როცა ძალიან დავიღლები, როცა ძალიან
მომიჭერს სულზე მარტოობა, სივრცეს გავცქერი,
საქმე არა მაქვს ,მაგრამ მაინც, სულ არ მცალია,
არაფერი მაქვს მოსათხრობი , არც დასაწერი .
ვუყურებ ცაზე მღვრიე ღრუბლებს, როგორც მამონტებს,
მიდენის ქარი საბალახოდ, მთებზე, სახრეთი .
ასე ვიჯდები ხვალ დილამდე,
ხვალ საღამომდე,
იქნება ქარმა მიჩურჩულოს, საით წახვედი .
რეკავს ზარები ეკლესიის .აი,დიდუბე.
რეკავს ნაცნობი,მეგობარი,მტერი , მოკეთე.
და გულში , როგორც წყალსაცავში ,
ცრემლებს ვიგუბებ ,
სანამ შევდგები ეშაფოტზე- კისერს მომკვეთენ.
სად გაჰქრით ჩემო ზმანებებო, ჩემო ქარისგან
გადარეკილო ოცნებებო, დიდო მიზნებო.
ამ ღრუბლიანში რა ჯანდაბამ გაგახალისათ ?
საით მიძვრებით ? მეც წამოვალ , ლეგა ნისლებო.
დავტოვებ ქალაქს, ასპიტივით ცივს და გესლიანს,
და წავალ, წავალ,მოვიხევი,ავითესები.
რავი , სად წავალ? ალბათ ,სადაც უკეთესია!
სადაც სიმშვიდეს მოვიპოვებთ მე და ლექსები.