გხედავდი, მაგრამ ვერ კი ვამჩნევდი,
როგორ ათევდი ღამეს ჩემს ნაცვლად.
მოსვენებას და ლხენას მაჩვევდი,
რაც გიჯდებოდა სისხლისგან დაცლად.

ეგ ნაოჭები შენს საფეთქლებზე
ჩემი ცხოვრების ანარეკლია.
შენ დღენიადაგ ფიქრობდი ჩემზე,
მე კი, გიწნავდი გვირგვინს ეკლიანს,

რადგანაც მშობლებს, მათი შვილები -
უკლებლივ ყველა - ასე ვექცევით.
მერე კი, ნული გამოცდილებით
მშობლობის ჭაპანს თავად ვეწევით

და სხვის ღამეებს ახლა ჩვენ ვათევთ, -
თან ასე ვიმკით, რაც გვითესია,
ვისტუმრებთ ვალებს, სხვისი რომ გვმართებს,
მოგვწონს თუ არა, წესი - წესია!