებლების ხელებით, საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით 3,6 მილიონი ადამიანიდან, რეპრესირებული იყო, თავისუფლების აღვეთა და პირობითი მსჯავრი მიესაჯა 300000 ადამიანს, ანუ საქართველოს მოსახლეობის 8,5 %-ს. 300 000. სამასი ათასი. სულ რაღაც 3,6 მილიონიან ქვეყანაზე.  ეს სასწაული ციფრია.
შედარებისთვის, რუსეთის ფედარეაციის 146 მილიონი ადამიანის 8,5 % არის 12,41 მილიონი ადამიანი. წარმოგიდგენიათ? 2004-2012 წლებში რუსეთის ფედერაციაში რომ 12,41 მილიონი ადამიანი ყოფილიყო რეპრესირებული?! წარმოგიდგენიათ, დასავლეთში რა სასწაული „შეშფოთებები“ ატყდებოდა?! დასავლეთი რა საყოველთაო და ყოვლისმომცველ სანქციებს გამოუცხადებდა რუსეთს?!
ან, შედარებისთვის, ამერიკის შეერთებული შტატების 320 მილიანი ადამიანის 8,5 % არის 27,2 მილიონი ადამიანი. წარმოგიდგენიათ? 2004-2012 წლებში ამერიკის შეერთებულ შტატებში რომ 27,2 მილიონი ადამიანი ყოფილიყო რეპრესირებული?! წარმოგიდგენიათ, რუსეთში რა სასწაული ნიშნის მოგებით მიუთითებდნენ დასავლეთის ფარისევლობაზე?
დასავლეთის მიერ ფარისევლურად მხარდაჭერილი სადისტი მიშას მოღვაწეობის შედეგად საქართველოში მკვეთრდა შემცირდა გამამართლებელი განაჩენების პროცენტული წილი. შემცირდა 70-ჯერ. გამამართლებელმა განაჩენებმა საქართველოში 2004 წელს შეადგინა 0,7%; 2005 წელს – 0,8%; 2006 წელს – 0,2%; 2007 წელს – 0,05%; 2008 წელს – 0,01%; 2009 წელს – 0,01%; 2010 წელს – 0,01%,; 2011 წელს – 0,01%.
ანუ, საქართველოში 2011 წელს იმაზე 70-ჯერ ნაკლები გამამართლებელი განაჩენი გამოდიოდა, ვიდრე 2004 წელს.
შედარებისთვის, გამამართლებელმა განაჩენებმა საბჭოთა კავშირში 1937-1940 წლებში შეადგინა  10%; 1941-1945 წლებში – 10%; 1946-1950 წლებში – 9%.
ანუ საბჭოთა კავშირში ე. წ. ”სტალინური ტერორის” პერიოდშიც კი პროცენტულად 1000-ჯერ (ათასჯერ) მეტი გამამართლებელი განაჩენი გამოდიოდა, ვიდრე მიშა სადისტის საქართველოში.
სწორედ მიშა სადისტის სადისტური მიდრეკილებების გამო მწვალებლები თავიანთ სადისტობებს ვიდეოზე იღებდნენ, თავიანთი არა-ადამიანობის დოკუმენტირებას ახდენდნენ, მთავარი სადისტისტის ანგარიშების ჩასაბარებლად.
ივანიშვილის ხელისუფლებამ ამ სადისტობების ზოგიერთი ვიდეო კადრები უცხო ქვეყნების ელჩებს და ჟურნალისტებს აჩვენეს. ზოგიერთებმა, ცალკეულმა ჟურნალისტებმა, 2 წუთიც ვერ გაუძლეს ამ სადისტობების ყურებას, დარბაზიდან გამოვიდნენ.
ივანიშვილის ხელისუფლება ამბობს, წამებების 30000 ფაილი გავანადგურეთო. ასე კი ამბობენ, მაგრამ იქნებ ფაილების ნაწილი არც გაანადგურეს, ან იქნებ  სადღაც „ზანაჩკაში“ ყველა ფაილის ასლები შეინახეს? როგორც ახალი, ისე ძველი ხელისუფლების წევრებმა, ვისაც ხელი მიუწვდებოდა ამ კადრებისკენ?  ერთსაც და მეორესაც ამ კადრებით რამდენი პატიმარი  ეყოლებათ  „გამოჭერილი“?
საოცრება რა იყო.
მიშა სადისტი რომ ჩამოაგდეს, საქართველოს ყველა ციხეში, პატიმრები ზეიმობდნენ, მორწმენეები ვინც იყვნენ, ლოცულობდნენ, ღმერთს მადლობას სწირავდნენ, მიშა რომ გადააგდეს ხელისუფლებიდან. ამდენი ტანჯვის შემდეგ. პატიმრები გახარებულები, ბედნიერები, გააფრთლებული ყვიროდნენ,  ზოგი იგინებოდა, ზოგი რაღაც გაურკვეველს, „ააა“,  „უუუ“, ყვიროდა, ლამისაა გრძნობის დაკარგვამდე. მთელი ციხე საერთო სიხარულით, საყოველთაო აღფრთოვანებით იყო მოცული. 
უხაროდათ, მტანჯველი მიშა რომ გადავარდა.
იძახოდნენ, ბიძინა ჩვენი მხსენელიაო.
შემდეგ რა მოხდებოდა, წინასწარ რა იცოდნენ, მაგრამ მაშინ ასე იძახოდნენ. პატიმრები რას წარმოიდგენდნენ, რომ შემდეგ, ბიძინა არ გაწმენდა ციხეებს და მთელ დანარჩენ სახელმწიფო აპარატს ადამიანების მტანჯველებისგან. მთელი სახელმწიფო აპარატი, ციხეებიც მათ შორის, სავსეა  მიშას სადისტებით, დღე და ღამე რომ ლოცულობენ, ბიძინას ხელისუფლება როდის გადავარდება, მიშა სადისტი როდის დაბრუნდება, დედები რომ გიტიროთო.



(ჩაწერილია ადვოკატის მიერ პატიმრის მონათხრობის მიხედვით)

კახაბერ როდინაძე, ადვოკატი (ბათუმი, აჭარა)

22.07.2021

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები