თეთრი საკიდების ჩვენებიდან,
უკვე გადმოსულან ზმანებები,
პერანგს მოსწყდა პეტლი გულისპირის
მწვანე ტრამალებით შეშლილები.

ახლა ხიდებია აღდგენილი,
სხვა გზაც შეისწავლე, შემოვლითა,
აღარ დავივიწყო გრძნობა-ველურები,
ლექსად დაიღვარა, ვეღარ ვწმინდავ

ისევ მოვიწამლო საბურველით,
ჩემო ველისციხის ვენახებო,
მტევანს თუ ჩაწურავ საწნახელში,
აღარ დაშაქრდება სანაქებო!!

მერე შემოდგომის ქვევრებიდან,
მთელი სიყვარული ამოვხაპოთ,
ისევ გულს ჩაგიშლი ფურცლებივით,
წიგნის ყდა მეძახის-ამორძალო!!