თავი XXIX
(სიკვდილის არქიტექტორი)
დრო: წარსული.
ფაელმორა აღარ ებრძვის ბოროტებას.
ის მიხვდა:
ბოროტება არ არის მტერი.
ის არის მასალა.
ზღვის ზღვარს მიღმა
წყალი აღარ მოძრაობდა.
ის იყინებოდა —
არა სიცივისგან,
არამედ გადაწყვეტილებისგან.
ყინული ყველგან იყო.
ზემოთ.
ქვემოთ.
შიგნით.
ფაელმორა მარტო იყო.
არა იმიტომ, რომ სხვები არ არსებობდნენ,
არამედ იმიტომ,
რომ აქ სხვას ადგილი არ ჰქონდა.
ნეპტუნის ხმა ჯერ კიდევ ესმოდა.
დაშორებული,
მაგრამ შეუჩერებელი.
— შენ ვერ დამტოვებ, — ეუბნებოდა ზღვა მის გონებაში.
— მე შენი ფორმა ვარ.
ფაელმორა შეჩერდა.
მისი სუნთქვა ორთქლად იქცა.
შავი ბურუსი ნელა ჩამოეშვა მხრებიდან
და ყინულზე დაჯდა,
როგორც მძიმე მოსასხამი ტახტზე.
— შენ ჩემი ბავშვობა ხარ, — თქვა მან მშვიდად.
— არა ჩემი ბედი.
ნეპტუნმა სცადა მისი გონება დაეძაბა.
ტალღის მოგონებები შემოუშვა:
რიფები,
ქალაქი,
ორი ძმა.
— შენ გამოგაძევეს, — ჩურჩულებდა ხმა.
— შენ მარტო ხარ.
ფაელმორამ გაიცინა.
ხმა ყინულში გაიხლიჩა.
— მარტოობა არის პირველი ნამდვილი სივრცე, — თქვა მან.
— აქ აღარ მჭირდება დაცვა.
აქ მე ვაგებ.
დიალოგი საკუთარ თავთან
ჩრდილი მის წინ დადგა.
ზუსტად ისეთი,
როგორიც თვითონ იყო —
რქებით,
შავი თვალებით,
ნაიარევებით.
— შენ ბოროტდები, — თქვა ჩრდილმა.
— არა, — უპასუხა ფაელმორამ.
— მე ვწყვეტ ვიტყუო სიკეთეზე.
— შენ კლავ ყველაფერს,
— მე ვაძლევ ფორმას იმას, რაც ყოველთვის კლავდა,
— თქვა მან.
— ბოროტება ქაოსში კლავს.
მე მას წესრიგში ვათავსებ.
ჩრდილი ნელა დაიშალა.
არა დამარცხებით —
თანხმობით.
ყინულის მიღება
ყინული არ ეწინააღმდეგებოდა.
ის უსმენდა.
ფაელმორამ კვერთხი ყინულში ჩაარჭო.
შავი ფესვები გაიშალა,
გაყინულ სივრცეში შეიჭრა
და იქ დარჩა.
ყინული პირველად გახდა
არა საფრთხე,
არამედ საფუძველი.
კედლები გაიზარდა.
არა აგურით —
დუმილით.
სვეტები ამოიზარდა
სიკვდილის მოგონებებისგან:
მშვიდი,
კრისტალური,
ცივი.
ფაელმორა აშენებდა
არ ციხეს,
არ საფლავს,
არ ტაძარს.
ის აშენებდა სისტემას,
სადაც სიკვდილი აღარ იყო შემთხვევითი.
— აქ აღარავინ მოკვდება უაზროდ, — თქვა მან.
— აქ ყველაფერი დასრულდება წესით.
სიკვდილის სამეფო
სასახლე არ ანათებდა.
და მაინც ყველაფერი ჩანდა.
ტახტი ყინულისგან იყო,
მაგრამ არ იყო ცივი.
ის იყო საბოლოო.
ფაელმორა დაჯდა.
მისი რქების ჩრდილი კედლებზე აისახა,
როგორც კანონები.
ნეპტუნის ხმა საბოლოოდ შესუსტდა.
— შენ მაინც ჩემი ნაწილი ხარ…
— მე შენი შედეგი ვარ, — უპასუხა ფაელმორამ.
— და შედეგები აღარ ბრუნდება უკან.
და ზღვა გაჩუმდა.
იმ დღიდან
იქ გაჩნდა სამეფო,
რომელსაც არ ჰქონდა სახელი.
რადგან სახელი
სიცოცხლეს სჭირდება.
აქ სიცოცხლე სტუმარი იყო.
დროებითი.
ფრთხილი.
ხოლო სიკვდილი —
არქიტექტურა.
და ფაელმორა,
მესამე მცველი,
გაძევებული,
ღალატად შერაცხული,
პირველად იყო ის,
რაც ყოველთვის იყო:
ვიღაც, ვინც სიმართლეს ბოლომდე მიჰყვა —
თუნდაც სამყარო ამისთვის გაყინულიყო.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.