კოლაჟი-ვაგზალი

ჩემი ბავშვობის ყვავილების-
გეორგინების,
თითქოს, მოთიბულ ოცნებების,
დგანან ზვინები.


ბიჭი

თხელი ძარღვები ლამის დაუსკდეს
კისერზე ისე გამოჰბერვია
და ჯერ არ იცის, რომ ეს ტომარა
მომავლის ტვირთთან არაფერია.

***
დადის და ქუჩას
თვითონ შეაცვდა, ფეხსაცმელს ვინღა ჩივის
დიდხანს ეურჩა
ბედის წნეხს, ტყდება, ბედნიერების ქვრივი.
ცდილობს დამალოს,
როგორ დამალავს, ოცნებებს  შემოხეულს?!
ჰყიდის "მამალოს",
(ჯერაც ლამაზი), მაგრამ არ ჰყიდის სხეულს.



გოგონა გზაზე ვერ გადავიდა,
გაიღიმა და იცდის თავიდან...


2000წ.