შორს თეთრი ღრუბლების ეტლები რონინობს,
სიმშვიდე თვალს იფშვნეტს, სიგიჟე იღლება,
რომ ჩემს ცხოვრებაში დღეებზე მეტი ხარ,
რომ უშენო დილა დილად არ ითვლება...
მოჩანს მომავალი და მოჩანს დიდება,
ფერფლად ქცეულია თბილისის ხედები,
და როცა მარტო მყოფს ტირილი მინდება,
თბილ სუნთქვას გზავნი და მითბება ხელები...
................................................................................
ივლისის ღამემაც ვერ მანდო სათქმელი,
და როგორც ტილოზე, წლები რომ ხატავდი,
ნაივურ სიუჟეტს მე აღარ მოვუხდი,
მხატვარზე ძლიერი აღმოჩნდა ნახატი ...