თავი XXX
(დუმილის რასის დაბადება)
დრო: წარსული.
ფაელმორამ იცოდა:
მეფობა არ იწყება ბრძანებით.
ის იწყება მაშინ,
როცა არავინ გეკითხება.
ვორამიტები შექმნა ყინულის ნარჩენებისგან —
იმ ადგილებიდან,
სადაც ნეპტუნის ხმა საბოლოოდ ჩაწყდა.
იქ ზღვა აღარ საუბრობდა.
იქ წყალი აღარ იმახსოვრებდა.
იქ დარჩენილი სიცარიელე
პირველად არ ითხოვდა შევსებას.
მათი სხეულები ქვას ჰგავდა,
მაგრამ ეს ქვა არ იყო მკვდარი.
ის ინახავდა წნევას,
დროის სიმძიმეს,
და იმ სიჩუმეს,
რომელიც ტკივილის შემდეგ მოდის.
ბზარებში ბიოლუმინესცენცია არ ანათებდა.
ის მოძრაობდა.
ფიქრობდა.
თითქოს სინათლესაც კი ეშინოდა
ზედმეტად მკაფიო გამხდარიყო.
ვორამიტებს თვალები არ ჰქონდათ.
ხედვა მათთვის ზედმეტი იყო.
ისინი სივრცეს ვიბრაციით გრძნობდნენ —
არა ტალღით,
არამედ მის არყოფნით.
იქ, სადაც ხმა შეწყდებოდა,
ისინი ხედავდნენ.
ფაელმორა მათ წინ იდგა.
მისი რქების ჩრდილი ყინულზე იჭრებოდა
როგორც დაუწერელი კანონი.
შავი ბურუსი მის უკან აღარ მოძრაობდა —
ის დასახლდა.
— ხმა სიცრუეა, — თქვა მან.
მისი სიტყვები ყინულში არ ჩაიძირა.
ისინი ზედ დარჩა.
— ვინც ხმას ეძებს,
სიმართლეს კარგავს.
ვორამიტებმა არ უპასუხეს.
არ დაიხარეს.
არ დაიძრნენ.
და ეს იყო მათი ერთგულება.
ფაელმორამ მაშინ გაიგო:
ეს არსებები არ იქნებოდნენ ჯარი.
არც მსახურები.
არც ქვეშევრდომები.
ისინი იქნებოდნენ საზღვარი
ხმასა და არსს შორის.
მან აიღო სიჩუმის ჩაქუჩი.
დარტყმა არ ისმოდა.
არც ექო ჰქონდა.
მაგრამ ნეპტუნის შორეულ სიღრმეში
რაღაც შეჩერდა.
იმ წამს
ფაელმორა მეფე გახდა.
არა იმიტომ, რომ ტახტზე დაჯდა.
არამედ იმიტომ,
რომ სამყარომ პირველად ვერ გაბედა
მასთან შეკითხვა.
ყინულის სამეფო აღარ იყო მარტო.
მას ჰყავდა რასა,
რომელიც არ ითხოვდა მნიშვნელობას.
არ სჭირდებოდა განმარტება.
ვორამიტები იდგნენ
როგორც ცოცხალი დუმილი —
და ვინც მათ მიუახლოვდებოდა,
იგრძნობდა:
აქ სიმართლე აღარ ყვირის.
აქ სიმართლე
ჩუმად აჩერებს ყველაფერს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.