შეგხვდები  თუ  შესახვედრად  ადრე
გავასაღებ  მოლოდინის  ბილეთს.
ვნახოთ,  იქნებ  დაგედარო  სადმე
და  სიწმინდე  დაგაბრალო  კიდეც.
დამქანცველი  თუკი  მძალავს  ფიქრი,
დრო  ბავშვობას  გადაწონის  ალბათ;
ვხედავ  საათს,  წამებს  ვეღარ  ვითვლი,
ამ  წამებით  ისევ  დამაღამდა.
სასთუმალთან  ჩაძინებულს  თურმე
დამრჩენია  წიგნის  ღია ყდა  და 
ორთქლის  წვეთით  წაქეზებულ  ღრუბელს,
დაებადა  გაავდრების  მადა.
ბორგავს  ტალღა,  ვერ ისვენებს  ზეცა,
მასაც  უნდა  მიითვისოს  სივრცე..
ჰორიზონტის  ხაზიც  დაიკეცა,
მე  კი  ისევ  ხატზე  დავიფიცე.
გაცინებას  დამამადლის  მღვრიე
გუბეების  წარბშეკრული  ზორტი.
ხასიათი  აღარ  ავიმღვრიე
შეძახილით: - სწორდი!  სმენა!  სწორდი!!!
სმენა - სმენით  გავაბრუე  ძილი
სიზმრებშიაც  ცისკრის  აწმყოს  ვხედავ.
წარსულში  კი  სიყმაწვილე  კივის
და  მომავალს  ძმობა  გაუბედავს.
საბოლოოდ  რაღაცამ  ხომ  უნდა
მიგვახვედროს  ამოუცნობ  კლიტეს;
ბოროტების  დაგვიბრუნეს  ხურდა,
ნაჩუქარი  გრძნობა  გამიხლიჩეს..
თუმცა  ამით  ვერ  დაგვაკლეს  ერთი,
კიდევ  ერთი  -  სხვა  შეხვედრის  განცდა.
როცა  ამ  ლექსს  საიდუმლოდ  ვწერდი,
ამ  დროს  ფიქრი  რითმის  საზღვრებს  გასცდა.
შეგხვდები  და  შესახვედრად  ადრე
გავასაღებ  მოლოდინის  ბილეთს.
მინდა  მერე  დაგედარო  სადმე ,
რადგან  უკვე  მომენატრე  კიდეც…