მე არ მყავს მოწმეები.
მხოლოდ ბუზი.
ის არ წერს მემუარებს,
არ ითხოვს გამართლებას,
არ სვამს კითხვებს,
რომლებიც სისხლს აჩქარებს.
ბუზი მოდის მაშინ,
როცა ოთახმა უკვე იცის,
როგორ უნდა დაიშალოს.
ის არ ჩნდება —
ის იხსენებს.
როცა პირველი კედელი იღლება,
როცა სარკე ვერ ცნობს სახეს
და სახე აღარ ითხოვს ცნობას,
ბუზი ჯდება ჰაერზე
როგორც მძიმე წერტილი
სასჯელის წინადადებაში.
მისი ხმა —
არა ზუზუნი,
არამედ დროის გახეხილი ძაფია,
რომლითაც წუთები ერთმანეთს ეკვრის
და აღარ შორდება.
ადამიანი სიკვდილს ელოდება
როგორც სტუმარს,
მაგრამ ბუზი —
როგორც ოჯახის წევრს,
რომელიც ყოველთვის აქ იყო
და უბრალოდ არასდროს გვიყურებია.
ის დადის ჩვენს ფიქრებზე,
ჩვენს დაუმთავრებელ სიტყვებზე,
ჩვენს “მერე”-ებზე.
როცა ოცნება ლპება,
ბუზი პირველი გრძნობს სუნს.
მე ვუყურებ მას
და მეშინია არა მისი,
არამედ მისი სიმშვიდის.
მას არ ეშინია არაფრის,
რადგან ყველაფერი უკვე იცის.
იცის, რომ სხეული
არის დროებითი ჭურჭელი,
რომ მეხსიერება
არის ყველაზე სწრაფად დამპალი ორგანო,
და რომ სინდისი
სიცოცხლის შემდეგაც
აგრძელებს სუნთქვას.
ბუზი არ გლოვობს.
ის ითვლის.
რამდენი სუნთქვა დარჩა,
რამდენი სინანული ვერ მოესწრო,
რამდენი სიტყვა მოკვდა
ენაზე,
დაბადებამდე.
როცა ექიმები დუმდებიან,
როცა საათები თავს იმართლებენ,
როცა ღმერთებიც კი თვალს არიდებენ,
ბუზი რჩება.
ერთადერთი,
ვინც ბოლომდე გიყურებს.
და ყველაზე შემზარავი ის არის,
რომ ბოლოს
შენ მას აღარ აგდებ.
შენ ეჩვევი.
როგორც სიმართლეს,
რომელიც გვიან მოვიდა,
მაგრამ სწორ დროს.
და მაშინ ხდება ის,
რასაც ვერავინ წერს სიკვდილის აქტში.
ბუზი არ გაფრინდება.
ის ჩერდება შუა ჰაერში,
როგორც სიტყვა,
რომელმაც ვერ გადაწყვიტა
იქცეს ლოცვად
თუ განაჩენად.
ოთახი სუნთქვას წყვეტს.
დრო იკეცება,
როგორც წიგნი,
რომელიც ბოლოს მიხვდა —
თავად იყო მთავარი პერსონაჟი.
და სწორედ ამ სიჩუმეში,
სადაც აღარ არის შიში
და არც იმედი,
მოულოდნელად
მე ვხვდები:
ბუზი აღარ მიყურებს.
ის მე ვარ.
მე ვარ ის,
რაც დარჩა ჩემგან,
როცა სიტყვებმა მიმატოვეს,
როცა სხეულმა ხელი გამიშვა,
როცა სიმართლე აღარ დამჭირდა
თავის დასამალად.
მე ვარ ეს პატარა, შეუმჩნეველი მტკიცებულება,
რომ არაფერი ქრება —
ყველაფერი იცვლის ფორმას.
მე ვზივარ საკუთარ თავზე,
როგორც მძიმე წერტილი
ჩემივე არსებობის წინადადებაში
და პირველად
არ მინდა გაფრენა.
რადგან ახლა ვიცი:
სიკვდილი არასდროს მოდის ბოლოს.
ის მოდის მაშინ,
როცა ბოლოს და ბოლოს
ვბედავთ დანახვას.
და ვინც ამას კითხულობს —
თუ გეგონათ,
რომ ბუზი ოთახში იყო,
შეცდით.
ის თქვენს სიჩუმეში ზის.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.