არასდროს ყოფილა ცხოვრება ასე უინტერესო.
არასდროს მინახავს
ამდენი დაბნეული სული.
ამდენი ძალადბედნიერი ადამიანი.
მათ დღემდე არ იციან
საით აიღონ გეზი.
ვინ მიიჩნიონ დღის სიზმრების მესაიდუმლედ.
თავი სად ჩამოახრჩობინონ
ვადაგასულ  ფიქრებს.
ვერც ის გაუგიათ, რომ კულინარია მდიდართა არტია,
ხოლო ყველა კულინარი-  დაქირავებული მხატვარი,
რომელთაც მორჩილებას უკვეთავენ
სიმშვიდის გარანტიით.
და ისინიც ხატავენ.
ხან იხატავენ.
ხან ახატვინებენ.
შემკვეთებს კი ,,ახატიათ" მათი ხელოვნება
შეკვეთიდან შეკვეთამდე.
ესეც ერთგვარი არტია.
ამის აღიარება ყველას უჭირს.
მე კი სიმდიდრესა და მხატვრობას შორის დღემდე გაუდებელ ხიდზე
მიმოფანტულ ნარჩენებში
ვასვენებ სულს
და ვფიქრობ,
რომ  დროა,  თამაშიდან გავიდე.
აქაც უნებლიეთ  შემოვეხეტე.
რაც უჩემოდ მოხდა და ხდება,
საკმაოდ დამთრგუნველი და დამღლელია.