დღესაც  ისევ  არეული  დღეა,
როგორც  იყო  დაღვინების  დროჟამს..
ძველებურად  ისევ  ისე  ვღელავ
და  თავის  მხრივ  მღელვარებაც  მბოჭავს.

ადრეული  მონატრება  მძალავს
და  ეს  გულიც  ამ  ჟამთასვლას  იტევს..
დავიბადეთ  სწორედ  იმ  წლის  ათას
ცხრაას…  როცა  გვიმღეროდნენ  ტიტებს..

დავიბადეთ,  თუმცა  ახლა  ვფიქრობ,
ხელთავიდან  ერთმანეთი  გვბადებს.
რა  კარგია  არ  წასულა  ის  დრო,
როცა  თევზებს  ანატრებდნენ  ბადეს…

განდიდების  ღამე  ახლა  გნანობს,
მაგრამ  უკვე  გვიანია  თითქმის.
დაძველდება  წიგნით  სავსე  თაროც
და  მის  სათქმელს  ისტორიაც  იტყვის.

მჯერა,  ბოლოს,  გაღიმებულ  ტუჩებს
თავს  მოუყრი,  დაფიქრდები  წუთში.
ქარი  ხეებს  დანებებას  ურჩევს,
ნუ  იქნები  ხეებივით  ურჩი.