გმობენ მართალს ადიდებენ სიტყვას მავნეს,
და წლებია რომ გამთელა ბევრი განვვლე,
გმობენ სიტყვას მართალია აქაც ბევრი,
ავსებულა ქვირითებით სადღაც ქვევრი,
ეს სიზმარი მოღერებულ კისერს გავდა,
მე კი სუნი უსიტყვობის აქაც მჭამდა,
მე სიყვარულს დავუდევი გულში ბინა,
ცამ სიტყვებით როცა ყველა შეაჩვენა,
ეს ჩემია ასე იყოს სიტყვა ერთად,
ქრისტეს მადლით ქრისტე არის ყველგან ღმერთად,
მე სიყვარულს დავუდევი გულში ბინა,
მაგრამ ზეცამ მეც წამშვივე შემაშინა,
აქ ბადალი ოქროს მსგავსი თურმე ხიდი,
მე კი მიყვარს დაბნეული ქურუმ-გიდი,
აქ საყვარელ ოინებში წლები გადის,
მზე ამოდი,მზე ამოდის ისევ ჩადის...

თ.გუბელიძე