მარინა ცვეტაევა - მეუბნებოდა ბებო დარისხვით...

მეუბნებოდა ბებო დარისხვით,
წელმოკაკული ზიდვით მხარიხის:
ვერ ეღირსები თვლემას აკვანთან,
ვერ გაათეთრებ რეცხვით მაქმანსაც,
იმეფებ ღობის ძირას ავხორცი,
ჩემო ბადიშო, ყვავი დაგკოცნის.

გავფითრდი, როგორც ღრუბლის ნაფლეთი:
წამგვარეთ კვართი თეთრად ნაფერი,
შავ კვიცს ჭენებას ნუღარ აძალებთ,
ნუ უწილადებთ ხუცესს დასალევს,
ვაშლის ხის ძირას ჩამფლეთ ურჯუკი,
არც ლოცვა მნებავს და არც გუნდრუკი.

წელში ვიხრები გითხრა მადლობა -
არ იშურებდი მეფურ წყალობას,
ჯიბედაცლილი რჩევას მაძლევდი,
ფრთხილი ლექსების კითხვის თანხლებით,
სირცხვილისა და შფოთის ნაზავით,
სიყვარულში რომ რისხვით აზავთდი.

როს მნათე ტაძრის ზარებს შემოკრავს,
ჩემს სულს წაათრევს ხროვა დემონთა,
ვით შენ გითხარი ღვინის შესმისას,
შევთხოვ უფალსაც ჩემგან ესმინა, -
როგორ უყვარდი, ბიჭო, საესავს,
მზესაც მერჩივნე, სიდიადესაც.

24 სექტემბერი, 2025 წ.


Марина Цветаева -  Говорила мне бабка лютая...

Говорила мне бабка лютая,
Коромыслом от злости гнутая:
— Не дремить тебе в люльке дитятка,
Не белить тебе пряжи вытканной, —
Царевать тебе — под заборами!
Целовать тебе, внучка, — ворона.

Ровно облако побелела я:
Вынимайте рубашку белую,
Жеребка не гоните черного,
Не поите попа соборного,
Вы кладите меня под яблоней,
Без моления, да без ладана.

Поясной поклон, благодарствие
За совет да за милость царскую,
За карманы твои порожние
Да за песни твои острожные,
За позор пополам со смутою, —
За любовь за твою за лютую.

Как ударит соборный колокол —
Сволокут меня черти волоком,
Я за чаркой, с тобою роспитой,
Говорила, скажу и Господу, —
Что любила тебя, мальчоночка,
Пуще славы и пуще солнышка.

1916 г.