ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე. დიდება უკრაინას !!!     * * *     Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ოთარ_ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
24 ოქტომბერი, 2021


William Shakespeare – Sonnet L (50)

უილიამ შექსპირი - სონეტი L (50) –  თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

შორს გამგზავრება ჩემთვის მუდამ მძიმე ხვედრია,
რამეთუ როცა დასრულდება  წასვლა ხანგრძლივი, 
სიმყუდროვე და მოსვენება დამაყვედრიან –
“დაშორებულხარ მეგობართან დიდი მანძილით!”

თითქოს მერანი დაქანცულა ავლით კარწახის,
ძლივს მიჩანჩალებს, რადგან მხედრის დარდებს მიათრევს,
ალბათ საბრალო მიმხვდარია ალღოს კარნახით,
როცა გშორდები, მხედარს არ სურს მისი სიმარდე.

ვერ ააჩქარებს სისხლიანი დეზის ჩასობაც,
დროგამოშვებით როცა მოვცხებ ფერდში სიბრაზით,
გულს დამისერავს ცხენის გმინვა, ვაინაჩრობა,
დეზისცემაზე მტკივნეული მისი სიბასრით.

გმინვით მესობა სადარდელის მწარე ნესტარი:
წინ ვაებაა,  უკან დარჩა ჟამი ნეტარი.

24 ოქტომბერი, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet L (50)


How heavy do I journey on the way,
When what I seek, my weary travel's end,
Doth teach that ease and that repose to say
'Thus far the miles are measured from thy friend!'

The beast that bears me, tired with my woe,
Plods dully on, to bear that weight in me,
As if by some instinct the wretch did know
His rider loved not speed, being made from thee:

The bloody spur cannot provoke him on
That sometimes anger thrusts into his hide;
Which heavily he answers with a groan,
More sharp to me than spurring to his side;

For that same groan doth put this in my mind;
My grief lies onward and my joy behind.


Sonnet 50 in modern English

How heavy my heart is as I travel because my goal – the weary destination – will provide, in its leisurely and relaxed state, the chance to think “I’m so many miles away from my friend.” The horse that’s carrying me, wearied by my sadness, plods heavily on, bearing the weight of my feelings as though the wretch knows by some instinct that his rider is reluctant to speed because he’s moving away from you. The blood-drawing spurs that I sometimes thrust into his hide in anger can’t make him go any faster. All he does is respond with a heavy groan that hurts me more than the spurs in his sides hurt him because it reminds me that my grief lies ahead and my joy is all behind.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Как тяжело мне ехать своей дорогой,
когда там, куда я стремлюсь - в конце моего утомительного путешествия, -
удобства и отдых скажут мне:
"Вот сколько миль отделяет тебя от твоего друга".

Животное, которое везет меня, измученного своей печалью,
вяло тащится, везя этот груз печали во мне,
как будто каким-то инстинктом бедняга знает,
что его всаднику не по душе скорость, удаляющая его от тебя.

Коня не подгоняет окровавленная шпора,
которую мое раздражение иногда вонзает в его шкуру,
на что он отвечает тяжким стоном,
более ранящим меня, чем шпоры - его бока,

ведь этот стон напоминает мне:
мое горе лежит впереди, а моя радость - позади.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები