ყოჩივარდა, ენძელა,
ია, ერთი ციდა,
სარვამარტოდ დედისთვის
მსურდა მომეზიდა

მიწიანად, დავრგავდი,
დედის გასახარად,
მაგრამ შვიდში გათოვდა,
მიწა დაიფარა.

ცხელი წყალი თერმოსით
წამოვიღე ბევრი,
რომ გამედნო თოვლი,
ახლა ჩემი მტერი.

დავასხი და თოვლი
კი დავადნე მართლაც,
მაგრამ ყვავილები...
უკვე დამჭკნარს ჰგავდა.

თვალცრემლიანს იქ, ტყეში
თავს დამადგა მამა:
-ყვავილები ამ ცხელ წყალს
გაუძლებდნენ განა?

გეყო, ნუღარ სლუკუნებ,
უკვე რაღას შველი?
ქოთნის ყვავილს გიყიდი,
ის აჩუქე ნელი.

აი, ასე მიშველა
ჩემმა მამიკონამ,
თან ორივეს მოგვართვა
ენძელების კონა.