ჯერ  კიდევ  რადგან  არ  არის  გვიან,
რადგან  ჯერ  კიდევ  ღიმილი  გშვენის;
ჩემს  ფიქრებს  შენი  სახელი  ქვია,
თუმცა  არცერთი  არ  არის  შენი.

დაისს  მზიანი  განწყობა  ახლავს,
ტალღა  თოლიის  ანარეკლს  ითხოვს...
ვერ  ვიფიქრებდი  დამკრავდი  ლახვარს,
მერე  ამაზე  დავწერდი  მითოსს..

ისევ  წვიმიან  ამინდებს  ვლამობ,
ასფალტის  სუნი  ნაგავში  ოხრავს.
უჩვეულობით  აღსავსე  ქალო  –
ჩვეულებრივად  როდისღა  მოხვალ?!

ათასწლეული  გასულა  უკვე
და  საუკუნე  მახლია  თითქოს.
ახლა  უღუბლო  ზეცასაც  ვუკმევ,
ახლა  ეს  ზეცა  ჰორიზონტს  გითმობს.

უკვე  ყოფილა  რატომღაც  გვიან,
ხელოვნურ  ღიმილს  აძერწავ  სახეს..
სამყაროს  ჩემი  სახელი  ქვია,
რომელსაც  ქარი  უშენოდ  არხევს.