სიო ელამუნებოდა
გრძელი კაბის კიდეებს,
მოვდიოდი, სუნთქვით მთების
სურნელება მომქონდა...
დამშვიდობებისას ბგერას
გამიცვლიდი კიდევ ბევრს –
შორი ფანტაზიებიდან
ცხადად ქცეულ გოგონას.

თუმც შეხვედრა შემთხვევითი
იყო – არახანგრძლივი,
მაცილებდი ისე, როგორც
ძვირფას ვინმეს ისტუმრებ...
ჩემი მოკლე ნაბიჯებით
იზრდებოდა მანძილი,
მომყვებოდა შენი მზერა
პერფექციონისტული.

ჯერაც ისევ დილის სუსხი
იდგა ზღვისფერ ქალაქში,
გვეტყობოდა ერთმანეთით
უხმო აღფრთოვანება...
ზოგჯერ, როცა მგონია, რომ
ამ ფურცელსაც გადავშლი –
მეტმასნება მოგონება
და თავს აღარ მანებებს.
https://youtu.be/SeoBuX2wKY8?si=vg0d47ItOBNC8u9r