სულ  ვიღაცა  გვიჩიჩინებს,  გვაშინებს,
აპოკალიფსს აბრალებენ  ამ  წამებს.
ბუხარს  ხურდად  უბრუნებენ  ნახშირებს,
საკვამურს  კი  ცეცხლის  კვამლი  აწვალებს.

ფოთლებს  ქარი აფარფატებს  წაბლნარში,
ფესვებს  მახრა  გამოუთხრის  საძირკველს.
ია–ვარდებს  სარეცელზეც  გადავშლით,
უძილობის  პირობით  რომ  გვაძინებს.

არ  გვანებებს  მოუცლელი  დროება,
მბრძანებლობენ  გადამწვარი  ლერწმები.
ანგელოზებს  ვინაწილებთ  როლებად,
მერე  ისევ  ცოდვილ  სახლებს  ვეწვევით.

თუ  ვიღაცა  გიჩიჩინებს,  გაშინებს,
დაიკავე  სახარება  მოტივად!
მადლობა  თქვი,  თუკი  გადაგარჩინეს
და  ბოდიში  –  თუ  შეცდომა  მოგივა...