ემილი პატარა იყო — არა სიმაღლით, არამედ იმით, როგორ ეჭირა გული ხელებში, თითქოს ადვილად დამსხვრევადი სათამაშო ყოფილიყო.
ქარში როცა დადიოდა, გრძნობებსაც ქართან ერთად ატარებდა, რომ ზედმეტად არ დამძიმებულიყო.
ერთხელ, ქალაქის ბოლოს, იქ სადაც ასფალტი აღარ ბედავდა გაგრძელებას, ემილიმ ნახა ბაბუაწვერა.
არა ჩვეულებრივი.
მისი თეთრი ქოლგები არ იშლებოდა, სუნთქავდა.
— ნუ მიყურებ ასე, — თქვა ბაბუაწვერამ.
ხმა ჰქონდა ისეთი, თითქოს ფოთოლი ესაუბრებოდა ბავშვს.
ემილი დაიხარა.
— მე შენ არ გიყურებ… მე შენში ვუყურებ, — უპასუხა მან.
— შენ გაქვს ისეთი სიჩუმე, რაც დედას ჰქონდა ძილის წინ.
ბაბუაწვერა დაიძაბა. ქოლგებმა ოდნავ დაიჩურჩულეს.
— თუ მომეფერები, გავქრები, — თქვა მან.
— მე მხოლოდ მათთან ვრჩები, ვინც ვერ მეხება.
ემილი დაჯდა მიწაზე. მუხლები მოიხუტა.
— მე არ შეგეხები. მე უბრალოდ დაგელაპარაკები.
— როცა ველაპარაკები, არაფერი მიკვდება.
ქარი გაჩერდა.
ეს იყო პირველი სასწაული.
— რას დაკარგავდი რომ შემეხო? — ჰკითხა ბაბუაწვერამ.
ემილიმ ჩაიცინა — ბავშვური, მაგრამ სევდიანი სიცილით.
— ყველას, ვინც მიყვარდა, ხელით შევეხე… და წავიდნენ.
დედას შუბლზე ხელი შევახე — და აღარ გაიღვიძა.
კატას ზურგზე ხელი შევახე — და გზაზე მანქანამ წაიყვანა.
მამას მხარზე ხელი შევახე — და ხმა დაკარგა.
ბაბუაწვერა დადუმდა.
მისი თეთრი თავი ოდნავ დაიხარა.
— მაშინ მე შენი სიყვარულით უნდა გადავრჩე, — თქვა მან.
— არ შემეხო.
დრო იქ იჯდა მათთან ერთად.
ფენტეზი იმ მომენტში დაიბადა — როცა არაფერი ხდებოდა, მაგრამ ყველაფერი იცვლებოდა.
— თუ არ შეგეხები, — თქვა ემილიმ, —
მაშინ როგორ გითხრა, რომ მიყვარხარ?
ბაბუაწვერამ ერთი ქოლგა გაუშვა.
ის ჰაერში არ გაფრინდა — დაეცა ემილის გულში.
— სიყვარული არ არის შეხება, — თქვა მან.
— სიყვარული არის დატოვება იქ, სადაც დარჩენა შეგიძლია.
ემილიმ თვალები დახუჭა.
არ იტირა — ბავშვები ყოველთვის ასე ტირიან: შიგნით.
როცა თვალები გაახილა, ბაბუაწვერა აღარ იყო.
მის ადგილზე თეთრი წრე დარჩა, თითქოს მიწას ერთხელაც დაესიზმრა სინათლე.
ემილი წამოდგა.
გულში რაღაც ახალი ჰქონდა — არა სიცარიელე, არამედ ადგილი.
მას შემდეგ, როცა ქარი უბერავდა, ემილი არ ითვლიდა დაკარგულებს.
ის ბაბუაწვერებს უღიმოდა.
რადგან იცოდა:
ზოგი სიყვარული არ მოდის რომ დარჩეს.
ის მოდის, რომ გვასწავლოს — როგორ არ დავანგრიოთ ის, რაც უკვე სუსტია.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.