მარინა ცვეტაევა - თქვენს საფლავს ფოთოლცვენა სტუმრობს...

თქვენს საფლავს ფოთოლცვენა სტუმრობს,
სუნია ზამთრის.
მისმინეთ გვამო, ნანდაურო,
ჩემი ხართ მკვდარიც.

იცინით! - გმოსავთ პალტო მწირის!
მაღლა მთვარეა
და მე მეკუთვნით განაწირიც,
ვით ეს მარჯვენა.

კარს შემოვუღებ დილით ადრე
ქსენონის  პარმაღს,
თქვენ  ცხელ ქვეყნებში გაემგზავრეთ
ვრცელი ზღვის გაღმა.

დაგკოცნიდით და მოგნუსხავდით!
დავცინი შავეთს!
არ მჯერა მოკვდით, გთხოვთ შინ ცხადში
მეწვიოთ ხვალვე!

თუ გლოვის ლენტზე სიტყვებს მალე 
ფოთლები წაშლის,
სამყაროსთვის თუ მიიცვალეთ,
მკვდარი ვარ მაშინ.

ვუმზერ შავ ლენტებს, ყვავილებში
მოჩანხართ სადმე,
მტვერს არ წაგაყრით დავიწყების,
უკუნისამდე!

თუმც დაპირება უაზროა,
ფუჭი სიქველე,
როგორც წერილი უსაზღვრობას,
სიცარიელეს.

5 ივნისი, 2025 წ.


Марина Цветаева -  Осыпались листья

Осыпались листья над Вашей могилой,
И пахнет зимой.
Послушайте, мёртвый, послушайте, милый:
Вы всё-таки мой.

Смеётесь! — В блаженной крылатке дорожной!
Луна высока.
Мой — так несомненно и так непреложно,
Как эта рука.

Опять с узелком подойду утром рано
К больничным дверям.
Вы просто уехали в жаркие страны,
К великим морям.

Я Вас целовала! Я Вам колдовала!
Смеюсь над загробною тьмой!
Я смерти не верю! Я жду Вас с вокзала —
Домой.

Пусть листья осыпались, смыты и стёрты
На траурных лентах слова.
И, если для целого мира Вы мёртвый,
Я тоже мертва.

Я вижу, я чувствую, — чую Вас всюду!
— Что́ ленты от Ваших венков! —
Я Вас не забыла и Вас не забуду
Во веки веков!

Таких обещаний я знаю бесцельность,
Я знаю тщету.
— Письмо в бесконечность. — Письмо
‎в беспредельность —
Письмо в пустоту.

1914 г.