ახლა  ამ  ღამეს  უშენობას  ვუცვლი  წვიმაზე,
ძვლებში  ჩარჩენილ  სიცივემდე  წვეთავს  აკორდი.
არ  გაიმეტე  შერჩენილი  ძუნწი  სინაზე,
და  ჩემს  მკლავებში  მიძინებულს  არ  მოგაგონდი.

ამ  ღამეს  ახლა  უშენობის  დაჰკრავს  ელფერი,
ამოუცნობი  ჟრუანტელი  მწვდება  მუხლამდე.
ამ  დედამიწის  მაჯისცემა  შენ  არ  შეგფერის,
ჩემს  მეამბოხე  გულისცემას  რომ  არ  უყვარდე.

შეღამებულმა  შენს  გარეშე  მძლია  რატომღაც,
დაუღალავი  ,,ოცნების  ხმა’’  მჯერა  დარეკავს...
მთვარეს  ცოდვები  ქვესკნელიდან  ზევით  ამოაქვს
და  მზის  სხივები  უშენობას  ახევს  გარეკანს.