თავიდან მხოლოდ ერთი ყუთი იყო.
შემდეგ აღმოჩნდა, რომ იმ ყუთში კიდევ ერთი ყუთი იდო.
მერე - კიდევ ერთი.
ყუთის ყუთი.
ყუთის ყუთის ყუთი.
და ასე უსასრულოდ, თითქოს მათემატიკას სიზმარი ენახა საკუთარი თავის შესახებ.
ყუთების შიგნით სივრცეები ბუდობდნენ. ზოგი იმდენად პატარა იყო, რომ მტვრის ნაწილაკიც კი გიგანტად ჩანდა. ზოგი იმდენად დიდი, რომ გალაქტიკები მარცვლებად მოჩანდა.
მიკრო სამყარო მაკრო სამყაროს ჰგავდა, როგორც წყლის წვეთი - ოკეანეს.
მე ერთ-ერთ ყუთში ვცხოვრობდი.
ან იქნებ თავად ვიყავი ყუთი.
ფირივით გახვეული მეხსიერება ნელა ტრიალებდა ჩემში. კადრები ციმციმებდნენ: ჩრდილი, ნისლი, წყვდიადი, შემდეგ უეცარი სითბო. თითქოს სამყაროს გული შორეულ ვარსკვლავში კი არა, ჩემს მკერდში ფეთქავდა.
გრავიტაცია აქ უცნაურად მოქმედებდა.
სხეულები მიწისკენ ეცემოდნენ.
ფიქრები - ზეცისკენ.
ხოლო მოგონებები შუაში ეკიდა, როგორც უხილავი პლანეტები.
ერთ ღამეს, როდესაც ასტრონომიული სიჩუმე ჩამოწვა, ცაზე უცნობი თანავარსკვლავედი გამოჩნდა. მისი ხაზები ჩემს ხელებზე გადავიდა. სტიგმატებივით აენთო კანი - არა სისხლით, არამედ სინათლით.
მაშინ ეიფორია მოვიდა.
არა როგორც სიხარული.
არამედ როგორც კოსმოსის მოკლე შეხება.
წამით ვიგრძენი, რომ ყველა ყუთი ერთდროულად გაიხსნა.
ყველა ჩრდილი გაქრა.
ყველა ნისლი განათდა.
და დავინახე:
სამყარო არ იმალებოდა ყუთებში.
ყუთები იმალებოდნენ სამყაროში.
ხოლო ყველაზე ღრმა ყუთის ფსკერზე, სადაც სიგიჟე და სიბრძნე ერთმანეთს ჰგავდნენ, მშვიდად იჯდა ჩემი საკუთარი გონება და უყურებდა უსასრულობას, როგორც სარკეს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2019 წ.