რაოდენ  მდიდარი  სამყარო  გქონია,
ესოდენ  შენივე  სურნელი  მაკვირვებს.
გხედავ  და  ამ  გულის  სიღრმეში  მგონია,
ათასჯერ  ვიხილავ  შენს  წმინდა  ადგილებს.

უფალთან  დავდევი  პირობა  მცხეთაში,
რომ  ფეხით  მოვივლი  მეტეხს  და  ალავერდს.
ბოლოჟამს  ზღვის  ნაპირს  გავყვებით  მე  და  შენ,
ზღვის  ნაპირს,  რომელშიც  სიმდიდრეს  მალავენ.

ნელსაცხებლებივით  სიწმინდის  ბაგირებს,
მე  სვეტიცხოვლიდან  გავჭიმავ  ჯვრის  კართან..
მეტადრე  ვღონდები,  რომ  ღალატს  აპირებს,
სწორედ  ის  სიწმინდე,  ერთ  დროს  რომ  მიყვარდა.

მაგია  მიწიდან  ამოდის  ორთქლივით,
აქ  ყველა  ვულკანი  შენივე  მთებია..
საკუთარ  თვალების  ჩინივით  მოგივლი,
რადგან  ეს  თვალებიც  შემიერთებია.

რაოდენ  მდიდარი  ყოფილხარ  ამ  მხარეს,
ესოდენ  სურნელი  მაკვირვებს  შენივე.
ჩემს  ტკივილს  ხანმოკლე  სიშორე  აქარვებს,
უფალო  მორჩილი  შენი  ვარ,  შემინდე.