ნაწარმოებები



ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 იანვარი, 2022


William Shakespeare – Sonnet LXVIII (68)

უილიამ შექსპირი - სონეტი LXVIII (68) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

მისი იერი ხატებაა აღორძინების:
როცა ბუნებრივ ყვავილს ჰგავდა ყველას სახება,
სანამ სიტურფის იშვებოდა ყალბი ნიშნები
და გაბედავდა ცოცხალ შუბლზე გადასახლებას;

სანამ მიცვლილებს სამარცხვინოდ არ გაქურდავდნენ
და არ ართმევდნენ სამარხების ავლადიდებას,
არ იხურავდნენ მკვდრის კულულთა თავსაბურავებს
გამოგონილი სილამაზის განსადიდებლად.

მასში გამოჩნდა ანტიკური დრო დამარხული,
ჭეშმარიტია ეს ლაზათი, სამაგალითო,
სხვისი სიმწვანით არ შექმნილა მისი ზაფხული,
ბრწყინავს, თუმც განა ძველის ძარცვით თვალმარგალიტობს.

შემოუნახავს ბუნების ძალს მისი არსება
ცრუ ხელოვნების და მშვენების შესადარებლად.

7 იანვარი, შობა, 2022 წ.



William Shakespeare – Sonnet LXVIII (68)


Thus is his cheek the map of days outworn,
When beauty lived and died as flowers do now,
Before the bastard signs of fair were born,
Or durst inhabit on a living brow;

Before the golden tresses of the dead,
The right of sepulchres, were shorn away,
To live a second life on second head;
Ere beauty's dead fleece made another gay:

In him those holy antique hours are seen,
Without all ornament, itself and true,
Making no summer of another's green,
Robbing no old to dress his beauty new;

And him as for a map doth Nature store,
To show false Art what beauty was of yore.


Sonnet 68 in modern English

And so, his face is a map of times past – when beautiful people lived and died with the transience of flowers – before such illegitimate signs of beauty were created, or there was any thought of stamping them on the face of a living person; before the golden locks of dead bodies, which rightly belong in graves, were shorn to be made into wigs for living heads; before the beautiful fleece of dead people served to make living people happy. You can see those ancient times in his unadorned, naturally beautiful, face, which doesn’t capitalise on another’s glory, nor does he rob the old to adorn his beauty. Nature keeps him as a map to make a comparison between the cosmetic beauty of today and real beauty as it used to be.



подстрочный перевод А.Шаракшанэ

Таким образом, его лицо [щека] - образец минувших дней,
когда красота жила и умирала, как теперь - цветы,
до того, как эти незаконные символы красоты стали носиться людьми
и посмели поселиться на живом лбу;

до того, как золотистые локоны мертвых -
достояние могил - стали отстригаться,
чтобы получить другую жизнь на другой голове,
прежде чем мертвая шевелюра красоты стала украшать другого.

В нем видны эти благословенные старые времена -
красота без приукрашиваний, подлинная и истинная,
когда не творили себе лето из цветения другого,
не ограбляли старого, чтобы дать своей красоте новый наряд.

И Природа его хранит как образец,
чтобы показать фальшивому Искусству, какой красота была прежде.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები