ვენებში  სისხლი  აღარ  გვეტევა,
პოეტებს  მწველი  მზე  დააცხუნებთ;
მერედაც  ჩავთვლი  გადამეტებად –
გრძელნაწნავიან  ლამაზ  ქალწულებს.

შეუძლებლობას  შესაძლოდ  გავხდით,
ლექსების  გასწვრივ  დავსხდებით  თითოდ
და  პოეზიაც  გახდება  ნაღდი,
რადგან  ერთმანეთს  ლექსებად  ვითხოვთ.

ვენებში  სისხლი  გვეტევა  აღარ,
მწველი  მზე  პოეტს  აცხუნებს  თითქოს..
ჩემს  ჰორიზონტზე  ლექსებად  გნახავ,
სამყარო  შენს  თავს  ლექსებად  ითხოვს.