ქარბორბალა  შემოგისევს  თმებში  ნიავს
და  ცრემლისგან  გაგიმშრალებს  მაგ  ხარბ  თვალებს.
მგონი  ახლა  სამყაროსაც  ეშინია,
თუკი  ვინმე  წუთით  მაინც  გაგახარებს.

თეთრ  მწვერვალებს  ცეცხლში  წვავენ  როგორც  დარდებს
და  ტყეებში  გაჩენილი  ქარი  ქრება.
ნოსტალგიის  ღრმა  მორევში  გადამაგდებს
მომავალზე  წარსულიდან  დაფიქრება.

ახლა  ხავსით  შემოსილი  მეფობს  გული,
ეს  დუმილიც  მელოდიურ  გამებს  დახევს.
კართან  დგახარ  და  არახარ  შემოსული,
თუმცა  გულში  ხანძარივით  გამეჩაღე.

ქარბორბალა  რომ  მოგისევს  თმებში  ნიავს
და  ცრემლებით  ამოგივსებს  დამშრალ  თვალებს..
უშენობის  მარტო  მე  რომ  მეშინია,
ვერ  გავიგე,  ასეთი  რა  დავაშავე.