აივანზე  შემომჯდარა  თიბათვე,
სოფლის  ბოლოს  ხეივნები  მღერიან;
გულის  სატრფოს  თაიგულებს  მივართმევ,
თაიგულებს,  ცისარტყელის  ფერიანს.

ცისკრის  ვარსკვლავს ჩამოვწყვიტავ  ზეციდან,
ცისფერ  ფიფქებს  დავაგროვებ  გუნდებად.
თუ  სიყვარულს  ქვეყანაზე  ვერ  ვზიდავთ,
ძალა,  გაღმა  მაინც  დაგვიბრუნდება.

აწი  მაინც  ვერ  ჩაგვთვლიან  გიჟებად,
რადგან  აღარც  ერთად  ყოფნის  ბედი  გვაქვს..
ვხედავ  ღრუბელს  ცაზე  როგორ  იშლება
და  მზესავით  იფართოებს  ვერტიკალს.