ნაწარმოებები



ავტორი: ჯამბული
ჟანრი: თარგმანი
13 იანვარი, 2022


ლოცვა ღვინის მაღაზიისთვის

ფარვიზ იაჰიალი
ლოცვა ღვინის მაღაზიისთვის
(ნოველა)

ჩემი სამუშაო ოთახის ფანჯარა ღიაა ქუჩისკენ. აქედან შეუზღუდავად შეიძლება იქ მოსიარულე ხალხისთვის და მხოლოდ განსაკუთრებულ დღეებში მოჩქაფუნე შადრევნისთვის თვალის დევნება. ხუთსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის ბოლო შესასვლელთან, ჩემი ფანჯრის ქვემოთ, ველოსიპედის მაღაზიაა, მეორე ბოლოში კი ღვინის საფირმო მაღაზია „აზგრანატა“. ღვინის სახლის წინ გამვლელი, ველოსიპედების რიგში „ფინიშს“ აღწევს, ველოსიპედებთან „სტარტის“ ამღებები კი ღვინის სახლის კარებთან ჩემი ფანჯრის შუშის თვალებს „ემშვიდობებიან“ და უჩინარდებიან. ვინაიდან სტომატოლოგიური კლინიკა შუაშია, ქუჩაში ყოველთვის ხალხმრავლობაა. ჩემი სამუშაო ადგილი და ღვინის სახლის გადაკვეთა პერპენდიკულარული შენობებია და ორიენტირებულნი არიან სხვა ქუჩებისკენ. ჩვეულებრივ, შუადღისას ქუჩის გასწვრივ ხალხმრავლობა ნაკლებია. როგორც წესი, შესვენებისას, შინაურული სადილის გამო, „მშობლიურ ქუჩასთან“ პირისპირ მარტო ვრჩები ხოლმე. 

სამი დღე იყო, რაც დაახლოებით ათი წლის ბავშვის შუადღის საათებში ღვინის სახლში შესვლა ჩემს ყურადღებას არ გამოეპარა. პირველ დღეს ჩემდაუნებურად ბავშვის მშობლებზე საყვედურმაც კი გამიელვა გონებაში: ბოლოს და ბოლოს, სკოლის ასაკის ბავშვის, თანაც გოგოს ღვინის საყიდლად გაგზავნა როგორ შეიძლებოდა? მომდევნო დღეებში დავრწმუნდი, რომ გოგონა მაღაზიაში როგორც კლიენტი არ შედიოდა. 

შესაძლოა, იქ მამამისი მუშაობს. ან ბიძა, ბიძია. თუ მართლაც ასეა, რას აკეთებს გოგონა საათობით ამ დუქანში? 

თავისუფალი დროის ნახევარ საათიანმა ინტერვალმა გამიხსნა „ჰორიზონტი“ ინტერესის გარკვევის მცდელობისთვის. მეორე სართულიდან ჩამოვედი და შემოსასვლელი კარიდან მოპირდაპირე ქუჩაზე გავედი. ველოსიპედებთან ავიღე სტარტი და ფინიშს მივაღწიე. 

სალამი, ბატონო. კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება!  - გამყიდველმა თავაზიანად მიმიპატიჟა. 

თავი ისე მოვაჩვენე, თითქოს ვიტრინაში დაწყობილი სასმელებით ვინტერესდებოდი. შუაზე გადაჭრილი ფარდით შემოსაზღვრულ მაღაზიის კუთხეში დავინახე ჩემი „გმირი“, პატარა სკამზე მჯდომი. იგი მომცრო მაგიდაზე რაღაცას წერდა. ფერმკრთალი გოგონა იმდენად იყო წერაზე გადართული, რომ არც კი ვუნახივარ. 

გამყიდველს მივმართე: 

- ღმერთმა გაგიზარდოს, რა ლამაზი ბავშვია, თქვენი ქალიშვილია? - ვკითხე. 

- უღრმესი მადლობა, მეზობლის ბავშვია. 

- გაკვეთილებს ამზადებს? 

- კი. 

