დაზამთრდა, აცივდა, მობუზულ ჩიტების
თვალებში ჩაბუდდა სევდა და ტკივილი,
„გვშიაო, გვცივაო, მარტონი დავრჩითო...“
არავის არ ესმის იმათი ჩივილი.

მაგ ჩიტებს მოვგავარ მეც, ბედის ქარაგმით,
სავსე ვარ მონაგრით და ... მაინც მარტო ვარ...
ჩიტებო, გავუძლოთ, ველოდოთ გაზაფხულს...
განა მზემ ყველანი გაგვწირა? დაგვტოვა?

დათბება, ფუსფუსით მოიწყობთ ბუდეებს,
ხალისით აგავსებთ ჭყლოპინი ბარტყების...
ჩემს ეზოს ათასი მზე ერთად ეწვევა
როს შვილიშვილების სტუმრობით დავტკბები.