სუნთქვა  გავიხიე  ორფად..
ყველა  დიდებისთვის  ვიბრძვით.
შენი  ქვეყანაზე  ყოფნა,
მგონი  მეტისაა  ღირსი.
მითხრა  ანგელოზმა  ერთხელ:
ქალი  თავად  ღმერთმა  შექმნა.
მე  კი  მაგ  სასკოლო  მერხებს
სახელს  ვაქარგავდი  შენსას.
გულში  ჩაგიტევდი  სრულად,
სანამ  შეიძლებდა  ფეთქვას.
შენთან  გადაღებულ  სურათს
ჩვენი  მეგობრობა  ერქვა.
ახლა  პოეზიით  ვათბობ
პირველ  ბოლოსართის  თავსართს.
მე  რომ  შენი  თავი  დავთმო,
აღარ  ვაპატიებ  თავსაც.
მე  არც  გამორჩენას  ველი
და  არც  გამორჩენის  ჯერადს,
შენი  საიდუმლო  ფერი
მე  ვერ  ამოვხსენი  ჯერაც.
მაქეთ  გამომავალ  გზაზე
შემხმარ  ეკალბარდებს  ვკაფავ.
შენს  სულს  ანგელოზი  დასდევს,
სხეულს  გიფრიალებს  კაბა.
ქალი  მაშინაა  წმინდა,
როცა  ზნეობისთვის  ომობს.
ჩვენ  ხომ  მომავლის  გზას  ვწმინდავთ,
მერე  მიწით  ვავსებთ  ორმოს...
............
ლექსის  დასრულებით,  შფოთვით,
მოგსდევთ  ემოცია  ვისაც,
ფეხზე  წამოდექით,  მოდით,
ერთად  მივაღწიოთ  მიზანს!