- როგორც ჩანს, ცუდი მუშაობა გაქვთ. 

- კი, უკანასკნელი ორი დღის განმავლობაში დუქანში შემოსული პირველი კაცი ხართ. 

- რატომ? 

- არ ვიცი ღმერთმანი, ზოგჯერ ისე ხდება, რომ კვირის განმავლობაში ორმოცდაათი მანათის საქონელსაც ვერ ვყიდი. როგორც ჩანს, ხელმძღვანელობა სულ მალე მაღაზიის დახურვის გადაწყვეტილებას მიიღებს. 

როცა შენიშნა ბავშვისკენ ვიყურებოდი, მანიშნა, რომ გავსულიყავი. 

- ბატონო, მე თქვენ გიცნობთ. ახლა საჭმელზე წუხს ხალხი, არაყს-ღვინოს ვინ დაეძებს. შიგნით, ბავშვთან ვერ ვთქვი, ცოდოა, გულში იარა არ გავუჩინო -  მეთქი.

იმის გამო, რომ  ახლოს ვიყავი ამ საკითხის გარკვევასთან, შინაგანად გამიხარდა. 

- რა პრობლემაა, რომ? 

- ამ შენობაში  ცხოვრობენ. მეხუთე სართულზე. ექვსი თვეა მამამისს ინვალიდობის პენსია მოუხსნეს. დედაც საქორწინო დარბაზში ჭურჭლის მრეცხავად მუშაობს. ვინაიდან ქორწილებში სტუმრები ცოტაა, ბოლო თვეებში სამუშაო აღარ არის. ერთი თვეა დავალიანების გამო გაზის მიწოდება შეუწყდათ, წყლისა და ელექტროენერგიის საფასურის გადახდასაც ვერ ახერხებენ. მამის თხოვნით სკოლიდან პირდაპირ ჩემთან მოდის. მაგიდა, სკამი დავდგი, აქ გაკვეთილებს ამზადებს. სახლში ცივა.
ისევ მაღაზიაში შევედი. ლამაზად შეფუთული ყუთებიდან ორი ღვინო ამოვიღე. გავიფიქრე, რომ ვინმეს საჩუქარს გავუკეთებდი. 

- პატივცემულო, დუქნის ბედის გამო ყიდულობთ? 

დამშვიდობებისას გამყიდველმა კარამდე მომაცილა. მას შემდეგ რაც დავრწმუნდები, რომ ბავშვს ჩვენი აღარ ესმის. 

- კი, ძმაო, ჩემმა შენაძენმა დუქნის ბედს მცირედითაც რომ დაეხმაროს, გამიხარდება, თანაც ვილოცებ, რომ შარაბის მყიდველი მუშტრები ბლომად გყავდეს. მიუხედავად იმისა, რომ აკრძალულია ღვინის დალევა, გაყიდვა, ვილოცებ ამ მაღაზიის მუშაობისთვის! 


Pərviz Yahyalı
Şərab dükanı üçün dua

(novella)


İş otağımın pəncərəsi küçəni , ancaq xüsusi əlamətdar günlərdə işləyən fəvvarəni və bu küçə boyunca gəlib-gedən insanları seyr etməyə məhdudiyyətsizdir. Beşmərtəbəli yaşayış binasının pəncərəmin lap altındakı, axırıncı girişində velosiped dükanı, o biri başında  isə Azqranata firmasının şərab dükanı əhatələyirdi. Bir növ şərab evinin qarşısından keçənlər velosipedlərin  sırasında “finişə” çatır, velosipedlərin yanından “start” götürənlərsə şərab dükanının qapısında pəncərəmin şüşə gözlərilə “xüdafizləşib” yox olurdular. Ortada stomotoloji poliklinika yerləşdiyindən ümumiyyətlə küçə həmişə qələbəlik olur. İşlədiyim yer və şərab evinin tini perpendiklyar binalar olaraq başqa küçələrə səmtli idi. Adətən günün günorta saatlarında küçə boyunca seyrəklik olurdu. Bir qayda olaraq nahar fasiləsi zamanı “doğma küçə “ ilə baş-başa qalıram.

Üç gün idi ki, təxminən on yaşlı bir uşağın günorta saatlarında şərab dükanına girdiyi diqqətimdən yayınmırdı. Birinci gün hətta özü-özlüyümdə uşağın valideyini haqqında məzəmmətləyici fikir də keçmişdi ağlımdan. Axı məktəb yaşlı uşağı da, özü də qız uşağını şərab almağa göndərərlər? Sonrakı günlər uşağın dükana müştəri kimi girmədiyini özüm üçün yəqin etdim.

Bəlkə orda işləyən onun atasıdır. Ya əmisi, dayısı. Lap belədirsə qız uşağı axı bu dükanda saatlarla nə edir? 

Boş olduğum yarım saatlıq zaman kəsiyi marağıma aydınlıq gətirmək cəhdimə “üfüq” açdı. İkinci mərtəbədən düşüb, əks küçəyə açılan giriş qapısından çıxdım. Velosipedlərin yanından start götürüb, finişə çatdım.

-Salam. Xoş gəlmisiniz.Buyurun! - dəyə satıcı nəzakətli davranış nümayiş etdirdi.

Özümü vitrindəki şərablarla maraqlanırmış kimi göstərdim. Dükanın küncündə pərdə ilə əhatəlnmiş, amma pərdənin yarıya qədər sıyrılmış olmasından açıq görünən balaca kətil üstə oturub, elə eynən kiçik mizin üstə yazı yazan “qəhrəmanımı” gördüm. Solğun bənizli qızcığaz yazısına elə aludə idi ki, o, heç məni görmürdü.

Üzümü satıcıya tutaraq:

-Ay maşallah nə gözəl baladır. Qızınızdır? - dedim.

- Çox sağ olun, qızım deyil. Qonşunun uşağıdır.

- Dərslərini hazırlayır?

- Hə dərs oxuyur.

- Elə bil alış-veriş zəifdir.

-Hə müəllim, son iki gündə dükana girən ilk adamsız.

- Niyə bəs?

-Nə bilim vallah. Elə olur ki, heç bir həftədə əlli manatlıq mal satılmır. Yəqin rəhbərlik yaxın vaxtlarda dükanı bağlamağa qərar verər.

Uşağa tərəf baxdığımı görüb, çıxmaq üçün işarə etdi.

- Müəllim mən sizi tanıyıram. İndi camaat ərzağının dərdin çəkir, kimdi araq-çaxır axtaran. İçəridə uşağın yanında demədim ki, ürəyinə xal düşməsin, yazıqdır.

Ürəyimdə çözüləcək mətləbə yaxın olduğumdan sevindim.

-Nədir ki, problem?

- Bu binada olurlar. Beşinci mərtəbədə. Atasının altı aydı əlillik təqaüdünü kəsiblər. Anası da şadlıq evində qabyuyan işləyir. Toylarda qonaqlar az olduğundan, son aylar işi yoxdur. Bir aydı borca görə qazları kəsilib, suyun-işığın belə pulunu verə bilmirlər. Atası xahiş edib, məktəbdən bir başa bura yanıma gəlir. Stol, stul qoymuşam dərslərinə  burda hazırlaşır. Evləri soyuqdu.

- Mən yenidən dükana girdim. Səliqə ilə qablaşdırılmış, qutulardakı şərablardan ikisini götürdüm. Fikirləşdim kimin üçünsə hədiyyə edərəm.

- Müəllim dükanın taleyinə görə alırsız?

Xüdafizləşib çıxanda satıcı məni qapıya qədər ötürdü. Artıq uşağın bizi eşitməyəcəyini yəqin edəndən sonra

-Hə qardaş aldıqlarım dükanının taleyinə azacıq da əhəmiyyəti olsa sevinərəm.

Həm də dua edəcəm ki, şərab alan müştərilər çox olsun, Lap şərab içməyin, elə satmağın haram buyrulduğuna baxmayaraq, bu dükanın işləməsi üçün dua edəcəm!

 

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები