თავი XXVIII
(ჩრდილი, რომელიც ზღვარს იქით დარჩა)
დრო: წარსული.
ფაელმორა არ ითხოვს დაბრუნებას.
ეს იყო პირველი ნიშანი,
რომ ღალატი არ იყო იმპულსი.
არც გაბრაზება.
არც შურისძიება.
ეს იყო გათვლა.
როცა ზღვარი პირველად გაქრა,
ქალაქმა ჩათვალა,
რომ ყველაფერი დასრულდა.
მაგრამ ფაელმორამ იცოდა:
ზღვარი არ ქრება.
ის უბრალოდ ადგილს იცვლის.
წინასწარ გათვლილი ნაბიჯი
ფაელმორამ ზღვარი მეორედ შექმნა
არა მეხსიერებაში,
არამედ ნებაში.
ის შეეხო იმას,
რასაც სამი მცველი არასდროს ეხებოდნენ —
ქალაქის სურვილს
იყოს უსაფრთხო
სიმართლის ფასად.
— თქვენ გინდათ სიმართლე, — თქვა მან სიმკვრივეში,
— მაგრამ მხოლოდ იმდენი,
რამდენიც არ გცვლით.
ნერაიდონმა მაშინვე იგრძნო სიმძიმე.
არა ფესვებში —
თავის თავში.
— ეს აღარ არის დაცვა, — თქვა მან.
— ეს ძალაუფლებაა.
ფაელმორამ თავი დახარა.
რქების ჩრდილი წყალში გაიხსნა.
— ზუსტად, — თქვა მშვიდად.
— და ძალაუფლება ყოველთვის იქ ჩნდება,
სადაც სიმართლე შეჩერდა.
ღალატი, როგორც გასვლა
ფაელმორამ გააკეთა ის,
რაც არც ერთ მცველს არ უნდა გაეკეთებინა:
მან ქალაქის სახელით ისაუბრა
ქალაქის თანხმობის გარეშე.
არა ბრძანებით.
არა შელოცვით.
უბრალოდ განცხადებით.
— მე გადავწყვეტ, — უთხრა მან ნეპტუნს,
— რომელი მოგონება უნდა გადარჩეს.
წყალი არ შეეწინააღმდეგა.
ეს იყო ყველაზე საშიში ნაწილი.
ლირასიდემ თვალები დახუჭა.
სიჩუმე პირველად დაიძაბა მის გარშემო.
— თუ ამას გააკეთებ, — თქვა მან ჩუმად,
— უკან დაბრუნება აღარ იარსებებს.
— უკან დაბრუნება არასდროს არსებობდა, — უპასუხა ფაელმორამ.
— ეს უბრალოდ კომფორტული მითია.
გადაწყვეტილება ორ ხმაზე
სიმკვრივემ ვერ ისაუბრა.
ქალაქმა ვერ აირჩია.
და მაშინ ნერაიდონმა გააკეთა ის,
რაც ყველაზე მტკივნეულია ფესვებისთვის:
მან გაწყვიტა.
არა კავშირი.
არამედ მიმართულება.
— თუ დარჩები, — თქვა მან,
— ქალაქი აღარ იქნება ქალაქი.
ფაელმორამ კვერთხი ნელა აიღო.
შავი ფესვები დაიხურა,
როგორც წიგნი,
რომელიც უკვე წაკითხულია.
— მაშინ დროა,
რომ ქალაქმა ჩემ გარეშე ისწავლოს სიმართლე, — თქვა მან.
ლირასიდემ ბოლოს შეხედა.
— ეს გაძევებაა, — თქვა.
— არა, — უპასუხა ფაელმორამ.
— ეს არის გზა.
ზღვარს იქით
ფაელმორა არ წასულა.
ის გადავიდა.
იქ, სადაც ნეპტუნი აღარ იყო მხოლოდ ზღვა.
და ცა — აღარ იყო მხოლოდ ზემოთ.
ჩრდილმა იქ მიიღო ფორმა,
რომელსაც ქალაქი ვერ დაიტევდა.
წყალი შეირხა.
მაგრამ არ გაბრაზდა.
— შენ არღვევ ჩემს კანონებს, — თქვა ნეპტუნმა.
— მე მათ გავდივარ, — უპასუხა ფაელმორამ.
— კანონი საზღვარია.
მე კი იქ ვარ,
სადაც საზღვრები უნდა დასრულდეს.
და ნეპტუნმა გაუშვა.
არა დალოცვით.
არა წყევლით.
აღიარებით.
სამი მცველიდან ორი
ქალაქში ორი დაცვა დარჩა.
ფესვები ისევ იჭერდა სიმძიმეს.
სიჩუმე ისევ კურნავდა ხმაურს.
მაგრამ რაღაც აღარ ბრუნდებოდა.
ზოგი კითხვა
უპასუხოდ დარჩა.
ზოგი მოგონება
აღარ ითხოვდა გაზიარებას.
და როცა ღამე ზედმეტად ღრმა ხდებოდა,
ქალაქი გრძნობდა:
ჩრდილი ისევ არსებობს.
უბრალოდ
ზღვარს იქით.
და ეს იყო ფასი
იმ სიმართლისთვის,
რომელიც ვერ დარჩებოდა
ერთადერთი ზღვის შიგნით.
რადგან ნეპტუნზე,
ზღვა, რომელსაც ზღვარი არ აქვს,
ზოგჯერ გადარჩება მხოლოდ მაშინ,
როცა ვიღაც გაბედავს
მისგან წასვლას.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭიბაძე ( მიქაელი )
2025 წ.