თავი XXVI
ფაელმორა
(მესამე მცველი — ჩრდილის დამრღვევი)
დრო: წარსული.
ის დრო,
როცა ქალაქმა გაიგო,
რომ ორი დაცვა საკმარისი აღარ იყო.
ლირასიდეს შემდეგ
რიფ-ქალაქი დამშვიდდა.
სიჩუმემ დაიკავა ადგილი,
როგორც წყალი იკავებს ღრმულს —
არა ძალით,
არამედ თანხმობით.
მაგრამ ნერაიდონმა შენიშნა ის,
რაც სხვებმა ვერ დაინახეს.
სიჩუმე ძალიან სუფთა ხდებოდა.
ძალიან სწორი.
ძალიან უტკივარი.
— როცა ქალაქი ზედმეტად მშვიდდება, — თქვა მან,
— ის იწყებს ტყუილის სწავლებას.
ლირასიდემ მოუსმინა.
არ შეეწინააღმდეგა.
სიჩუმე თავადაც იცოდა:
ყველაფერი, რაც არ ირღვევა,
ერთ დღეს ფუჭდება.
და მაშინ ნერაიდონმა მოიხსენია
ის, ვის სახელსაც ქალაქში არ ამბობდნენ.
გამოძახება
ფაელმორა არ ცხოვრობდა რიფში.
ის არც ქალაქს ტოვებდა ბოლომდე
და არც მას ეკუთვნოდა.
ის არსებობდა საზღვარზე —
იქ, სადაც წყალი ცას ეხება
და ჩრდილი ორივეს ეკუთვნის.
როცა ნერაიდონმა ფესვები გაუშვა
და არა ქანს,
არამედ ცარიელ სივრცეს შეეხო,
წყალი ჩამუქდა.
ჰაერი ჩაიძირა.
და ჩრდილიდან გამოვიდა
შუათანა ძმა.
შავი ბურუსი მის ირგვლივ
სუნთქავდა.
დრაკონის ქერცლი
ნელა იკრავდა ერთმანეთს,
თითქოს სხეულს ახსოვდა
ძველი ომები.
რქები —
ობსიდიანის ღამე —
ჩუმად ანათებდნენ
მკვდარი მწვანე ნაპრალებით.
— რა დაგჭირდა? — იკითხა ფაელმორამ.
მისი ხმა წყალში არ იშლებოდა.
ის წყალს ჭრიდა.
— ქალაქი, — თქვა ნერაიდონმა.
— კვლავ.
ფაელმორამ ჩაიცინა.
არა ბოროტად.
სევდიანად.
— შენ ყოველთვის მაშინ მეძახი,
როცა სიმართლე ზედმეტად მტკივნეული ხდება.
დანიშვნა
სიმკვრივე შეიკრიბა.
ფესვები შეირხნენ.
სიჩუმე გვერდზე გადგა.
ნერაიდონმა თქვა:
— ორი მცველი გვყვავს.
ერთი აჩერებს.
მეორე ამშვიდებს.
ფაელმორამ თავი ოდნავ დახარა.
მისი შავი თმა
ჰაერში დაიძრა,
წყალში კი არ დაიშალა.
— და მესამე? — ჰკითხა მან.
— მესამე არღვევს, — თქვა ნერაიდონმა.
— არა დასანგრევად.
გასამხილებლად.
ლირასიდემ პირველად შეხედა ფაელმორას პირდაპირ.
— თუ ზედმეტად დაარღვევ? — ჰკითხა.
— მაშინ შენ გამაჩერებ, — უპასუხა ფაელმორამ.
— თუ ზედმეტად დაამშვიდებ?
— მაშინ შენ შემარღვევ.
ეს არ იყო შეთანხმება.
ეს იყო აღიარება.
ფაელმორას სიტყვა
ფაელმორამ კვერთხი წყალს დააყრდნო.
შავი ფესვები ნელა გაიხსნა,
თითქოს რაღაც ძველს უსმენდნენ.
— მე არ დავიცავ ქალაქს, — თქვა მან ხმამაღლა.
— მე დავიცავ იმას,
რაც ქალაქს სიმართლისგან არ აცდის გაქცევას.
— შენ ძალიან ბნელი ხარ, — თქვა ნერაიდონმა.
ფაელმორამ თვალები ასწია.
შავი სიღრმე
მოკლე წამით აენთო.
— შენ უბრალოდ ვერ ხედავ, — უპასუხა,
— რა ინახება სინათლის ქვეშ.
სამი მცველი
იმ დღიდან
რიფ-ქალაქს სამი დაცვა ჰყავდა:
ერთი — ფესვებით
რომ არ დაეშალა.
მეორე — სიჩუმით
რომ არ აეჩქარებინა.
მესამე — ჩრდილით
რომ არ მოეტყუებინა საკუთარი თავი.
ფაელმორა იშვიათად ჩნდებოდა.
მაგრამ როცა ჩნდებოდა,
ქალაქმა იცოდა:
ახლა რაღაც უნდა დაირღვეს,
რომ გადარჩეს.
და წყალი,
რომელმაც სიჩუმე ისწავლა ლირასიდესგან,
და სიმძიმე — ნერაიდონისგან,
ფაელმორასთან
ჩრდილსაც სწავლობდა.
რადგან ნეპტუნზე
ზღვა, რომელსაც ზღვარი არ აქვს,
სიმართლეს მხოლოდ მაშინ ინარჩუნებს,
როცა სამივე ერთად დგას.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.