ნაწარმოებები



ავტორი: ცისკაძე ოთარი
ჟანრი: თარგმანი
30 აგვისტო, 2021


William Shakespeare – Sonnet XVII

უილიამ  შექსპირი - სონეტი XVII - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

ვინ ერწმუნება მომავალში სიტყვის ანდამატს,
შენი სიქველის გადმოცემა თუ ვანდე კალამს?
ზეცამ ხომ უწყის, ჩემი ლექსი მოჰგავს აკლდამას,
რომელიც შენი ღირსებების ნახევარს ჩქმალავს.

რომ შემძლებოდა ზედმიწევნით ქება ციერის -
შენი მშვენების საკადრისი ხოტბა მგზნებარე,
ჩემზე იტყოდნენ მომავალში: „ცრუობს ცბიერი -
მიემადლებათ მსგავსი სახე მხოლოდ ზენარებს“.

როცა დრო-ჟამით გაყვითლდება დასტა ქაღალდის,
მაშინ ლექსები ნაყბედივით გატრიზავდება,
გამონაგონად  შერაცხავენ მგოსნის ღაღადისს,
ანტიკურ ხანის სტროფთა თანმდევ გაზვიადებად;

თუკი იცოცხლებს იმ დროს შენი ერთი სისხლ-ხორციც,
გაგაუკვდავებს ის და ლექსი ორმაგ სიცოცხლით.

30 აგვისტო, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet XVII

Who will believe my verse in time to come,
If it were fill'd with your most high deserts?
Though yet, heaven knows, it is but as a tomb
Which hides your life and shows not half your parts.

If I could write the beauty of your eyes
And in fresh numbers number all your graces,
The age to come would say 'This poet lies:
Such heavenly touches ne'er touch'd earthly faces.'

So should my papers yellow'd with their age
Be scorn'd like old men of less truth than tongue,
And your true rights be term'd a poet's rage
And stretched metre of an antique song:

But were some child of yours alive that time,
You should live twice; in it and in my rhyme.

Sonnet 17 in modern English

Who will believe my poem in times to come if it were filled with your great qualities? Heaven knows that it’s only like a grave that conceals your qualities, and doesn’t even show half your talents. Even if I had the ability to describe the beauty of your eyes, and write good lines that would enumerate all your gracious qualities, those who read it in the future would say ‘This poet is telling lies: no human face has ever possessed such heavenly beauty,’ so, my pages, yellowed with age, would be scorned like old men who talk nonsense, and the right that you have to such praise would be dismissed as a poet’s exaggeration – the elaborate metre of old-fashioned poems. But if there were a child of yours alive at that time, you would be doubly alive – in the child and in my poem.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Кто поверит моим стихам в будущие времена,
если они будут наполнены твоими высшими достоинствами,
хотя, видит небо, они всего лишь подобны гробнице,
которая скрывает твою жизнь и не показывает и половины твоих качеств?

Если бы я мог описать красоту твоих глаз
и в новых стихах перечислить все твои прелести,
будущий век сказал бы: «Этот поэт лжет:
такими небесными чертами никогда не бывали очерчены земные лица».

Поэтому мои рукописи, пожелтевшие от времени,
были бы презираемы, как старики, менее правдивые, чем болтливые,
и то, что тебе причитается по праву, назвали бы необузданным воображением поэта
или пышным слогом древней песни;

однако, если бы в то время жил твой ребенок,
ты был бы жив вдвойне: в нем и в этих стихах.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები