ამბობენ, რკინა მაშინ იწყებს კვდომას, როცა პირველად წვიმას დაიმახსოვრებს.
ქალაქის ბოლოს, სადაც სახლები საკუთარ ჩრდილებს ქირაობდნენ, ცხოვრობდა კაცი, რომელსაც სჯეროდა, რომ ადამიანის სული მეტალი იყო.
ყოველდღე იჯდა ფანჯარასთან და უყურებდა, როგორ იჟანგებოდა ღობე. წლების განმავლობაში ღობე მისთვის წიგნად იქცა.
ერთ დილით აღმოაჩინა, რომ ჟანგი მხოლოდ რკინას არ ედებოდა.
იგი ედებოდა მოგონებებსაც.
დედის ხმის ზოგი ნაწილი უკვე მოწითალო მტვრად ქცეულიყო. პირველი სიყვარულის თვალები - ყავისფერი ლაქებით დაფარული სარკე. ბავშვობის ზაფხულები კი ისე იფშვნებოდა, როგორც ძველი მონეტა ხელისგულში.
მაშინ კაცმა დაიწყო ფიქრი.
თუ დრო ქიმიური რეაქციაა, იქნებ სევდა მისი ჟანგბადია?
თუ ცხოვრება განტოლებაა, რატომ რჩება ბოლოს ყოველთვის უცნობი ცვლადი?
თუ სამყარო ატომების ცეკვაა, ვინ უკრავს მუსიკას?
ამ კითხვებმა მასში ტყე გააჩინა.
ტვინის ნეირონები ფესვებად გადაიქცნენ. აზრები - ფოთლებად. შიშები კი ჩიტებად, რომლებიც ყოველ ღამე აფრინდებოდნენ და დილით კვლავ მის გულში ბრუნდებოდნენ.
ერთხელ სიზმარში უზარმაზარი საათი ნახა.
საათს ციფრები არ ჰქონდა.
მის ნაცვლად ადამიანების სახეები იყო.
ისრები კი არ მოძრაობდნენ - სახეები ბერდებოდნენ.
მაშინ მიხვდა, რომ დრო საერთოდ არ გადის.
დრო მხოლოდ ჩვენში ილექება.
როგორც მდინარე, რომელიც თავის ფსკერს აგროვებს.
როგორც ვარსკვლავი, რომელიც საკუთარ სინათლეს ნელ-ნელა ჭამს.
როგორც უჯრედი, რომელიც სიკვდილს სიცოცხლის სახელით ამრავლებს.
მერე ერთ საღამოს ღობეს მიუახლოვდა.
ჟანგს თითი შეახო.
და უცნაური რამ მოხდა.
მთელი სამყარო ფანტელებად დაიშალა.
ქალაქი - ფორმულად.
ადამიანები - ციფრებად.
ციფრები - ბაქტერიებად.
ბაქტერიები - ვარსკვლავებად.
ვარსკვლავები - სიჩუმედ.
და სიჩუმე - ისევ ჟანგად.
მაშინ პირველად დაინახა, რომ არსებობა წრე არ იყო.
სპირალი იყო.
ყველაფერი ბრუნდებოდა, მაგრამ არასოდეს იმავე ადგილას.
კაცმა გაიღიმა.
შემდეგ გაქრა.
არც მომკვდარა.
არც წასულა.
უბრალოდ ერთ-ერთი ლაქა გახდა იმ ძველ ღობეზე.
დღესაც დგას ის ღობე ქალაქის ბოლოს.
წვიმის შემდეგ, თუ კარგად დააკვირდები, ერთ პატარა ჟანგიან ლაქაში ადამიანის პროფილი მოჩანს.
და ზოგჯერ, როცა ქარი სწორი კუთხით უბერავს, თითქოს ჩურჩულს გაიგონებ:
- ფრთხილად... ყველაზე სწრაფად ის იჟანგება, რასაც მარადიულად თვლი.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.