როცა სამოთხის მოგვიხურე ღმერთო კარიბჭე და დაუნდობელ სინამდვილეს მიგვეც პირისპირ, თავისუფლება ის რაც მაშინ შენ მოგვანიჭე გამოგდებულებს ედემიდან რამედ გვიღირს კი ?
დღესაც კარიბჭემოხურულნი სადღაც გავრბივართ, უმისამართოდ - შეძრულები ახლის შეცნობით . ტერფდახეთქილებს ხან მზე გვშანთავს მწყურვალთ-ხან გვცივა და კვლავ ვერასგზით ახალ ყოფას ვერ შევეწყობით.
კაცობრიობის მომავალი ცოდვების თრევით დამძიმებული , ადამს დღესაც უკვნესის სული , ამ კაცის ოფლის წვეთებისგან ნაშობთ და შთენილთ დღემდე ჩვენც აგვდის მისი ოფლის მომწარო სუნი
ხანდახან მაინც მინავლებულ ხსოვნას შემოაქვს სილაღის სიო ჩარჩოებით რომ შემოვხაზეთ, თუმც ჩვენს ცრემლებსაც იმ პირველი ცრემლის გემო აქვს გამოძევებულ ევას რომ სდის ჩუმად ლოყაზე .
