ეს ნისლი ქალაქის ფიქრებია, 
ყოველ მხრივ უბოლოოდ განფენილი. 
ნისლისთვის სულ ერთია ქუჩა, ჩიხი, 
გზა, ბილიკი თუ ქვაფენილი.

ეს ღამე უმიზეზო სევდა არის, 
უდროოდ გუმბათზე შემომდგარი. 
იდგება, სანამდე სავსე მთვარე 
გაცდება ქალაქის შემოგარენს.

შუქი ფანჯრებიდან აიკეცა, 
ძილსაც ედევნება ეს ამინდი. 
ისე ძნელია რამეს ენდო — 
სამის შეიძლება იყოს მესამედი.

სათის ისრები თუ დაიძრება 
დროის უკუსვლაზე ქადაგებით, 
დრო ხომ არასოდეს დაიღლება 
ჩვენი ტკივილების გამოქანდაკებით.

ეს ღამე ყინულის უდაბნოა, 
ეს ფიქრი ნისლია ქალაქების. 
ქუჩებს, ნისლისათვის განურჩეველს, 
დროის დინებები განაგებენ.