თავი XXI
(პირველი ფესვი წყალში)
დრო: წარსული.
ის მომენტი,
როცა სიცოცხლემ პირველად არ იჩქარა.
ფიტოაბისები არ დაიბადნენ.
ისინი აღმოცენდნენ.
ომის შემდეგ —
რომელიც არასდროს გამოცხადდა,
მაგრამ ყველამ გადაიტანა —
ნეპტუნის ერთ-ერთ მშვიდ ფენაში
წყალმა და ყინულმა ერთდროულად დაკარგეს
სურვილი, გაემარჯვათ.
იქ გაჩნდა სიჩუმე.
არა ცარიელი —
ნაყოფიერი.
და ამ სიჩუმეში
წყალმა პირველად მისცა სინათლეს
დრო.
ფიტოაბისების პირველი სხეული
ადამიანის ფორმას ჰგავდა,
მაგრამ ეს იყო მხოლოდ ჩარჩო —
არა მნიშვნელობა.
მათი კანი არ იყო კანი.
ის იყო წყალმცენარის მემბრანა —
ცოცხალი, ნახევრად გამჭვირვალე,
მუდმივად მერყევი,
როგორც წყლის ქვეშ დარჩენილი ფოთოლი.
ფილტვები
არ იკუმშებოდა.
ისინი იშლებოდა.
ფოთლოვანი სტრუქტურები
იზრდებოდა გულმკერდიდან,
და სუნთქვა
გახდა არა მოძრაობა,
არამედ მიღება.
სისხლი მათში არ დიოდა.
იგი ანათებდა.
ქლოროფილ-პლაზმა
ნელა ცირკულირებდა,
ემოციაზე რეაგირებდა,
და ფერს იცვლიდა
მეხსიერების მიხედვით.
ძვლები მყარი არ იყო.
ისინი მოქნილი იყვნენ,
როგორც მარჯანი,
რომელმაც იცის:
გატეხვა ყოველთვის დამარცხება არ არის.
თმა —
ცოცხალი წყალქვეშა ყვავილები —
იხსნებოდა სინათლისას
და იკეცებოდა სიბნელეში.
მათი ფერი
არ ასახავდა სილამაზეს,
არამედ მდგომარეობას.
ფიტოაბისებმა პირველებმა გაიგეს:
ომი სივრცეში არ წყდება.
ომი მხოლოდ მაშინ წყდება,
როცა სივრცე იზრდება.
მათი ძალა არ იყო შეტევა.
ის იყო დარგვა.
როცა ფიტოაბისი საფრთხეს გრძნობდა,
ის სხეულის ნაწილს წყალში რგავდა.
არა მსხვერპლად.
არა თავდაცვად.
ეს იყო მეხსიერების ფესვი.
ფესვი იზრდებოდა,
უსმენდა დინებებს,
აგროვებდა ბგერას,
შეშინებას,
დროის რხევას.
და როცა ფიტოაბისი ბრუნდებოდა,
მან უკვე იცოდა,
რა ელოდა მას.
მათ შეეძლოთ სხეულის გამრავლება.
არა შთამომავლობისთვის —
არამედ დასაკვირვებლად.
დროებითი ასლები იზრდებოდა,
ხედავდა სამყაროს სხვა კუთხით,
და შემდეგ
უბრუნდებოდა ძირითად სხეულს,
როგორც ნასწავლი ფიქრი.
ფოტოსინთეზი მათთვის
არ იყო ბიოლოგია.
ეს იყო ენა.
ემოციით წარმოქმნილი ენერგია
წყალს ატკბობდა,
დინებებს ამშვიდებდა,
და ომის ნარჩენებს
ნელა შლიდა.
ფიტოაბისებისთვის
ომი იყო ავადმყოფობა.
არა მორალური —
სივრცითი.
მკვდარს ისინი არ მარხავდნენ.
სხეული უკან არ ბრუნდებოდა მიწაში.
ის გარდაიქმნებოდა რიფად.
ცოცხალ არქიტექტურად,
რომელიც სხვებს აძლევდა
საფარს,
საკვებს,
მეხსიერებას.
ასე გახდნენ ისინი
ნეპტუნის პირველი მებაღეები.
პირველი რასა,
რომელმაც გადაწყვიტა:
გადარჩენა არ არის გამარჯვება.
გადარჩენა არის
ზრდა იქ,
სადაც ომი დასრულებას ვერ ბედავს.
და ნეპტუნმა
პირველად შეინახა ეს სახელი:
ფიტოაბისები.
არა როგორც რასა.
არამედ როგორც მეთოდი,
როგორ იცოცხლო წყალში
და არ ჩქარობდე.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.