(ჰაკურიო სუიკაძე — წყალზე მორბენალი)


დრო: აწმყო.
ჰაკურიო სუიკაძე მოძრაობს იქ,
სადაც სხვა არსებები ჩერდებიან.
მისი სირბილი არ არის სისწრაფე.
ეს არის თანხმობა იმასთან,
რასაც ზღვა ვერ უარყოფს.
როცა ის იწყებს მოძრაობას,
ზედაპირი არ ირღვევა.
წყალი არ იფანტება.
ტალღა არ იბადება.
ზღვა უბრალოდ ამტკიცებს:
ეს ნაბიჯი დასაშვებია.
მისი თავი —
თეთრი ლომის სახე —
მზერას არ აციმციმებს.
ლომი არ ეძებს მტერს.
ის ხედავს სივრცეს,
სადაც მოძრაობა შეიძლება დასრულდეს
და სადაც უნდა გაგრძელდეს.
ფაფარი ფართოდ იშლება,
თეთრი, მძიმე და ცოცხალი.
ის ტალღას ჰგავს,
მაგრამ ტალღას არ ემორჩილება.
ქარი მასში მოძრაობს
როგორც სისხლი — სხეულში.
ხანდახან, როცა ჰაკურიო ჩერდება,
ფაფარი მაინც ირხევა.
ეს არ არის ინერცია.
ეს არის სუნთქვა,
რომელსაც ქარი მასში აგრძელებს.
მისი სხეული ადამიანურია.
კუნთები მკაფიოდ ჩანს,
მაგრამ არ იძაბება ზედმეტად.
ეს არის სხეული,
რომელმაც იცის,
რომ ძალა მხოლოდ მაშინ არსებობს,
როცა მოძრაობა არ ინგრევა.
სირბილისას მისი ფეხები
ზედაპირს ეხება
არა წნევით,
არამედ გადაწყვეტილებით.
ერთი ნაბიჯი —
რამდენიმე მეტრი.
არა იმიტომ, რომ სწრაფია,
არამედ იმიტომ,
რომ სივრცე წინასწარ იხევს.
წყალი მის ქვეშ მყარდება
წამის ნაწილით ადრე,
თითქოს ზღვა ეუბნებოდეს:
— გაიარე.
მის ხელებში ორი კატანაა.
ორი ფორმა,
რომლებიც ერთ მოძრაობას ეკუთვნის.
სუი-კაძე
— წყლის ქარი.
დარტყმისას ხმას არ ტოვებენ.
არც შხუილს.
არც ჭრილობის ხმას.
უბრალოდ რაღაც აღარ ხდება.
თუ მტერი აპირებდა შეტევას —
მისი განზრახვა წყდება
მანამდე, სანამ სხეული დაემორჩილება.
თუ გაქცევა აირჩია —
მოძრაობა წყდება
იქ, სადაც სურვილი დაიბადა.
ჰაკურიო არ ჭრის სხეულს.
ის ჭრის იმ მომენტს,
სანამ გადაწყვეტილება მოძრაობად იქცევა.
მოძრაობისას ჰაერში რჩება
თხელი, გამჭვირვალე ხაზები —
ქარის ნაკვალევი.
ისინი მალევე ქრებიან,
როგორც ფიქრი,
რომელიც აღარ გაგრძელდა.
ბრძოლამდე ჰაკურიო ჩუმია.
ეს არ არის მოლოდინი.
ეს არის საბოლოო სიმშვიდე.
მისი სიჩუმე არ ემუქრება.
ის აფრთხილებს:
თუ ეს დაიწყო,
უკვე ყველაფერი სხვა დასრულდა.
ნეპტუნზე ამბობენ:
როცა ჰაკურიო სუიკაძე წყალზე დარბის,
ზღვა სუნთქვას აკავებს.
არა შიშით.
არამედ სიზუსტით.
რადგან ზღვა გრძნობს,
რომ ეს მოძრაობა
არც მის წინააღმდეგ არის
და არც მის სასარგებლოდ.
ეს არის საზღვარი,
რომელიც თავად ზღვის ნაწილია.
ჰაკურიო სუიკაძე არ არის გმირი.
ის არ იცავს სამყაროს.
და არც ანგრევს მას.
ის არის გზა,
რომელიც ჩნდება მაშინ,
როცა გზა აღარ არსებობდა.
და სანამ ნეპტუნზე ქარი მოძრაობს,
ზედაპირი ყოველთვის იპოვის
ვიღაცას,
ვინც მას არ დაარღვევს —
და მაინც გაივლის.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.