ზღვა არ ხმაურობდა.
ის უბრალოდ ზომავდა.
ნაპირზე იდგა კაცი, რომელსაც სახელი აღარ ჰქონდა.
სახელები ზედაპირზე რჩება.
ის კი სიღრმეს უსმენდა, თითქოს იქ ვიღაც კითხულობდა ტექსტს,
ძველს, მძიმეს,
ტალღებით დაწერილს.
მის ხელში იყო წიგნი -
არა ქაღალდის,
არა ტყავის,
არამედ წონისგან შედგენილი.
ყოველი სიტყვა ამ წიგნში
მძიმე იყო,
როგორც ქვა ცოდვაზე დადებული.
და ეწერა:
„ვინც სიღრმეში ჩავა,
საკუთარ თავს ვეღარ დაინახავს -
მხოლოდ საზომს.“
კაცმა არ იცოდა, ვინ დაწერა ეს.
მაგრამ იცოდა -
ეს ტექსტი მას ეკუთვნოდა.
ის წყალში შევიდა ისე, როგორც ტექსტში შედიან
ფრთხილად,
მაგრამ შეუქცევლად.
ზღვა არ სვამდა ადამიანს.
ზღვა ითვლიდა.
ერთი მეტრი - მოგონება.
ათი მეტრი - სინანული.
ორმოცდაათი - დანაშაული, რომელსაც სიტყვა ვერ მიეწვდენა.
რაც უფრო ღრმად ეშვებოდა,
მით უფრო ნათლად ხედავდა არა წყალს,
არამედ საკუთარ ქცევებს.
აქ არ იყო თევზები.
აქ იყო ფრაზები:
- „არ შევწყვიტე, როცა უნდა შემეწყვიტა“
- „დავრჩი იქ, სადაც გასვლა მინდოდა“
- „ღმერთის ხმა სხვების ხმით შევცვალე“
და ზღვა მათ სიღრმეს უწერდა.
ბათიმეტრია არ ზომავს წყალს.
ის ზომავს კაცს.
სამას მეტრზე
დაინახა ქვა.
ქვა იდგა წყალშიც ისე,
როგორც უდაბნოში დგას კანონი.
მასზე არ ეწერა სიტყვები.
მასზე დადუმებული მცნებები იყო.
კაცმა გაიგო -
ეს იყო თორა
არა როგორც წიგნი,
არამედ როგორც წონა.
არა „ნუ მოკლავ“,
არამედ:
რამდენს იწონი მკვლელობის მერე.
არა „ნუ იტყუები“,
არამედ:
რამდენ მეტრში იძირები სიტყვის გაყალბებისას.
აქ ღმერთი არ ლაპარაკობდა.
აქ ღმერთი წონიდა.
და ქვა ეუბნებოდა უსიტყვოდ:
„მე არ გსჯი.
მე უბრალოდ არ გატივტივებ.“
ხუთას მეტრზე
ზღვა შეწყდა.
არ იყო ქვემოთ.
არ იყო ზემოთ.
იყო მხოლოდ შეჩერება.
აქ ადამიანები ჩვეულებრივ ყვირიან.
მაგრამ აქ ხმა არ მოძრაობდა.
და პირველად ცხოვრებაში
კაცმა იგრძნო,
რომ ღმერთი არ იყო შორს -
ის იყო ძალიან ახლოს,
ისე ახლოს,
რომ აღარ ეტეოდა სიტყვებში.
დრამა აქ არ იყო ტირილი.
დრამა იყო კითხვა:
- თუ ყველაფერი გაზომილია,
შეიძლება თუ არა შეწყალება?
და პასუხი მოვიდა არა ზეციდან,
არამედ სიღრმიდან:
„შეწყალება არ არღვევს კანონს.
ის მხოლოდ გაძლევს ამოსვლის შანსს.“
კაცი ზემოთ ამოვიდა.
ზღვა ისევ მშვიდი იყო.
ნაპირი ისევ ნაპირი.
ცაც ისევ ცა.
მაგრამ წიგნი ხელში აღარ ჰქონდა.
ის იყო თვითონ -
წაკითხული.
ის აღარ ეკითხებოდა ღმერთს პასუხებს.
ის ცდილობდა აღარ დაემძიმებინა საკუთარი თავი.
და ვინც მას გვერდით ჩაუვლიდა,
ვერც მიხვდებოდა,
რომ ეს კაცი ოდესღაც ფსკერზე იყო.
მაგრამ ზღვა იცოდა.
და ღმერთიც.
რადგან ზოგი ადამიანი არ იხრჩობა.
ის უბრალოდ
ზომაზე დაბლა ეშვება
და ცოცხალი ბრუნდება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.