მკვლელის აღსარებას გავდა შემოდგომა,
მარტმა მიმოფანტა შავი დალალები,
წლები ქარს მიჰქონდა,შენც რომ გაჰყოლოდი,
დანას ჩავიცემდი გულში გამალებით,
ახლა სხვა ფერი აქვს ზღვის დარ შემოდგომას,
სითბოს აქანდაკებს თითქოს ფეიქარი,
ოქროს მარწუხებით დაბმულ აღსარების,
შენ ეს საიდუმლო უმალ შეიცანი,
ვიცი რამდენჯერმე ნახე გაზაფხული,
და ეს შემოდგომა სევდა რომ გგონია,
წლები აცამტვერებს მათაც ქარაგმებით,
მე კი უშენობის მხიბლავს აგონია,
მკვლელის აღსარებას გავდა შემოდგომა,
მარტის შავ დალალებს ფანტავს გაზაფხული,
წლები გამირბიან მე კი მარტო ვრჩები,
შენით დამთვრალი და შენგან დამალული.


თ.გუბელიძე