მიქაელს სჯეროდა,
რომ ვარსკვლავები ღამით არ ანათებენ -
ისინი უბრალოდ არ ტირიან ხმამაღლა.
ბავშვობაში ეგონა,
რომ თუ დიდხანს უყურებ ცას,
ცაც დაგიმეგობრდება
და აღარ დაგტოვებს მარტო.
ერთხელ მან დრო ჯიბეში ჩაიდო.
დრო პატარა იყო,
თითქოს სათამაშო საათი,
მაგრამ მაინც სუნთქავდა.
მიქაელი როცა მოწყენილი იყო,
ქვებს ელაპარაკებოდა.
ქვებს ყველაფერი ესმოდათ,
უბრალოდ პასუხი არ შეეძლოთ.
ერთ ღამეს მიქაელმა ჰკითხა სიბნელეს:
- მე რატომ მტკივა, თუ ჯერ პატარა ვარ?
სიბნელემ მხრები აიჩეჩა
და უთხრა:
- იმიტომ, რომ დიდი ხარ,
უბრალოდ ჯერ ვერ მიხვდი.
მიქაელმა ეს დაიჯერა.
და პირველად აღარ შეეშინდა ტკივილის.
დილით მზე ამოვიდა,
როგორც დედა,
რომელიც ფრთხილად აღვიძებს ბავშვს.
მიქაელმა თვალები გაახილა
და მიხვდა:
სამყარო არ არის ბოროტი -
ის უბრალოდ ძალიან მარტოა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.